2010-10-01

Ai guil espik inglis veri guell

Ingelesa ikastea sartu zait buruan.

Edozein iskinetan azaltzen zaizu, ta amorrazioa ematen dizu hura ez ulertzeak. Nik badaukat dexenteko maila, gutxigorabehera nahi dedan hura adierazteko gauza banaiz, baina ez det OSTIARIK ulertzen gehien-gehienetan. Idatzizkoa bai, hura ulertzen det, baina ahozkoa? deabruaren hizkuntza da ingelesa.

Urtebetean ikasiko det, ez det uste gehiago beharko dedanik.

Eta, hasieran behintzat, jotafuego ibiliko naiz.

Liburu bat irakurtzen-ikasten hasi bainaiz, “audio book” hoietako baten laguntzaz.

Hogeitamar bat orri irakurrita – eta ondo-ondo ikasita - nituenean, ederra pasa zitzaidan:

Liburuaren azken orriak gainbegiratzen ari nintzala, hura irensteko gutxigorabehera zenbat denbora beharko nuen jakiteko, esaldi malapartatu batekin topo egin nuen zeharo ustekabean. Esaldi motx, ezin argigarriago bat:

Akabaramos. Protagonista ez da iristen liburuaren bukaerara!

A ze disgustoa.

Liburua bertan behera uzteko gogoa izan nuen, ez bainaiz batere liburu-pelikula tristeen zalea (bizitzak berez istorio triste askoak ez balitu bezela…), baina, ondo pentsatuta, liburua lehenbailehen bukatzeko bultzagarri ezinhobea iruditu zait. Eta hortxe nabil, jotafuego; dagoeneko bederatzigarren kapituluan.

Hemendik urtebete ingurura beraz, Shakespeareren hizkuntzan zeharo trebatuta, euskera utziko det alde batera, eta ingeles unibertsalez idazten hasiko naiz. Munduak nere berri izango du azkenean…

Eta estralurtarrek aukeratu egingo naute zubigintza lanetarako, lurtarrokin harremanetan jartzeko txirrinta sartzen zaienean.

2012an, iturri fidagarrienen arabera.


_______

Sem comentários:

Enviar um comentário