Patxitrapero

Hitza bera baino garrantzitsuago

2012-01-10T00:28:00.000+01:00

Nere ordenagailuak, tonto-tonto, bost urte egin ditu. Eta badirudi, bere azkenetan dagoela, aldiro-aldiro konortea galtzen duelako. Batzuetan hogei minutu egiten ditu bizirik, beste batzuetan berrogei, eta kapritxoak ematen dionean bakarrik, ordubete baino zeozer gehiago.

Baina hutsik egin gabe, pott! Itzaltzen da, batere abisatu gabe, traizioz. Pantaila beltz baten aurrean geratzen naiz, nere juramentuen konpainia soilarekin.

Kablea ateratzen det, atzera sartu, eta ea ba, beste bizialdi motx bat; ea oraingoan zenbat irauten duen…

Konparazioa, derrigorra da. Bai, geuk ere beste hainbeste egitea bagenu… Azkena eman, eta hala ere, aukera berri bat izan, esan ez genituen hoiek esateko; bizirik ginela bidali ez genituen “informazio-bit” hoiek bidaltzeko…

...

Baina, ez al ditugu adierazten, beste hamaika modu erabiliz, esaten ez ditugun hoiek? Baita guk konturatu gabe ere?

Nik uste baietz.

Beharbada, hitzari, merezi duena baino garrantzi haundiagoa ematen zaio.

____

Debekatuta kartelak itsastea

2012-01-09T01:41:00.001+01:00

Argazki hau, ez da nerea. Zumarragako“Foto Luz” dendako eskaparatean dago. Handik hartutakoa da.

Antioko ama birjinak berak bainomisterio haundiagoa du nola lortu zuen airetiko ikuspegi hauVierbucher argazkilariak. Garabiren batera igota edo, auskalo, bainaemaitza, ikusgarria da. Oso foto ederra da.

Eta hala ere, badu orbain bat. Ez,zehatzagoa izango naiz, baten faltan, baditu hiru orbain.

Ate ondoan dauden hiru kartelak. Hiruenartean, ia ate erdiaren tamaina hartzen dutenak.

Gauza jakina da, monumentu historikobatean, pekatua dala inolako eranskinik onartzea...

Eta, instituzioek ipinitako hoiek, ezal dute berdin desitxuratzen, bere edertasunarengatik bere horretankontserbatzekoa dana?

Sinadurak ez diezaiola artelanari,edertasun puxkarik lapurtu..

Nere iritzi partikularra.

_____

Mendekua

2012-01-08T03:24:00.000+01:00

Mendeku hitza ez dezu nere hiztegian aurkituko. Ez da esistitzen. Baina, nere inguruko batzuk ikusita, esango nuke, batzuentzako, mendekua gauza betegarria, lasaigarria dala...

Noiz eta, besteak egindako mina inola ere gainetik kendu ezin danean. Egin dizuten horren eraginak, zure bizitza baldintzatzen duenean, modu erabatekoan..

Baina pasatako zerbait bada, aspaldikoa, zure oroimenean baino geratzen ez dana... Ze zentzu dauka mendeku bila ibiltzeak? Mendeku-goseak, min egin dizun harekin lotzen baitzaitu; hark egindakoaren mamia, egunez egun gizenduz juten baita...

...

Badaude ordea, mendekuaren unibertsoan, adibide txinpartagarriak. Hauxe, aspaldian entzun dedan onena:

DOZENA BAT KROKETA

Poteoan, jendea beti toki beretsuan ibiltzen da, eta jende berdintsuarekin alkartzen da, ordu berdintsuetan. Nere bi lagun hauek, beti harrapatzen ditu hirugarren batek taberna berean. Beti hauek baino beranduago sartzen da... Eta ez du sekula, sekula gero, poterik ordaintzen.

Biei izurratzen die, baina bati, besteari baino gehiago. Gaur tabernara sartu danean, sekula baino gaiztoago begiratu dio bigarren honek. Arraultz bat bere begien aurrean airean eustea balego, frijitu igual.

Bestea, egunero-egunero bezela, gonbidatzera behartuta sentitu da:

- Apa, ze hartu nahi dek?
- Atera baxoerdi bat.

Gaur presaka dabil ordea, xuhurra. Kamarerari zuzendu zaio:

- Gaur bazkaria prestatzen hasteko gogorik ez daukat eta, prestatuidazu dozena bat kroketa, eramateko.

Jun da kamarera barrenera, sukaldera, eta xuhurrak, komunerako bidea hartu du. Depositoa hustutzera, etxera abiatu baino lehen.

Ekarri du kamarerak kroketa paketea, Albal paperean bilduta; mostradorean utzi, eta atzera sukaldera abiatu da...

Xuhurrari kariñoa dion horrek, momentua aprobetxatu du. Estutu du trinko eskua, eta....

BUM!!!!

Goitik behera.

Albal pelota haundi bat zana, zapal-zapal eginda geratu da.

Kontu guztiarekin, nolabaiteko pelota itxura eman dio atzera.

(Ezer gertatu ez balitz bezela.)

Sabotatzailearen begirada, gozatu egin da pixkat. Parreari eutsi ezin dion bestearen intziriak kutsatuta....

______

Pox

2012-01-07T03:12:00.001+01:00

Hau da jun dan egunean aipatu nizuen untxia.

Pox.

Azkenean neronek asmatu behar izena. Ikusi nituen danak hain pozik, izen bat etorri zitzaidan burura: "bizipoz".

Bizipoz luzeegi... Poz, egoki.

- Pox! ... Bota nuen.

Eta danak gustora.

Guztiz gustora ez dagoena, momentuz, neu. Etxean untxiak dituen adixkide batekin alkartu bainintzen atzo, eta zera esan zidan: kosk egin zaleak direla, eta, sofa, kortina eta antzekoez aparte, argi-indarraren kableak oso gogoko dituztela, euren, eta argi-indar instalazioaren kalterako.

Etxean libre, bere kasa uzterik ez, beraz. Atzetik ibili behar.

Baina ni bere atzetik baino, bera da nere atzetik dabilena. Maiteminduta edo, ba al dakit nik. Zapaltzeko, ostikoren bat emateko bildurrez nabil momentuoro. Aire kontrolatzailea dirudit. Beti erne, eta beti estresatuta.

Edonola ere, gauzak okerragora egingo du. Arra dalako. Haunditan, sekulako joera izaten omen dute, hala esan zidan adiskideak, harrapatzen duten lehenengoaren hankari atxiki, eta iztarteari eragiteko.

Ai, se eu te pego ai, Ai, se eu te pego.

.....

Ederra erori zait gainera...

___

Aurtengo opari "sorpresa"

2012-01-06T07:22:00.001+01:00

Internet bidez erositako gauzek baduteaparteko xarma bat. Argazki makina zaharrek zuten berbera. Ezin,orain teknologia digitalarekin bezela, emaitza momentuan ikusi, zainegon behar argazkiak dendara iritsi arte; zain egon behar mezularia etxeraetorri arte.

Kasu honetan gainera, irrika biderkatu egin da,- bi-derkatu ez, hamabi-derkatu - argitaletxeak arazo bat izanbaitzuen eskatu nizkion hiru liburuetako bat lortzeko, eta ia bi astekostatu baitzaio nere eskaria etxera ekartzea...

Baina, azkenean bai, azkenean, hemenda!

Julen Gabiria eta Patxi Gallego

Nire aita ikusezina da

Erregalu paperarekin bildu nuen iritsibezain pronto, eta gordetako kajoitik atera, eta nere zapatarenondoan ipini nuen atzo.

Zain nago orain, familia noiz esnatuko.Ez dakit erregeek aurten ekarritakoa gustokoa izango dedan – hain naizpetrala eta esijentea – Baina nik nereburuarentzako erregeei "eskatutako" honekin, inolako zalantzarik ez.Gustatu egingo zaidala, seguro!!

____

Denbora ez dala hain azkar pasatzen

2012-01-05T03:21:00.003+01:00

Aurrekoan, urtezahar egunean, kamara poltsikotik atera, eta artxiboetako argazkiak ikusiz, urtearen errepaso azkar bat egin nuen. Ez zan batere zehatza izan, baina bai oso lagungarria ia ahaztuta nituen momentu asko gogoratzeko garaian.

- Ze azkar pasatzen dan denbora! - Esaten degu maiz, eta egiaz, ez da horrela. Gogoratzen ditugun gauza guzti hoiek, danak batera momentuan gogoratzeko ezintasuna da gehiago. Patxada lagun, gertakizun bati tiraka hasten zeranean, horrek beste bat dakar, eta bigarren horrek hirugarren bat, eta hirugarren horrek... Halako batean esaten dezun arte: alajaina, ba ibili gera bai aurten, hara ta hona, eta gertatu zaigu gauza piloa.

Neu saltoka ibili naiz orain, ariketa horixe eginez, eta berreskuratu ditut momentu galdu batzuk, hementxe ipini nahi ditudanak.

Sen demokratikoa

2012-01-04T00:45:00.000+01:00

Etxeko dordoka, nere seme-alabek zeharo abandonatuta duten hori, nik kupida hutsez zaintzen dedan hori, negua etorri orduko, lurrazpian sartu da. Lozorroan dago.

Haren ausentzia, beste bizidun baten presentziarekin betetzea bururatu zaie.

Zorionez, ostrukarik, edo txerri bietnamitarik ez. Untxitxo bat erosteko grina piztu zaie.

Neuk, dordokarekin hainbeste lan hartzen dedan honek, dorkoka hura etxean sartzen utzi nuen eguna hainbestetan madarikatzen dedan honek, ezezko borobila bota die, hortzak erakutsiz...

Baina, lehenengo berotasunaren ondoren, hoztu naizenean, pentsatzen jardun det, ea zein naizen ni, minoria hondar hau, haien gehiengo demokratikoa zapuzteko. Ze eskubide duen batek, bakar batek, etxeko gehiengo osoaren ilusioa itotzeko...

Baiezkoa eman diet. Ez ordea, nere zutabe demokratikoen atalaiatik, haiei diskurtso zeremoniatsu bat eskeini gabe.

Bihar beste bizidun bat izango da gure teilapean (ea ze izen jartzen dioten).

