2010-08-28

Haize hegoa, gau epela...

Bart gauean, danbateko haundi batek esnatu nau bapatean.

Bero zegoenez etxea, leiho guztiak zabalik utzita nituen, etxea zeozer behintzat frexka zedin. Haizea ustekabean etorri da, eta etxeko ateak danba! Danba! Banan bana itxi ditu.

Politena izan da, kaleko etxe guztietako leiho guztiak ere zabalik zeudela, nerean bezela, eta haizea denetatik pasa dala, danba! Danba! Ate guztiak bata bestearen atzetik itxiz.

Gero mundu guztia esna imajinatu det. Danak ohean etzanda, begiak zabalik, nor bere pentsakizunekin.


______
. Patxi en 12:01 AM

2 erantzun:

  1. Gure etxian ere halako zerbait gertatu zen! Ez dakit momentu bera izango ote zen, baina polita da hala gertatu dela imajinatzia.

    Izenburu ederra ipini diozu iruzkinari. Narak bi urte dauzka eta Mikelen abesti hori ikasi du jada. Oso ondo abesten du, tonua ta guzi. Bai, jj, neri Laboa pilo gustatzen zait eta nahi gabe ikasi du txikiak kanta polit hau.
    Kontua da, lehengusuak arrain batzuk oparitu zizkiola Narari. Neri ez zitzaidan oso ideia ona iruditu, gehien bat arraiak arrain-ontzitan ikustea tristetzen nautelako, askatasuna lapurtu diegula iruditzen zaidalako eta tira... ez nengoen oso konforme horrekin. Baina familiako beste guztiek “Horrela Narak zaintza zer den ikasten hasiko da, jana emateko ardura edukiko du eta...”. Keba, ez naute konbentzitzen aizu. Izenak jarri genizkien: Nemo, Imañol eta Bixi.
    Bigarren egunean, arrai bat gutxiago zegoen igerian. Bixi zen, paradoxa galanta. Aitak “arraia hil da” bota zion Narari eta berak “lolos betirako ama” batekin erantzun zigun. Ez dakit nondik atera zuen kontzeptua, baina esaldi hori bota zuen. Beste arrairik erosi behar ez genuela bota nuen ni, galera txikia bazen ere, nabaritu behar genuela. Beno, hori eta tristetzeko beste arrazoi bat etxean eduki nahi ez nuelako... Kontua da, bi aste pasata attattok arrai berri bat ekarri zuela. “Arrai-ontziak garbitzen dituzten horietako bat da Nora!, ai neska ez da hainbesterako”. Aitzakia galanta. Ba ez nau honekin ere konbentzitu. Arrai berria denbora guztian ontziaren barruan dagoen etxetxo txikiaren babesean zegoen. “Izututa dago Nara” esan nion txikiari. “Ez ditu lagun berriak ez tokia ezagutzen eta babesa behar du. Guri ere antzeko zerbait gertatzen zaigu batzuetan, ezta?” Narak arretaz begiratzen zidan, beti bezala. “Musika magikoa da eta abesti bat abestuko diot lasaitzeko”. Laboaren abesti hori etorri zitzaidan burura eta abesten hasi nintzen. “Berriro ama”, bota zuen Narak. Eta “berriz” eta “berriz”. Horrela hiru bider. Laugarrenean nerekin batera modu trakets batean abesten hasi zen. Eta kasualitatez, Jontxu bere ezkutalekutik atera zen. Biak algaraka hasi ginen. Hori poza hartu genuena!! Jontxu modu bizkor batean etxetxoan sartzen zenetan abestia kantatzen genion. Orain gustura dabilela ematen du eta Narak abesti eta esanahi berri bat ikasi ditu. Noizbait arrai hauek putzu polit eta handi batetara botako ditugu igerian ibili dezaten beren kaxara, eta bisitan joango gatzaizkio urbazterretik abestia kantatzera.

    keinuka ilargiari...
    ResponderEliminar
  2. Ai Nora, nik badaukat ba dordoka bat etxean, ze gustora biziko litzatekeen zurean! Aizu, ta Narak, bi urterekin, begira ze esaldi sakonak botatzen dituen ;-)

    Neu ere alolos, egun gogorrak gero, abuztuko azken hauek.

    Haize hegorik gabe hala ere, ze onnnndo lo egiten dan!

    Muxu bat Nora!
    ResponderEliminar


Subscrever: Enviar comentários (Atom)