2010-09-14

Fa, el frescor salvaje de los limones del Caribe

Aurreko zapatuan, erdipurdiko thriller bat ikusi nuen telebistan. Diru gutxirekin egindako telebistarako film bat, edo itxura hori zuen behinik-behin. Edonola ere, bazituen bere puntu erakargarriak: maitasun istorio bat, nostalgiarako (bere aita zenarenganako) zubi melankoliko bat; ihes egiteko asmo frexkagarri-askagarri bat (Irlandara jun nahi zuen belauntzi batean bere ordurarteko bizitza atzean utziz)…

Xehetasun honekin geratu nintzen ordea, batipat:

Eszena tipikoa: neska bainatu egiten da biluzik laku bakarti batean… Gustoko duen mutila azaltzen danean.

Irrikaz betetako momentua: uretatik irten behar du. Nola egingo du? Hara… Badijoa kanpora…

Neska ederra, bulartsua… Ai, bai bai, zeozer-zeozer erakutsi du, baina ozta-ozta.

Eta Buñuelekin gogoratu nintzen.

Buñuelek zioen – hala gogoratzen det behintzat – ez zuela maite biluzi erabatekoa. Askoz erakargarriagoa zela biluzia sujeritzea.

(Belle de jour… Horren adibide gorena)





Guk, zaharrok (eztula, berriz eztula), ezagutu genuen transizio kilikagarri- erogarri hori. Batere ez lehenengo. Sujeritua gero (bi erronboak). Biluzi erabatekoa ondoren.

Gure umeek, eta oraingo gazteek berriz? Ez dute holakorik apenas ezagutu. Bai errezago porno kanalak ostiral gauetan, edo filme esplizitu erabatekoak…

Ezin bainaiz haien azalean jarri, ez dakit gurea sanoagoa edo komenigarriagoa izan zan ala ez… Baina ez dakit ba, haiek inoiz sentitu ote duten, guk garai hartan sentitu genuen sukar klase hori.

Seguru bati baino gehiagori oiloipurdia jartzen zaiola, eta bakarren bati begiak lainotu ere bai (parre algara, berriz parre algara)…

Aspaldiko iragarki hau ikusten duenean






______

Sem comentários:

Enviar um comentário