Geratzen zaidan zalantza da... Benetakoa ote dan haien nahia. Benetan nahi ote duten untxi bat. Ez ote dan, untxiaren kontu hau, beti atzetik, beti zigorka, beti lana ematen ari zaien TIRANO honen kontrako estrategia maltzurra...

Dordokarena errepikatuko ote da? Hori ote haien helburu ezkutua...?

Kontatuko dizuet...

______

Bederatzi urteko deabru batekin

2012-01-03T02:50:00.001+01:00

Bi mutil koxkor, galdezka, gaur arratsaldean. Halako batek esan diela kaleko zinema dagoela nunbaiten, ea nik ba al dakidan nun dan.

Neuk, arrastorik ez, baina Jaungoikoak zerbaiterako ipini zuen Interneteta gure bidean ;-)

Nahiz eta, batzuetan, konexioaren ardura Deabruak berak daramala dirudien: oso, oso motel zebilen.

Zain umeak. Isilune luzeak ez dirudi asko molestatzen dienik, eta neuk berriz, adarra jotzeko gogoa mingainean, hazkurez….

Han zebilen bietako bat, mobil batekin jolasten.

- Mobila daukazu?

- Bai.

- Zenbat urte dauzkazu?

- Bederatzi.

- Bederatzi urte? Eta, zertarako behar dezu ba, mobila? Andregaiari deitzeko?

- ¿?

(bederatzi urteko mutil koskor batzuen hiztegian, “andregai” hitza ez da esistitzen)

- Nobiari deitzeko?

Lotsatuta atzera egingo zuelakoan…

- Bai, badaukat nobia, baina ez diot deitzen.

Harrapazak.

Webgunea ez zan kargatzen. Ni zain, eta bera, temati, mobilean kuxkuxeatzen. Halako batez, irriparrea atera zaio:

- Hala, Patxpitx!

Ahozabalik neu. Alubita, bederatzi urterekin, inguruan zeinek duen Bluetootha konektatuta, horretan entretenitzen zebilen. Nere ezizena aurkitu, eta aparteko grazia egin ez dio ba, kabroiari.

- Zu zera Patxpitx??

- Egia esatekotan egon naiz, baina esan det nere artean: “Bederatzi urterekin holakoa bada, hamalaurekin Hacker zorritsu arriskutsu bat izango da”

- Ez.

- Ja, ezetz!

- Ezetz, ez naizela ni.

- …

- Ea… Beste bati galdetuta jakin beharko dezue zinemarik badagoen, orria ez baitzait kargatzen. Ala, segi, ea hortik zehar zorte gehiago daukazuen!

Umea ordea ez da konforme geratu. Bere hacker senak agintzen dio erantzun egokia aurkitu arte ilunpeak zeharkatzea. Azken ate ireki batekin topo egin du. Justu atetik sartzen ari zan nere adiskide bat (hura ere, Bluetooth uhin eremuaren barruan, “patxpitx” izateko hautagai)

- Zu zera Patxpitx?

Nere adiskideak euskera askorik ez daki.

- Qué? Bradpitt????

…..

Sekula inork ni Brad Pittekin nahastu gabe. Ilusioa egin dit.

____

Mende berean, bi planeta

2012-01-02T00:27:00.002+01:00

Gizakiakmaiz egindu amets etorkizunera bidaiatzearekin. Eta azken mende hau bizitzekozortea izan duten askok, bai izan dute aukera etorkizunera salto erraldoi bategiteko, mende baten barruan bi "planeta" guztiz desberdin ezagutzeko.

Gabonetako tertulia etxean:

Nereanaia-arrebak, txikitako oporrak kontatzen. Rufina izebaren baserrian, Alegian.

Arrebak, hamaika urte, anaiak hamar. Hiruzpalau urtez, eskola bukatu bezain pronto, baserrian laguntzera. Ekainetik, irailerarte. Goizeko seietan jaiki, eta iluntzerarte.

Lau behi,eta bost oilo. Baserrian ur edangarririk ez, herriraino jeitsibehar ur bila, egunero. Belarra mozteko, betiko sega, eta zamak ekarri-eramateko,behor bakar bat, “Ttotto Motto”...

Gogoan batipat geratu zaizkidanak, hiru hauek:

ZELAIANDANTZAN

Ikaztegietan festak, eta umeak zain, igande arratsaldean musika noiz hasiko, han bailaran behean. Musika ozta-ozta iristen da baserrira,baina nahikoa bada zelaian dantzan aritzeko…

ASTEKO BIZIOAK

Igandero, Alegira. Paretako zulo batean abarkak utzi, eta zapatakjantzita, mezetara. Pastelerian pastelen bat, eta astebeteko alokairuanhartzeko, komiki pare bat: “Tintin” eta “Sisi”.

BIZIKLETARIK EZEAN…

Anaiak, - hamar urterekin - igande arratsalde askotan,Ttotto Mottoren gainean jarri, ez aulki, ez brida, eta Larraitzeraino…

….

Beste planeta bat zan:

Gure gaurko planeta honetan, umeek, aurikularrak jarrita, musikabelarri zuloetan barruraino sartua dute, egunero, urrutitik urtean behin datorrena baino. Pastel solteren bat astean behin ez, tripakominez jartzerainoko litxarkeri bete poltsa, ia egunero; eta alokairuan hartutako marrazkisorta bat baino, Psp, Nintendo, edo mobilean, 8, edo 32 gigatako joku bilduma, 18urteak bete bitartean koadrila oso bat entretenitzeko ….

Eta, baldin gaur egun, behor baten gainean, hamar urtekoumeren batek, ez aulki, ez brida, Alegitik Larraitzerainoko bidea egiten badu…Ibilaldi lasai eta paketsu bat baino, beste hau ezagutuko du: Sos-Deiakiegindako berrogei telefono dei. Eta Diputazioaren Gizarte laguntzailearennotifikazio bat, babesik gabe utzitako ume baten gurasoei kargu hartzeko…

Beste planeta bat.

____

Gaurko mezua girotzeko argazkia, Guregipuzkoa.net-etik hartu det, eta Xabier Eskisabelena da. Esandakoa, mende berean, gurdiari tiraka zaldia batetik; eta baserritarrak bestetik, argazki kamara digitalarekin, 12 megako argazkiak ateratzen, Facebook-en txintxilikatzeko.

________

Urteberrion

2012-01-01T05:06:00.001+01:00

Joxe Mari Iparragirreren herrian, Urretxun, urtearen lehenengo egunean, Irimo mendira juteko ohitura dago. Txoixoa ta salda banatzen dute, eta, nola debalde dan ;-) jende dexente inguratzen da, tontorrerainoko aldapa kabroi xamarra dan arren.

Neu, behin uste det juna naizela Irimora urteberri egunean, nere bizi guztian zehar, eta halako oroipena daukat, ni iritsi nintzenerako txoixoa bukatuta zegoela, edo oso hotza bestela, eta, noski, esperientzia latzek asko markatzen zaituzte. Ez naiz gehiago bueltatu.

Aurten ere ez naiz arrimatuko, baina bai hasi nahi det urtea bertan. Duela gutxi izan nintzen, eguzkia gordetzen ari zan batean, eta argazki hau atera nuen.

Argi zoragarria zegoen.

Urteberrion danoi. Ondo hasi urtea, eta hobeto bukatu.

(eta ez gero komeni baino gehio kezkatu)

__________________

Araotz, toki misteriotsua

2011-12-01T01:14:00.001+01:00

Hemen Patxi trapero ermitazalea. Azkenaldi honetan, ermita gida-turistikoa dirudit.Gaur, bat nuen buruan: Araotzen, Santa Kruz edo Ugastegiko baseliza, baina, egia gero, hori bisitatzera jun, eta ahaztu egin zait bisitatzea!Hainbeste murgildu naiz nere pentsakizunetan…

Lope Agirreren kulpa?

(Erretrato hau izugarria da benetan. Bukatu berritan, Lope Agirre berak ikusi, eta gustora geratu zan nunbait. Neuk nere burua erretrato horretan ezagutuko banu, erretratoari su eman, eta erretratatzaileari demanda bat ipiniko nioke).

Araotzen sortua omen. “Eroa” ezizenduna. Ikusi al dezue berari buruzko filmeren bat? Bildurgarria.

Araotz bera ere, neguan behintzat, bada Stanley Kubricken “The Shining” (el resplandor) filmaren bigarren zatia grabatzeko ezaugarri guztiak dituen toki bat. Oso polita da, baina aldi berean, guztiz zinematografikoa: bertako paretak, errekazuloak, bide estuak, presa, baserri bakartiak… Uaaaaaa….

Nere irudimena, oso thrillerbera, gaur arratsaldean. Barkatuko didazue, Araoztarrak.

Araoztarrez ari gerala, aitona jator batekin egin det topo, ta hor aritu gera berriketan. Hark, 85 bat urte, sena okerrak baino, kezka zintzoaskoak zituen buruan. Bere baratzari begira:

“Lana bai, sobran, baina laguntza falta!”

Lope Agirreren oso bestelakoa. Hark lanerako gogo gutxi, ta dirugose galanta.

____

Araozko kaskoa: eliza, frontoia, bolatokia (oso aldapaduna, bai xelebrea) eta etxe suelto batzuk. Baina, bustitzeko bildur askorik ez behintzat. Aterpez josita dago Araozko eliza ingurua.

Aterpez, eta… Ate misteriotsuz.

Ilun zegoen. Ezin ikusi barruan zer gordetzen dan. Baina baliotsu edo, gauza ikaragarriren behar du izan. Hori da hori... Itxura bildurgarria…

Erori naiz berriz, gaurko etorri laiotzera! Kronika gelditzera noa, ez al dezue ameskaiztoren bat izango, nere kontura…Antidoto bat bihoa.

Carlos Sauraren “El Dorado” filmeko protagonistetako bat.

Ines Sastre. Ederra gero...

Bildurgarria!

____

Danak geldiu, pintxaso!!!

2011-11-29T01:53:00.001+01:00

Bodako tarta bat dirudien eliza hau, Azkoitian dago.

Urrategi izeneko toki batean.

Oraingoan ere, beste toki batera juteko asmoa nuen, baina hemen lur hartu det. Eta, oraingoan ere,

harritu naiz zeozerekin.

