2011-04-05

Iparragirrek gogoko izango ez zuen ardoa

Bitxia da bizio batzuk nigan egiten duten ibilbidea. Esate baterako, zerbeza lehenengo aldiz probatu nuenean, umetan, munduko edaririk txarrena iruditu zitzaidan. Urteak eta urteak pasa nituen zerbezari txisparik aurkitu ezinean, eta nik ba al dakit zergaitik edo nola, halako batez zaletu egin nintzan; eta gaur da eguna, kaña batek pintxo batek zahar-etxe baten inaugurazioan adina irauten duela nere basoaren barrenean.

Kafearekin ere, halatsu. Aspaldi, nahikoa zan kafe motx bati txurrut labur bat egitea, goizeko bostetan sapaiari begira pinturaren tonalidadeak atzematen egoteko. Duela urte batzutatik hona, ordea, ez daukat gogoan aldaketa zehazki noiz etorri zan, egunean litro bat kafe hartzeko gai naiz orain; hanka bat ohe barruan sartu orduko, bestea kanpoan geratzen zait, lo seko.

Ardoa izan da “etxeratzen” azkena. Beti iruditu zait garratza, bortitza, botika fuerte baten antzekoa. Ba zeozer aldatu da nigan egunotan. Egunero, bi baxoerdi bai hartzen ditut, bai bazkari garaian, bai afari garaian, eta “hegan” egiten det pixkat. Erlatibizatu egiten ditut munduko arazoak, umeen zarata ez da hain zarata, eta sentsibilitatea, sentsibleago daukat. Dana da ederragoa alkohola zainetatik desitsatsi bitartean.


_____



Gaur Iparragirrerekin akordatu naiz, parean nuen ardo botilari begira. Ez bere kanta harengatik bakarrik…

“Biba Rioja, biba Naparra,
Arkume onaren iztarra,
Hemen guztiok, anaiak gera,
Bete dezagun pitxarra!”

Baizik eta beste xehetasun bategatik.

Iparragirrek ez zuen batere gogoko izango ardo hau.

Botoiaren gainean egin Klik.


derecha







Bardoa, arlotea, poeta, artista… Lan egin zalea ez behintzat ;-)


________

Sem comentários:

Enviar um comentário