Bertako eliza arduradunen erreklamo publizitario bikaina. Zer ipiniko eliza-atarian eta:

ONGI ETORRI AMAREN ETXERA

Gero, publizitatearekin maiz gertatzen dan bezela, usteak erdi ustel. Bertara sartuta, Amak ez baitizu paga ematen. Eskatu baizik!

(bai, borondatezko lismosna, baina konpromiso galanta, poltsa pasatzen dutenean, txanda-pasa egitea)

Polita eliza. Polita tokia. Eta polita, bertako igoeran errepidean aurkitu ditudan pintadak. Inoiz ikusi ditudan orijinalenak, eta mundialenak.

Hasierakoa, estandarra.

Bigarrena, melodramatikoa:

Hil edo bizi!

Hirugarrena, katxondoa, egilearen senaren araberakoa:

Laugarrena, aukerazkoa:

Lehertu, O, jun katia puskatzeke.

(txirrindulariaren indarraren arabera, pentsa daiteke)

Eta azkena, ironiaz betea. Idatzi zuenak esperantza haundirik ez nunbait, txirrindularia iritsiko ote zan...

Ailau bai?

_____

Beste txikikeria mundial bat ere ikusi det Urrategin: nola twitter indarrean zegoen, XVII. mendean, baina frogarik ezin erakutsi, teknologiak huts egin baitu erabat ustekabean...

Ea ba. Erakutsiko dizuet, hurrena bertaratzen naizenean.

____

Urrutiko intxaurrak lau, bertaratu eta... Hamalau

2011-11-26T00:54:00.001+01:00

Lau intxaur, edo, hori ere ez. Horixe pentsatu nuen, Itsasoko San Lorentzo ermitara iritsi eta, hura begien parean ipini zitzaidanean.

Nere espektatibak haundiak ziren. Ermita bat, basoan galduta. Holako izen politarekin: "San Lorentzo". Ederra behar zuen...

Baina, “minimalista” tokatu.

Lau pareta.

Atea...Barrokoa ote? Gotikoa? Erromanikoa?

Kanpaiak, bat, eta hura ere, erdi eroria.

Leihoak... Bat. Leiho bat. “Esperantzari leiho bat”, dio abestiak. Hau baino haundiagoa izango al zan!

Sekula ikusitako ermitarik “umilena”. Han ikustekorik ez zegoela eta, ospa egitea pentsatu nuen...

Baina bazegoen han, informazio panel bat. Ea, egin diezaiogun kuku bat.

Nahikoa parre egin nuen. Ermita hura, umila izango da, baina ez horregatik historiarik gabea. Begira zer aurkitu nuen:

Gertakizun bitxi bat:

"Ermita honekin lotuta, 1799ko gertakizun bitxia dago jasota: lehorte gogor baten ondoren, uztak salbatzeko asmotan, prozesioa egin zen Itsasotik San Lorentzora. Goizeko 7etan hastekoak ziren, baina herriko alkatea agertzen ez zenez, honi itxaron gabe apaizak prozesioari hasiera eman zion letaniak abestuz. Alkatea, noski, hasarretu egin zen, eta arratsalde hartan bertan kontzeju edo udalbatza bildu zen apaizarekin. Eztabaidaren berotasunean, apaizak “mozkorra” deitu zion alkateari. Apaizak ziegan pasa behar izan zuen gau hura. A zer komeriak herriko bi goi-karguen artean!"

Kizkitzako beste pasadizo hartaz gogoratu, eta nere artean, parrezka: “baina ze motatako jende xelebrea bizi da Ezkio-Itsaso inguru honetan?!”

Eta hau bakarrik ez. Beste hau ere aurkitu nuen:

Fernando katolikoa!

Zer egiten duen Fernandok hor, badator azalpen misteriotsu bat panel horretan. Fundamentuzko gauzarik ez, baina tira, neri arratsaldea alaitu zidan.

Ikastolan seguru ikusiko nuela bere aurpegia, testu-libururen batean, baina ez nuen gogoratzen nolakoa zan.

A ze gaupasa aurpegia! Bizarra kendu gabe... Ze kuxidade da hori, errege batentzako? Etxeko bata jantzita... Ketxup mantxa bakarrik falta du alkandora zurian...

Eta, bertan nengoenez, leiho txiki horretatik barruan zer ikusten zan ikustera abiatu nintzan. Ez nuen gauza haundirik espero. Eta, zer aurkituko eta...

Ez dakit nundik. Leiho hartatik ez behintzat, barruraino sartu zan, justu momentu hartan, bera...

Lorentzo.

Kontrastea, poema eder-asko bat ernetzeko modukoa. Dana ilun, eta, ze bazterretatik sartu dan, jun eta jakin, baina hantxe barruan bera...

Eguzkia.

_____

Nun eta, ustez lau intxaur ximel baino ez zegoen toki batean... Hamalau, azkenean.

Itsasora bidean, atzera egin nuen topo berarekin, Lorentzorekin, mendiaren atzean ezkutatzera zijoanean.

Bi ordain diferente

2011-11-24T15:17:00.000+01:00

http://www.6milliardsdautres.org/

Tarteka, puzzlean klik egiten det, eta munduko beste mutur bateraino salto egiten det. Kolore desberdinak, kultura desberdinak… Baina ze berdinak geran gizakiak, bata bestearekin.

Esandako asko ditut gogoan, baina bereziki gustatu zitzaidan bat, telebista parean harrapatu ninduen bat, bata bestearen ondoren propio ipini zituzten bi lagunena.

Bata, berrogei urte inguruko emakumea. Oso aurpegi nahigabetua zuen, asko sufritzen ari zan batena.

“Ni nere inguruko guztiak maitatzen saiatu naiz beti. Hainbeste eman diot jendeari! Dana eman diot, eta, bueltan, oso ordain txarra jaso det”

Bestea, bizardun sendo bat, hirurogei bat urtekoa. Begirada lasaiekoa.

“Nik beti egin det nerea, sekula ez diot begiratu besteek nitaz esango zutenari. Badakit zenbait jendek gorroto nauela, baina gorroto nauten haiek ere, estimatzen naute, miretsi egiten bainaute.”

Batek asko eman, eman adina jasotzea espero, eta zoritxarreko. Besteak, gutxi edo, neurrikoa eman, jasotzea gutxi espero, baina jasotzen duen apur hori, berarentzat, asko.

____

Zartzuelaraino

2011-11-23T02:00:00.002+01:00

Esango dezue, beharbada, hauteskundeen ondoren ez daukadala beste gairik, baina txo-ra-tzen bainago! Ez bakarrik izan diren emaitzak konponbiderantz urrats sendoa izango direla uste dedalako, hori ere bai. Baina baita beste arrazoi batzurengatik ere!

Esate baterako...

Orain arte pentsaezinak ziren hainbat egoera harrigarri, eta masail-pozgarri ikusiko ditugulako!

"Amaiurko parlamentariak Zartzuelako aurkezpenean izango dira, Euskal-Herriaren aitortza aldarrikatzeko"

______

Bota Mariano, bota!

2011-11-22T03:05:00.001+01:00

Lotsatia betidanik gizona, baina azken garaipenarekin, soltatu egin omen da. Boteka ikusi omen dute Madrilgo kaleetan zehar...

Kontuz ordea, Mariano, Kontuuuuuz...

(que vienen los vascooooosss....)

Lehenengo eguna

2011-11-21T01:16:00.000+01:00

Iñaki Antiguedaden lehenengo eguna, Espainiako kongresuan.

Hutsune bakoitzak du birtute zati bat beregan

2011-11-19T22:48:00.003+01:00

San Donaton, aurrekoan...

apustu bat galtzeaz gain, gauza gogoangarri bat ere pasa zitzaidan.

Bertan izan zeratenok, ezagutzen dituzue bertako amildegiak…

Ba, ertze-ertzean ibili… Eta erori ere egin nintzen.

Juanjo, nere koinatuak, esana zidan aspaldi, bazegoela nahikoa eskura, gailurretik gertu, kobazulo bat, bidetxidor baten bukaeran.

Eta hura ezagutzeko egunik bazan, huraxe zan.

Terrenoa modu hotzean estudiatu nuen. Panorama, ikaragarria zan, baina bidetxidorra, nahikoa segurua. Erorita ere, ez nintzen amilduko.

Ausartu egin nintzen beraz… Eta, gutxien uste nuen tokian, erori. Hankak goruntz, ipurdiz lurrean eserita geratu nintzen.

Nik kalkulatu bezela, ez nintzen amildu… Baina egia osoa pantailaren ezker-eskubi jarrita, bihotzak bi zilipurdi bai egin zizkidan. Eta justu orduantxe, gogoratu, aspaldi entzundako hartaz: mendian, istripu larriak, gehiegizko konfidantzagatik gertatzen direla askotan.

Prudentzia. Zuhurtasuna. Birtute haundia bizitzan, hutsune haundia neregan. Gauzak pentsatu bai, baina askotan, behar adina ez. Beti pausu bat aurrerago ibiltzeko joera. Buruhauste askoren jatorri, makina bat alditan.

Baina tira, hutsunea, ez dala hutsune ehuneko ehunean. Hutsune bakoitzak du birtute zati bat beregan.

Ze gero. Kobazuloa mundiala zan.

___

Xabier Mendiguren eta Maite Goñirekin, afari baten kronika

2011-11-18T02:02:00.011+01:00

Afari baten kronika? Bai friboloa.

Ai, ezin eutsi prentsa arrosaren hatzaparretan erori gabe!

Noruntz doa euskal tribua? Ze bidetxidor gaizto hartzen ari da? Modak eta erraiek gidatutako norantza burugabea!

Bai, baina, tira: komeni baino burutsuagoa dalakoan, esandako tribua; egin daigun ahalegin txolin bat. Ahalegin terapeutikoa:

Goazen Maite Goñiren eta Xabier Mendigurenen sekretu batzuk ezagutzera!!!!!

_______

Tira, ez gehiegi emozionatu. Nere asmoak kutsu erabat didaktikoa du:

Imajinatzen baititut, Euskal-Herriko edozein herritan, ikasle gazte batzuk, hemendik puska batera:

- XX-XI mendeko idazleak? Bihar azterketa? No me jodas! Zein tokatzen da?

- Xabier Mendiguren Elizegi.

- Zein, ehun eta berrogeitamar liburu idatzi zituen hori? Zer nahi dezu, atake bat ematea???

Edo/eta:

- Lan bat egiten badegu, ez digula azterketarik egingo, hori esan du.

- Bua, tio, eskerrak! Ta zeri buruzkoa izan behar du?

- Maite Goñi. Interneten eragina XXI mende hasieran.

- Sokorro! Emakume horrek ez zeukan neurririk! Zer egin behar degu, egin zuen guztia laburtzea? Asteazkenerako?? Ezinezkoa!!

Holako “hezurrak” tokatuko baitzaizkie, gure etorkizuneko gaztetxo euskaldunei, izan dezatela hauen ikuspegi hurbilago-beroago bat, lurtarragoa, haien begietara atsegin bihurtuko dituena:

Xehetasun txiki batzuk baino ez.

(Benetan kontatzen dutenak, inor benetan nolakoa dan ezagutzeko garaian)

Xabier:

Orduari begiratu, eta, zortzi t’erdiak. Eta han nun ikusten dedan urrutian, bera sartzen, puntual!

Hau gizon fundamentuzkoa. Ni ia fundamentuzkoa. Bera baino bi minutu beranduago sartu nintzen. (Nere estiloan.)

Tabernara sartu eta… Hantxe parean! Pozik neu! Agurtzera nijoan, haren eskua estutzera…

Ez zidan aukerarik eman:

- Ze hartu behar dek?

Lehenengo, lehenengoa. Gorputz-espirituarentzako alimentua. Estutuak, irriparreak eta zermoduzak, gero etorri ziran.

Xabier Mendiguren, literato puntual eta praktiko hura!

Maite:

Nere artean… Joe, ba pittin bat tardatzen ari da. Puntual ez dator behintzat. Nun da??

Han azaldu zan. Gorri peligrosoz jantzita. A ze inpresioa.

Musika ze lagungarri suertatzen dan sentipen batzuk adierazteko garaian: horra, nola sentitu nintzan, hura ikusitakoan.

Maite Goñi, ikasleei -nunbait- puntualtasuna eskatzen ez dien irakasle eredugarria. Komunikazioaren esparruan, lehenengo inpresioaren garrantziaz ondo jabetzen dana.

Xabier-Maite:

Pote pare bat. Ze ardo hartuko degu? Hau, hura… Veronia zeragoa da… Maques de eztakit zer-ek beste puntu bat dauka… Hau-da-hau-mingain-sibarita parea!

Plazer selektuen zaleak, bi-biak.

Xabier:

Eseri gera, eta eskatu ditugu zizka-mizkak. Ze hartuko degu? Biak ados etorri dira, eta neu, notarioa, edozerekin konformatzen dan hoietakoa.

Nola gozatzen duen Xabierrek jateko garaian! Ikustekoa zan. Neuk, bereziki egun hartan. Egia esan behar bada, antsioso xamarra bainaiz jateko (jateko, definiziorik zabalena) garaian, eta majo erreprimitu nintzan. Jan gutxi… Eta begiratu asko.

Begiratu, Xabierri, jaten. Zenbat disfrutatzen duen! Bada, zalantzarik gabe, zerbaiten seinalea. Baina badaki baita ere, aldamenekoez gogoratzen.

Kroketa bat zegoen han, hiruron esku-eskura. Inork hartu gabe geratzen dan azkena. Eta, neuk eskatu gabe, Maiteri eskeini eta honek uko egin ondoren, nere platertxora bota zuen. Bai detallista-eskuzabala.

Maite:

Bukatu ditugu bukatu beharrekoak… Eta bistan da, motz geratu gera. Beste zerbait eskatzeko tenorea da. Hara, zer irten zan, bere ahotik:

- Bueno… Beste zerbait eskatu beharko degu, ala? Ez dakit ba, “txerrikeri” batzuk edo…

Egia esan, naturaletik gehiago du lizunetik baino; ez naiz berataz ari, nitaz baino. Baina plazerra izan zan, Maite “txerrikeri” haiek (oilasko-hego enpanatu goxo haiek) jaten ikustea.

Xabierrek ere jan zituen ala? Ez dakit. Ez daukat gogoan!

Argazkien momentua

Momentua inmortalizatu egin beharko da ba? Kamarero prestu-prestu bat tokatu zaigu, eta atera digu bilduma paregabea. Hemen, Maitek txintxilikatutako adibidea. Argazki ofiziala.

Argazkilari on batek ordea, beste asmo bat bilatzen du. Erretratoan azaltzekoa dana, ahalik eta naturalen azaltzea. Ez da izaten kontu erreza, baina saiatu gabe, nola geratuko gera ba:

"- Xabier, pajaro, etzazu argi guztia zutzako hartu. Ba dakizu zenbat kostatu zitzaidan soineko hau dendan aukeratzea?"

"- Maite, ez nekien hain gerrialde sentsiblea zeneukanik. Baina ondo dago jakitea."

" - Patxi, hobe dezu, blogean ezer argiraratu behar badezu, argazki formal xamar bat aukeratzea. Bestela, badakizu zein izango dan hurrengo Gaurko hitza: "Txilibitu-mozketa"

...

Ez esan, ofizialaren aldean, askoz egiatiagoa ez danik, nere bilduma.

Etorkizuneko ikasleek, argazki hauek ikusi, eta burua liburutik (e-book-etik) kendu gabe ikasiko dituzte danak. Xabier Mendigurenen eragina Euskal Literaturan eta Maite Goñiren iraultza interneten bilakaeran!

____

Aipa nitzake beste xehetasun batzuk, txit interesgarriak, esaterako, zientzia ezkutuen arlokoak:

- Zer du Maite Goñik bere poltsa barruan, hogei kilotik gora pisatzen duena? (altxatzea tokatu zitzaidan: Iñaki Perurena, bapateko pentsakizun automatikoa)

- Ezer ikusten al du Xabierrek betaurrekorik gabe? (edozein betaurrekodunen aurrean bati pizten zaion galdera, betaurrekoak kentzen dituenean)

Baina asko luzatzen ari naiz eta...

Asko hitzegin genuen, oso giro ederrean, toki paregabean. Gozatu genuen merezi adina. Eta aipatu genuen hirugarren hitzordu baterako asmoa, neska peligrosoaren terrenoan, Ordizian.

Kronika gustatu zaizuelakoan.;-)

_____

Kizkitzako miraria

2011-11-16T02:14:00.001+01:00

Gaur, Kizkitzara, paseotxoa.

Hogeitamarren bat urte bai izango ziren, bertaratzen ez nintzela. Ahaztuta nengoen zeharo nolakoa zan bertako faroa.

Faroari ezdiot argazkirik atera, makil baten gainean dagoen diskotekako foko bat dalako. Izanzitekeen politagoa, baina tira, edonola ere, bada nahikoa xarmangarria,itsasotik 40 kilometrora, mendi-puntan faro bat izatea, ezta?

Faroa ez ezik, ermita bera, eta parajea, oso ederra da.

Argazki batzuk hemen:

Etxera etorrita, bila jarri naiz, ermita honen historia zeindan, eta, horra, ze kontu bitxia:

"1818an Ezkioko “Juan Yon de Aranzady” parrokoak informe bat egin zuenKizkitzari buruz, Iruñako gotzainak eskatuta. Ermitaren egoera kaxkarraazaltzeaz gain, aipatzen du ermitak Alegiako Magdalena elizarekin duen zorra ezduela ordaindu, eta ez duela ordaintzeko aukerarik. Bestalde, erromeriako egunean dantza publiko lizunak, borrokak etaeztabaidak izaten direla salatzen du. Informe hau kontuan hartuta, ermitaeraisteko agindu zuen Iruñako gotzaindegiak 1820an, bere materialekinlortzen den dirua Magdalena elizarekin duen zorra kitatzeko, eta ama birjinarenirudia parrokiara jaisteko.

Irudia jaitsi zuten elizara, baina handik gutxiraKizkitzarako bidean agertu zen zuhaitz baten ondoan. Jendeak miraritzat hartu zuen, eta prozesio batean Kizkitzara itzulizuten. 30 urte geroago herriko bi gaztek aitortu zuten beraiek utzi zutelazuhaitzaren ondoan. Kizkitzaraino eramateko asmoa zuten baina bidean beldurtuegin zirelako utzi zuten bertan.

Miraria? Burrukan eta lizunkeritan segitzeko gogoa! Etalortu zuten segitzea!

Haiek bai merezi, monumentua!

Honen ordez, amabirjina, itsasontzira igota (hemen ez daaskorik antzematen baina).

Faroak ez dakit batere argituko duen gauez, baina suertekoegunetan, egunez, faroak adina argitzen duten irriparre politak aurkitzendituzu bertan.

Zorte onekoa neu, hantxe topatu behar gaur arratsaldean, pare ederra!

____

Hartu ta zabaltzazu

2011-11-15T02:43:00.001+01:00

Neu, aukeran, lotsagabe xamar portatzearen aldekoa naiz.Fede txarrez ez, hori, inola ere ez, baina zalantzaren aurrean… “Egin dezaket?”“Libre da?” “Inportako dio?”, ausartjokatzearen aldekoa naiz. Zuk, egin, eta ezin bazenuen egin, esango dizute.

Hobe barkamena eskatzea, egin ez izanaren damuz ibiltzeabaino.

Bai. Sarean, nahikoa modu piratan portatu naiz. Hor zeuden abestiak,bideoak, argazkiak… Nereak izan gabe, egileari baimenik eskatu gabe, nereorrietan erakutsiz. Inolako diru asmorik gabe, hori bai.

Neure testu, bideo, eta argazkiekin berriz, pereza hutsez, ez naiz sekulalizentziez eta antzekoez arduratu. Ondorioz, ezer esaten ez dan bitartean,ulertzen da, dana “nerea-bakarrik-nerea” dala, eta hala bedi aurrerantzean ere,baina, batak ez baitu bestea kentzen, nola esijituko diot nik inori, neukbetetzen ez dedan zerbait?

Erabil dezakezu Patxitraperoren irudi, edo danadalako hori, hainbestegustatzen zaizuna? Libre al da? Inportako al dit?

Ausart jokatu.

____

Herenegun, Mirandaola gainean, San Migel ermitan aterrizatunuen, eta, argirik gabe, mobilaren kamara kaxkarrarekin, baina gordetzekomoduko hauek atera nituen.

Gustatu egin zaizula batenbat? Zabaldu poltsikoa…

Hop!

Zer da baina, sexy izatea?

2011-11-14T08:00:00.000+01:00

Oso sexya da. Baina zer da sexy izatea?

Ederra izateak dexente laguntzen du. Baina izan daiteke erdipurdikoa(erdipurdikoa, euskaldun hauek, ze gauzak erabiltzen dituzten segun zer gauzaadierazteko), eta guztiz erogarria izan. Iman bat bezela funtzionatu. Ezinharengandik begiak apartatu, zelula guztiak soka-saltoan izan.

Ze ezaugarri izan behar du orduan norbaitek, “sexy”izendapena irabazteko?

Ba, zure zelulak zerk ipintzen dituen dantzan, horrenarabera:

Neri adibidez, berdin zait ze emakume mota dan. Argala alamardula. Ile motxa ala luzea. Motxa, ala oso altua. Punkya ala Barby-a…

Baina hizketan jakin behar du; begiratzen adina. Azkarraizan behar du. Horrek erakartzen nau, ezerk erakartzekotan.

Alaia bada, erantsiozu plus bat. Umorea badu, beste dozenabat. Eta, guzti hori izanda… Bere gustokoa naizela jakiten badet… Orduan baisexya. Ez baitago norbaiten zelulak dantzan jartzeko erregai hoberik, betedaitezkeen espektatiba itxaropentsu batzuk baino.

Eta, berea naiz guztiz, jakina! Egin dezake nerekin nahi duena.

(tira, hitzegiteko modu bat da, ez naiz literalki ari, nolaba ;-).

Badakit gehienontzako beste neurri batzuk funtziontzendutela, askoz lorterrezagoak: Askorentzat, ederra bada, planto. Ederra etajatorra, zeozer gehiago eskatzekotan…

Baina ni holako sofistikatu eta esijentea naiz, “zoritxar”hori daukat.

_____

Nor kexatu da ETBtik fikzioa kendu dutenean?

2011-11-08T00:42:00.002+01:00

Gauza politen bilduma egiten ari dan “Gauza politak” blogean…

Errontegiko zubia ipini zuenean, esan nuen nere artean: “Hara!”

“Bere puntua dauka” dio azpitituluak.

Pentsatu nuen: Errontegiko zubia, polita danik, ezin ba oso altu esan… Baldin eta ez badaukazu zubi honekin lotutako bizipen atseginik. Eta blog honen egileak, seguruasko, badauka.

New York polita?

Errontegiko zubia bezain polita…

Gertatzen dana da, gutako bakoitzak, baduela, zementozko oihan horretan bizi izandako sentipenen bat, dozenaka, edo ehunka sentipen ez bada.

Film, telesail, bideoklip, edo dana dalakoarekin lotuta.

Aizarnazabal ez degu jakingo kokatzen mapa batean. Baina Manhattan, Brooklyn, edo Bronxen, nolakoak diren bertako eraikuntzak, trafiko seinaleak, dendak, iragarki-panelak, errepideak, sute-eskilarak, taxiak, tabernak… Jendea...

Hantxe biziko bagina bezela-bezela.

Estatu-batuarrek konkistatu egin gaituzte. Baina ez nagusiki ekonomikoki, edo militarki… Baizik eta guregana helerazten asmatu duten fikzio-ekoizpen oparoari esker.

Fikzioaren bidez egin gaituzte eurenak.

Eta hemen zer?

Eneko Olasagasti gogora:

“Nor kexatu da ETBtik fikzioa kendu dutenean?”

______

Bakarrik

2011-11-07T00:57:00.000+01:00

Bera, zuretzat, dana zan. Dana da... Zu berarentzat aldiz…

Eta, gauzak zer diren: bada hor nunbait, beste norbait, zu bezain bakarrik sentitzen dana...

Aspalditik zurekin etengabe gogoratzen dana.

____

Ikasitakoa, eta berezkoa

2011-11-04T01:52:00.008+01:00

Batek izerdi galantak bota behar izan ditu bizitzan, egonkortasun pixkat irabazteko; makina bat buruhauste izan, makina bat mataza askatu, bidea pixkat zabaltzeko; laberinto askotan ernegatu, su-goritan hankapeak erre, sarritan, ikasgai batzuk bereganatzeko…

Eta, hara nun, lagun batzuri begira, batzuetan, gogoeta hau egiten dedan: “alajaina, honek ez du ezer ikasi behar izan. Honek berezkoa du!”

Hemen, hoietako bat.

Nik haunditan, nere alaba zaharrena bezelakoa izan nahi det.

______

Suitzan bere esentzia harrapatu nahiean ibili nintzen iaz, eta egin nituen bozeto batzuk ( % aren gainean Klik!)

____

Arrisku haundiko apustuak

2011-11-02T01:30:00.004+01:00

Apustu egin nuen...

Eta ia-ia irabazi nuen. San Donaton, basotik irten eta paretazarra ikusi zuenean...

Ia behera etorri zan, etsitzeko zorian egon zan... Baina arraiuak aurrera egin zuen, eta goraino iritsi zan. Ia bota zuen gibela, baina iritsi zan.

Aspaldiko erretzaileok, batere kirolik egiten ez dezuenok, jakizue fisikoki posible dala San Donatora igotzea osasuna arriskuan jarri gabe (astebeteko agujetak baino ez).

Egin lagunekin apustu lasai! Irabazita daukazue.

Harropuzkeria pagatu egiten da, beti, eta nik nere gehiegizko segurantza, hasia naiz ordaintzen. Hiru Sálvame ikusi behar eserialdi batean, hori pagatu beharrekoa, atzo irentsi nuen lehenengoa. Beste bi geratzen zaizkit. Uste det, baikorra ni, lehenengo paretazarra igo det eta, kapaz izango naizela, nere laguna bezela, iristeko bukaerara osasuna arriskuan jarri gabe.

____

Hilerrira umeekin

2011-11-01T10:16:00.001+01:00

Atzo etxeko panteoia garbitzera jun nintzen. Gurasoak holako lanetarako ez eta, norbaitek egin beharko, aurten neuk eskeini nuen nere burua, lehenengo aldiz.

Umeak eraman nituen nerekin.

Zaharrenak ez zuen etorri nahi izan, baina ez hilerriak bildurra ematen diolako, baizik eta ez zegoelako beharbezela orraztuta.

Besteak, jakin-minez eta errezeloz abiatu ziren, sekula ez direlako beren herriko hilerrian egon. Ez ditut sekulan eraman.

Neuk, aparteko ikararik ez diet, baina munduko gauzarik zatarrena, gusto txarrekoena iruditzen zaizkit hilerriak. Nola eramango ditut ba umeak holako toki batera?

Gizarte honek heriotza tabu izatea, ez da hain harritzekoa. Arrazoi nagusienetakoa, nagusiena ez bada, hilerrietako estetika bildurgarria da.

Nere seme-alabei, nere ikuskera transmititu nien, badaezbadaere, eskilaretan gora:

“Gure hilerriak mundu honetako tokirik itsusiena, eta bildurgarriena dira. Eta zentzugabekoena ere bai. Gure hildakoak toki jakin batera eramaten ditugu, haietaz gogora gaitezen, nunbaiten ditugula senti dezagun... Eta, nola jazten degu haien “etxea”? Marmol beltzez. Kandelabro barrokoz. Angustiarik latzena transmititzen duten irudirik hotzenez. Amabirjina negartiz eta Jesukristo torturatuz. Ez da kabala”

Hitzak aukeratzeko garaian ere, kontuz ibiltzeko eskatu nion txikiari, - Gure aitona-amonak han daude - esaten entzun bainion.

“Kontuz gero, ez esan zure aitona-amonak hor daudenik. Zure aitona-amonen hezurrak daude hor. Alde ederra dago ba!”

Bereizketa, derrigorrezkoa da.

Oso txiki nintzela, ni bai eraman baininduten, “amama bisitatzera”; eta gutxira arte nik bizi-bizirik ezagututako amama, panteoi hartan, zulo beltz bildurgarri hartan, pareta baten atzean zegoela pentsatze hutsak... Nere bizitzako amesgaizto-kate luze eta ikaragarriena hasi zuen

Amesgaizto haiek nere barruko zutabeak dardarez ipini zituzten, nik ba al dakit noiz arte.

Atzo berriz, hantxe ni, panteoiaren barruan belauniko, lurreko harlausari hautsa kentzen, kanpoko atetxoak itxita neu barruan nintzela, kristalak beharbezela garbitzen...

Asmo jakin bat banuen, panteoia garbitzeko nere burua eskeini nuenean. Txikitako bildur haien hondarrak, baldin eta bildur hondarrik bazegoen, betirako ezabatzea.

Eta, lasaiatasun osoz ibili bainintzen garbiketa lanetan, baita nere burua barruan erdi-itxi behar izan nuenean ere, uste det iritsi nuela nere helburua.

Azpikontzientearen zain egon behar, hark zer esango. Hura ez baitago asmo oneko ekintza hutsez lotzerik.

Bart ederki lo egin det eta, momentuz bare dago behintzat. Memoria txarrekoa, ez dirudi asko akordatzen danik.

____

Anestesia

2011-10-30T01:52:00.005+02:00

Atzo gerra-argazkilari batekin egon nintzen, zerbeza batzuk hartzen.

Zerbeza eta zerbeza artean, makina bat kontu kontatu zidan. Hurbilenak, Libian bizi izandakoak, Gadafik azken egunak pasa zituen tokian bertan jasotakoak, duela egun gutxi batzuk.

Bere web-gunearen berri eman zidan, eta etxera iritsitakoan, zuzen jun nintzen ordenagailura, kontatu zizkidanak ikustera.

Ikusi nituen bertako argazki guztiak... Eta harritu egin nintzen, nere buruarekin.

Ez dizuet esango argazkiekin aztoratu ez nintzenik, bai eragin baitzidaten, baina ez inola ere, nik espero nuen neurrian.

Bonba eta baletatik gertu, oso gertu egon behar dezu argazki hoiek ateratzeko. Eta hantxe imajinatzen nuen bera, Andoni, frankotiradorearen bila zebilen haren aldamenean

edo sua zerien misil-makina haien ondoan...

Baina, ez nintzen bereziki bildurtu.

Zergaitik baina? Etxeko sofa erosotik ikusitako gerra pelikula eta telefilmeak dira, nere aztoratzeko ahalmena zeharo anestesiatu dutenak?

Albistegietan ikusten ditugun irudi latzek, zirrara molestoren bat sortarazten digutenean, nola desegiten ditugun segundu erdi batean, zaping azkar bat eginez, umore edo txutxumutxu saio batera pasaz... Hori izango da?

Munduko tragediak, urrunak zaizkigu, eta askotan, benetakoak direla badakigun arren, fikzio huts bihurtzen ditugu.

Zeharo anestesiatuta gaude.

Baina ez da anestesia hori, beti, kasu guztietan, guk nahi gabe, gu konturatu gabe jasotzen deguna. Anestesia interesatua ere bada batzuetan:

Kontatzen zidan Andonik, euskaldunon trebeziaz, gerra-teknologian asmatzaile gisa. Nola sortu ditugun, adibidez, mina detektaezinak...

Gure industriaren parte-hartze zuzenaz, ez arma sorkuntzan bakarrik, baita arma hoien zati solteak egiteko garaian.

Kontatzen zidan gure instituzioen eskuzabaltasunaz, arma-lantegi euskaldunekin...

Baina, et-et-et...

Orain PAKEAN bizi gera eta, nola arduratuko gera holako gauzetaz.

_________

Andonik beste gauza asko ere kontatu zizkidan, zirraragarriak, ahaztezinak, baina nola orain badaukadan haren aztarna segitzeko modua, erraz sortuko da haietaz aritzeko hizpidea.

Beste batean.

_________

Hemen Mezularian egin zioten Elkarrizketa:

Josete, zuk esan eta nik bete

2011-10-27T07:00:00.013+02:00

Ordenagailua zarata ateratzen hasi zan. Ohi zuena baino haundiagoa, askoz-askoz haundiagoa. Aulkitik altxa, zutitu, eta distantzia hartu behar izan nuen. Ze zarata zan hura? Zarata bakarrik ez, han hasi zan, dardarka! Nere amaren etxeko garbigailuarekin gogoratu nintzen, zentrifugatze arazo larriak zituen hura…

Zer egin? Itzaldu? Zein da kablera hurbiltzen dan Brave-Hearta?

Argiaren automatikoa itzaltzera jun nintzen, kuarto txikira.

Isiltasuna etxean, bapatean.

Tentuz, ordenagailurantz abiatu nintzen...

Gelara sartzeko ahalegin erdian gelditu nintzen. Atzera egin nuen, harri bilakatuta. Atzeraka erori nintzen, pasiloko paretaren kontra.

Lurretik ikus nezakeen. Zer zan hura? Espejismo bat, aluzinazio bat...

Truko bat. Truko bat zan! Telebistako broma bat. Kamara ezkutu bat... Baina ondo egina gero. Hezur-haragizkoa zirudien, nahiz ke-itxurakoa zan. Begiak hala ere, oso biziak, gorrixkak, haiek bai ziruditela benetakoak...

- Eup.

- Zer da hau, Euskal Telebistako programa berriren bat?

- Marka da gero, beti gauza bera entzun beharra. Telebistak munduko jeniooi ekarri digun kaltea.

Ahoa zabaltzeko asmoa nuen, nere susmoa egiaztatze aldera, baina kez egindako esku luze bat ikusi nuen nere potroetaraino iristen. Nere izeba Felirekin gogoratu nintzen. Nola txikitzen zituen baserrian intxaurrak, bere esku hutsez lagunduta.

Nere aienea mundu honetakoa zan, potroak estutu zizkidan ke-itxurako esku hura bezela.

- Josete naiz, ordenagailuz ordenagailu dabilen jenioa. Eta hau da nere leloa: "neu naiz Josete, zuk esan, eta nik bete".

- Jenio bat... - arnasa berreskuratuz, kostata - Baina ez al zineten lanparetatik ateratzen?

- Ai... Disneyk munduko jeniooi ekarri digun kaltea. Lanparak? Zeinek dauka gaur egun etxean lanpara bat? Munduko jeniook aurrera egin degu, munduak bezela, eta plaka-base eta mikroprozesatzaileen artean aterpetzen gera.

- Loteria moduko bat tokatu zait orduan? Jenio bat zera?

- Ajam.

- Eta nahi dedana eska dezaket? Josete?

- Ekilikua. Nere izena, Josete. Zuk esan, eta nik bete.

- ...

Hura nere bizitzako aukera izan zitekeen.. Burua lanean ipini nuen.

- Azkarragoak ikusi ditut...

- Ez dakit ordea, zer eskatu. Erabaki zaila da...

- Tira ba. Zu bezelako zalantzatientzat, Pack berezi bat daukagu.

- Pack bat?

- Bai. Pack konpleto bat. Danetik pixkat duen bat.

- Eta zer du ba?

- Ba, edozeinek beretzako nahiko lukeen pakete bat, horra: lan on bat. Bulego batean, bista ederrekin. Ardura haundirik gabe eta internet egun osoan. Soldata polita, eta jai egun asko urtean. Etxe bat: zentro-zentroan, terraza haundia, azken pisuan. Kotxe dotorea, 4x4 bat, luxuzkoa. Kontukorrente potolo bat. Gastatu ahala betetzen dan hoietakoa. Lagun koadrila haundi bat, paseatzera ateratzeko hoietakoa. Bikote bat, zure edertasunaren araberakoa. Amorante bat ere bai, aukeran. Umeak ere aukeran. Lau arte nahi dituzunak. Izen bat ere bai. Alegia, ez zerala gizagaixo bat: jendeak miresten zaitu, edo tira, miresten du zure estatusa, boteretsu baitzera. Direktibo, politikari... Gisa horretako zerbait. Osasuna ere badezu, eta gimnasioko inbidia, zu zera.

Ahoa listuz bete zitzaidan, eta begiak zabaldu, aspaldi ez bezela.

- Ondo! Ez det gehiago entzun nahi. Horixe eskatzen dizut, Josete.

- Ederki! Hola gustoa ematen du. Hala ere... Nere lanak hala esijitzen du ta, pack alternatiboa aurkeztu beharrean naiz.

- Pack alternatibo bat?

- Bai. Askozaz ere xumeagoa. Hain da xumea, ez duela tokirik behar. Dohai batzuk dira.

- Dohai batzuk? Zein baina?

- Lau baino ez. Laburrak, eta gogoratzen errezak. Horra: 1.- Daukazuna estimazeko ahalmena. 2.- Norbera zein besteak maitatzeko gaitasuna 3.- Gozatzeko gaitasuna 4.- Garrantzitsua zer dan bereizteko ahalmena.

- ...

Pentsati atzera.

- Autolaguntza liburu batetik ateratakoa dirudi...

- Ajam....

- ....

- Eta? Ba al gera? Beste ordenagailu batzuk zain ditut. Zein da zure aukera?

____

Urtebete beranduago

- Josete!

- Et-et-et, etzaitez nahastu. Zure txanda pasa zan.

- Baina hemen zaude!

- Pen-drive-a erori zitzaidan. Oraintxe gogoratu det nun zegoen.

- Baina hemen zaudenez gero... Mesede bat egin behar didazu.

- Ez nabil oso eskuzabal. Hala ere, entzuteko desiatzen nago. Zer daukazu esateko?

- Beste pack hura nahi det, dohaiez beteriko hura.

- Ha ha ha...

- Nere bizitza kaka bat da.

- Bai ala?

- Bai... Lanean gaizki nabil. Zer dakit nik, motibazio falta. Etxeak akatsik ez, baina lehengo zaharrean gustora nengoen, huraxe daukat gogoan etengabe, zertarako aldatuko nuen. Todoterrenoa ondo dago, baina hain haundia da, eta ni hain baldarra gidatzen, tailerrekoak nik baino gehiago ikusten du. Dirua bai, baina, dagoeneko ezerk ez dit ilusiorik egiten, dana esku-eskura baitet. Koadrila bai, baina lagun-minik batere ez. Andregaia bai, baina, nahikoa maite ote dedan ez dakit. Amoranteagatik ote dan, ez dakit, harekiko beste hainbeste sentitzen baitet; bai, amorantea ere hartu bainuen. Umerik ez nuen hartu, baina, hain hutsik sentitzen naiz, merezi ote duen ez dakit esaten. Ezer badaukat, nere botere apurtxoa, badakizu? Politikan sartu bainintzen, baina ez dakit lehen baino gizagaixoagoa ez ote naizen sentitzen...

- Ba, zer egingo zaio ba, beste pack hura, gastatu zan, eta gainera, esan dizudana: zure txanda pasa zan.

- Eta, orduan, erremediorik ez?

- Erremediorik ez. Ase ezinda bizitzera kondenatu zinen.

_______

Tai Chi-a baino, Sofa nahiago

2011-10-25T00:13:00.003+02:00

Badaukat adixkide bat, Tai Chi-a praktikatzen duena.

Nik ere praktika dezadan saiatzen ari da aspalditik, asmo onekoa gizona, ariketa osasungarri honen onurak nik ere goza ditzadan, baina sinisgogor batekin topo egin du. Erdi eta erdi, sinisgogorra/nagia.

Maiz kontatzen dit nola ematen dituen orduak postura bakar bat lantzen, geldi, larunbata goiz osoak postura horretan… Eta haunditu baino ez da egiten nere sinisgogortasun/nagikeria.

Susmoa daukat, egunen batean sofan etzanda egotea Tai Chi-a bezain osasungarria dala demostratuko duela Michiganeko unibertsitate-zientzilari talde batek.

Zain nago bitartean.

Kontua da, istorio hau kontatu zidala, aurrekoan:

Etxezuloan baino, toki aparte bat aukeratzen omen du, gogoko duen postura batean, Zuhaitzaren posturan egoteko. Lorategi ahaztu batean, oso toki lasai eta bakartian.

Eta, hauxe gertatu omen zitzaion:

Toki aparte horretan, emakume bat azaldu, bapatean. Bere aldamenean jarri. Toaila zabaldu. Erropa erantzi. Beheko bikini bakarra lagun eguzkiari begira ipini, uhin ultrabioletak ehizatzera.

Bitartean, bera, geldi, jakina.

Ariketaren esentzia milimetro batez mailatu gabe…

Egoera, nahiko xelebrea da. Emakumea ez omen zan saiatu lagunarekin ligatzen, eguzkia- energia? – hartzera mugatu omen zan.

Aparteko toki hori, berak aurkitua izango zuen lehenago, eta hura, lehia territorial hutsa zan?

Edonola ere: nere beste lagun bat, gure arteko elkarrizketan ziritxoa sartu gabe, nola geratuko zan ba:

- Eta… Hura han ondoan zegoela…Ez al zitzaion zuhaitzari zutitu, adarren bat?

...

Ezetz, lagunak.

Jakina, konzentrazio haundia eskatzen baitu Tai Chi-a egiteak!

Horra, sofaren aldeko beste arrazoi bat.

_________

Alper-alperrik

2011-10-24T00:00:00.000+02:00

Gaur, beste zereginik ez eta, nere burua langintza haundi batean jarri det: bizitzan orain arte alper-alperrik sufritzen emandako orduak bata bestearen segidan ipini ditut.

Ipini ditut, xuxen-xuxen ilaran, hurrenez hurren, uste okerrak direla eta sufritutako orduak, lehendabizi. Hauek ugarienak. Bete ez diren zorigaitzen bildurrez galdutakoak ondoren, puska on bat; hanka sartuta edo ahultasunaren ondorioz egindako okerrengatik damututa emandakoak, nik ba al dakit zenbat; gaizki-ulertzeen ondorioz bizitakoak, beste pila bat; nere birtuteak atzematen ikasi arte motiburik gabe nere burua zigortuz emandakoak, mordoxka polit bat…

…

Ostiko bat eman diot soka hasierari. Kiribildu da, eta bihurtu da bola lodi bat, orduak xurgatu ahala haundituz jun dana, ibilian sendotuz jun dan hots bildurgarria bezela. Urruntzen ikusi ditut biak, bola eta zarata, zeruertzaren atzean ezkutatu diren arte.

Eta hementxe nago orain, hartutako lan eskergaren ondoren, emaitzarekin pozik. Pozik baino gehiago, txoratzen! Pake eta lasaitasun ederrean…

…

Itxoin…

Entzun al dezue zarata bat?

____

Zesuma

2011-10-22T01:12:00.003+02:00

Komunikazioak liluratu egiten nau. Adi-adi egoten naiz, berdin zaio zein dan formatua, jasotzen ari naizen hari begira, xehetasun guztiei erreparatuz.

Batzuetan izugarri gozatzen det, eta beste batzuetan alderantziz, juteko gogoa jartzen zait, baina beti ibiltzen naiz arrazoien bila. Zer dan kasu bakoitzean erakarri edo uxatzen nauen hura.

Batzuetan, dana da borobila, baina xehetasun txiki, ustez garrantzigabeko batek, dana hankaz gora botatzen du; eta alderantziz, batzuetan, erabat akastuna dana, paradoxikoki, ezin borobilagoa da, eta guztiz harrapatzen zaitu.

Ez da batere zehatza, komunikazioaren zientzia. Baina neu, nere pasio txiki honen irudipen batzuk erakustera noa, blog honetako zutabe berri batean.

Zutaz ari al naiz? Zoriontzeko bada, poztu zaitez. Eta ezer zuzentzeko bada, hasarratu behintzat ez zaitez egin. Estimatzen zaitudalako da.

____

Blog berriari Zesuma izena ipini diot. Holaxe egoten bainaiz askotan, zer suma.

Sumatu: Itxurak edo aztarnek hartaraturik, zerbait izan dela, badela edo izango dela uste izan edo pentsatu.

____

New York Times eta nere alaba

2011-10-21T02:50:00.007+02:00

Marka da gero, baina New York Times egunkaria...

- Basque Separatists Declare Halt to Violence - After nearly half a century of violence in its struggle for independence, the separatist group ETA declared a unilateral end to its campaign of bombings and shootings in Europe...

( Independentzia lortzeko borrokan berrogeitamar urtez biolentzia erabili duen ETA talde separatistak, aldebakarreko amaiera eman dio Europan burutzen ari zen bonba-jartze eta tiroketa jardunari...) -

Eta nere alaba, bat etorri dira gaur arratsaldean, ETAren komunikatuaren berri izandakoan.

Biek INDEPENDENTZIA aipatu dute.

Oso adierazgarria da, Ney York Timesek "terrorist" hitzik ez erabiltzea; "unilateral" hitza erabiltzea bezela, inplizitoki "gatazka" onartuz; eta ETAren helburuetako bat, independentzia, nabarmentzea.

Alabak berriz - politikaz nik gizonezkoen kosmetikaz adina dakien horrek -, bere kezka azaldu dit:

- Joe, ze ondo, baina... Beste alde batetik, orain independentzia lortzetik urrutiago gaude, ezta?

Gora nere bi bekainak, alabaren ateraldiarekin harrituta, eta bapateko erantzuna segituan:

- Ez ez, bai zera... Gertuago gaudela esango nuke nik...

Txundituta utzi nau, zer eta independentziaz kezkatuta ibiltzeak. Ez baita, independentziaren aldeko sukarra, etxean jaso duen zerbait. Ez bada komentario solteren bat...

Baina bere hurrengo komentarioak utzi nau belarritik belarrirako irriparre batekin, albisteak oparitu didan pozari ginda ipiniz:

- A, ba hola baldin bada ondo... Hala ere, inoiz independentzia lortzen badegu, zer ikusiko degu, ETB eta Urola Telebista bakarrik? Tele5, Neox eta hoiek, ikusi ahal izango ditugu?

...

____

Pornoa, azeituna, berberetxo, eta patata prijitu artean

2011-10-19T01:09:00.003+02:00

Eguraldi beroak segitzen duenez, amentituko didazue iraileko oporretako beste pasadizo bat kontatzea. Ez beharbada wind-surfeko hura bezain parregarria, baina bai txit txispagarria.

...

Hotel txukuna, internetez enkargatu nuen hura. Gelako gauzarik aipagarriena, bertako balkoi-terraza. Mahai bat bai kabitzen da, bost aulki pasa ere bai, estuasunik gabe, eta gaueko giroa, zoragarria da.

Afal dezagun terrazan, nola ez ba.

Terraza baten ametsetan bizi dan terrazarik gabeko familia batentzat, nobedadeak extra batzuk eskatzen ditu, gozagarri txiki batzuk, eta halaxe, bete degu mahaia, ohizko entsalada eta xerra enpanatuz gain, piskolabis begi-pizgarri batzuez. Zerbeza eta Kasa. Azeituna platerkadatxoa, berberetxo batzuk, eta patata-prijitu platerkada bi, batekin ez degu nahikoa ta.

Hasi gera jaten, mahaia merezi bezela bedeinkatuz, hau da, gozatzen ari geran momentua isiltasunez betez, konplizitate ederrean, alkarri begiratuz begiak eskerronez eta pozkarioz beteta…

Argi bat piztu danean, gure parean.

Errepidearen haruzkaldeko hotelaren alde horretan, bigarren pisuan, gure begien alturan.

Urruti baino, gertu. Hogeitamar metro edo, hortxe hortxe.

Neska baten silueta, garbi garbia. Aiba. Aiba. Erropa eranzten hasi da.

Hoteleko jabeari, iturginak kristal hura opakoa zala saldu zion nunbait, hura eraiki zutenean. Alajaina, ziri ederra sartu ziola!

Leiho luzeskak, neskaren luzera guztia hartzen du, belaunetik gora. Neska ederrari, ederra baitzan zorionekoa, dana antzematen zaio. Hankarteko ile eta titiburuak, juego konpletoa. Lepo gaineko melenatxoa ere bai, bi eskuez masajeatzen duena.

Danok kanporuntz begira baikeunden, danok konturatu gera, aldi berean konturatu ere, eta hasi gera komentatzen jokaldia. Bat baino gehiago urduri ere jarri da, nahigabeko parretxoak salatari…

Bigarren bat azaldu danean.

Mutil bat. Neskaren opor-laguna, itxura guztien arabera.

Garbiketa izango zan asmoa, baina dutxa estua baita, eltzea iturrira erori da. Bueno, hori, hasieran, ze gero, iturria eltze artera ere igo da, eta beso dantza oparo bat ere izan da. Ene bada, hori da etorria! Orain alde batera, orain bestera. Helduion orain hemendik, orain handikan horra…

Eta errepidez honuzkaldera, bigarren pisuan…

Bost aulki pasa estuasunik gabe kabitzen diren terraza jendetsu batean…

Jesus Jose ta Maria. Hori da hori, mahaiaren inguruan, patata-prijitu hotsa!!

Konturatu gera danok, aldi berean, espektakuluari eskeintzen ari ginen banda musikal nutritiboaz, eta lehertu gera parrez; berberetxoei muzin egin gabe, eta azeitunak aldamenekoari binaka lapurtuaz, baina hori bai, pareko ikuskizunari begirik kendu gabe, sarrerarik erosi beharrik ez da izan eta.

Jainkoari, edo bueno, zoriari, eskerrak eman dizkiot, ez gaituelako Opuseko egin. A ze komeriak bestela, holako sorpresa bat tokatu, eta holako mimoz prestatu degun mahaia desmontatu eta barrenean mahaia berriz montatu beharra, holako pekatutik derrigorrez urrundu beharrez…

Opusekoa baino, umore oneko koadrila bat, horren ordez. Hola ta hola ikaratzen ez dana, eta oso, baina oso, patata prijitu zalea ;-)

____

Zapelatza eta sugea

2011-10-18T00:49:00.008+02:00

Badira komunikatzaile bikainak, esan nahi dutena modu zoragarrian adierazten dutenak, zapelatza bezain zuzen, zure arretaren erdigunera zast! Iristen direnak.

Eta beste batzuk badira, hauek bezain artistak, hain justu kontrakoa lortzen dutenak: ezer esan gabe zerbait esan dutela sinistaraztea, mezuaren hartzailea sugeak txoria bezela zorabiaraziz.

@JKLakastak erakutsi zigun atzo, bigarren komunikatzaile klase honen adibide paregabea.

Galdera zuzena egiten diote: aizu Yolanda, politikari baino, unibertsitatean gehiago irabaziko zenuela bota zenuen, baina dietekin irabazten dezuna kontatzea ahaztu zitzaizun!

Eta Yolanda, sugetzarra bezela kiribiltzen da entzulearen inguruan, sorgintzen du hau bere miztoaren dardarizo ikusgarriaz; eta geratzen da, entzule txoria, zeharo aseta, sugearentzako harrapakin bat baino ez dala zeharo ahaztuta.

Ai...

Artista emakumea.

_______

Bai, garrantzitsua da, oso, ze hitz erabiltzen diren, kopurua, zentzua, eta intentzioa.

Nere adixkide batena kontatu didate, gaur arratsaldean, mundiala:

Gizona ITVa pasatzera jun da. Kotxea ondo zegoen, eta eman diote, kristalean ipintzeko pegatina.

Bera holakoxea baita, oso bere baitakoa, bere paretik pasa dan bati zuzendu zaio, bera ere zapelatza bezain zuzen, eta galdetu dio:

- ¿Tienes uñas?

Beste edozeinek, lehenengo azaldu egingo zion arazoa, aizu, - arratsaldeon - , begira, arazo bat daukat: hatzazalak jaten ditut eta hemendik bi hilabetera arte, nahita ere, ezingo nioke pegatina honi papera kendu, egingo didazu faborea, kenduko didazu zuk papera?

Nere adixkideak ez. Zuzen gizona.

- ¿Tienes uñas?

Pentsatu nahi det eskaera jaso duena ez zala mutu geratuko, eta galdetuko ziola zertara zetorren galdera, eta nere adixkideak esango ziola; baina galdera entzutean bere aurpegia imajinatzen det… Eta parrez lehertzen naiz.

Aizue, hemen bakoitzak, komunikatzeko bere estrategiak dauzkala.

____

Bi olatu, eta apustu bat

2011-10-16T23:39:00.003+02:00

Etxeko gela baten papera aldatzen hasi zera, ra-ra-ra… Eta han azaltzen da inoiz, honen aurretik egon zan paper zaharra, zuk gogoratu ere egiten ez zenuena: olatu txiki moduko bat igotzen zaizu behetik gora, paper hari lotuta etortzen baitzaizkizu, irudi edo gertaera hura, pertsona hura, emozio hura…

Ba asteburu honetan, neri bi olatu behintzat etorri zaizkit, behetik gora, inungo gelatako papera aldatzen hasi gabe.

Bata, duela 20-30 bat urte ikusten ez nuen pertsona bat ikusi nuenean. Ez edozein pertsona. Nere hormonak lehendabiziko aldiz dantzan jarri zituen neska.

Laburra izan zan aztoramena, praka motxetan nenbilen garai hartan, baina ez horregatik hutsala. Sufritu nuenik, ez det gogoratzen; gozatu nuela, hori bai. Nere masailak gorri-gorri gogoratzen ditut, belaunak dardarez, hura pareko espaloian pasatzen ari zala. Sekula ez nion hitz-erdirik zuzendu.

Begira geratu nintzaion, aurrekoan, hainbeste urteren ondoren ikusteaz harrituta, berak ere begiratu zidan, eta – Hola -, esan nion, eta berak ere – Hola - , neri.

Bueno. Garai hartan baino zeozer urrutiago behintzat iritsi nintzan. Hemendik 30 urtera, aber eguraldiaz edo hitzegiten diodan pixka bat.

____

Bigarren olatua, usain bat izan zan.

Brinkolatik gora igo nintzan atzo, eguzkia gordetzen hasi zanean, Urbiarako bidean. Uste det nahasketa bat izan zala. Pinu-erretxinaren usaia, isiltasunarekin nahastuta…

Nere gaztetako mendi-ibilerak gogoan. Aspaldi mendi goietako pake sentsazio hori sentitu gabe. Hau ere sentsazio mistikoa, 10 urte nitueneko neskatxa harekikoa bezela.

_____

Mendi goietako pake hori, laister sentitzera noa berriz. Gaur lagun bati apustu latza egin diot eta. Ezetz San Donatora goraino igo, nerekin.

Ez baitet sinisten igotzeko kapaz danik, enbido gogorra bota diot: kapaza bada, hiru “Sálvame” ikusiko ditut, hirurak eserialdi batean.

Apustua egin ondoren, saio horrek lau ordu irauten duela enteratu naiz, - ezjakina ni -.

Elur-ekaitz bat tokatzen dan egunen bat aukeratu beharko da. Bera, ez baitakit kapaz izango dan San Donatora igotzeko, baina ni hiru “Sálvame” eserialdi batean ikusteko, inola ere ez. Seko erotu gabe ez behintzat.

____

Txibigorrian zehar

2011-10-15T00:10:00.042+02:00

Txibigorri: euskal "bidegorri" hitzaren aldaera sinpatikoa, erdaldunen batek sortua eta dexente zabaldua gure bailaran:
"Me voy a pasear al txibigorri (Bidegorri), un poco hasta Txiberri (Etxeberri), pero sin llegar a Pirutxo (aizpurutxo)"

____

Errepideak bai ditugula Euskal-Herrian, pareka. Baina ibiltzeko toki lauak, bidegorriak, gero eta gehiago bai, baina oraindik asko ere ez.

Zumarragan, esate baterako, bidegorri bat bada: estua, derrigorrez erabiltzaile mota askok konpartitu beharrekoa.

Bertan biltzen gera egunero: jubilatuak (bastoidunak, muletadunak, errenak, zuzenen bat ere bai), korrikalariak (errekorra haustera doazenak eta zapatilen pisua juxtu-juxtuan eramateko gai direnak – errukarriak -), txirrindulariak (oreka zer dan jun dan astean ikasi berriak, eta kamikaze eroak ere bai), patinatzaileak (abilak, eta ni bezelakoak), umeak (preferentzia arauak ezagutzen ez dituzten anarkista txiki hoiek), txakurrak (soka luzedunak – arriskutsuenak –, soka motxekoak – ito beharrean gixajoak -, eta sokarik gabeak – ez umeak bezain arriskutsuak, baina hortxe-hortxe -), emakume haurdunak (zuzen doazen bitartean ondo, albo batera jiratzen direnean komeriak) eta … Idi pare bat ere ibili ohi da tarteka, kontuak atera.

Portaventura urruti dago, eta segun ze arrisku kirolekin ere, endredu haundia da: ordaindu egin behar, edo materiala eskatu behar lagunei, edo Pirineotaraino jun behar, edo…

Keba keba: adrenalina pixkabat askatzeko, eta arrisku dosis pizgarri batez abenturazale sentitzeko, bidegorria bezelakorik ez dago.

Nik egunero ematen det bueltatxo bat.

Bidegorriko bi erabiltzaile tipiko, hemen.

_______

Parre egin, zer bestela?

2011-10-14T01:13:00.003+02:00

Gaur nere buruari galdezka hasi naiz, noiz sentitu naizen makilatua azkenengo aldiz. Noiz eman didaten azkenekoz astindu on bat… Eta aurtengo oporretaraino jun naiz. Mediterraneoraino.

Ordu pare bat izan zan, baina a zer ordu parea. Kontua da, orain gogoratzen hasi, eta parregurea sartzen zaidala, eta nola geratuko naiz ba, neu bakarrik, nere parregure honekin? Jesukristok ere esaten zuen: konpartitzea gauza polita da.

Alabaren desio haundi bat bete nahiean hasi zan dana. Wind-Surfa probatu nahi zuen. Lau eguneko tabarra eman zidan.

Ala ba. Orduerdiko paseotxoa, hondartzaren beste puntaraino, goazen ba.

Iritsi gera. Lehenengo zaplada iritsitakoan: Wind-surf taulak alokatzen zituen mutila.

( Betiko galdera, hura ikusi orduko: zergaitik izan behar duten surflari gehienek itxura berbera. Mutil katxarroa. Ilehori erdi-trentzatua. Melenatxoa. Txulopiszinas tankera. Honek Kurt Kobainen antza haundia zuen gainera.)

Txiringitoan zegoen gizona, lasai ederrean, gu azaldu ginenean. Haizea zebilen eta, egun hartan, gu lehenengo, eta eguneko bezero bakarrak. Wind-surf taula alokatzeko asmoa azaldu nionean izugarrizko mesprezu aurpegiarekin begiratu zidan. Ez zeukan batere gogorik gizonak, tabernan okupatuta zeukan taburetea utzi, eta guri atenditzeko. Are gutxiago, guk wind-surf egiten ez genekiela eta, oinarrizko azalpenak emateko. Baina nunbait, ni bezela jun zitzaion azkenekoari, ezezkoa eman zion, eta maldizio bat erori zitzaion zerutik, zer dakit nik, herpes bat, almorrana gaizto bat… Eta gogoz kontra bazan ere, bigarren maldizio baten bildurrez, eman zigun taula, eta azaldu zizkigun azaldu beharrekoak.

Klaro, begirada asesino hura jasan behar. Superstiziosoa bai, baina ez horregatik derrigorrez atsegina. Ederki despatxatu zan.

Eta mendekua ere, hartu zidan. Derrigorrezkoa zala, eta txaleko-salbabidasa ipini zidan. Ez nere neurrikoa ordea – kabroia -. Uretara erortzen nintzen bakoitzean, sudurreraino igotzen zitzaidan, eta txalekoarekin batera gora etorri zitzaidan, erori nintzan aldiro, mediterraneo erdia. Nere bizi guztian ez det hainbeste ur tragatu! Salbabidasa baino, hura kitabidasa zan.

Ordu t’erdian, berrehun aldiz bai eroriko nintzan uretara! - gehiago igual - ( Jakina, wind-surf taula gainean igotzea, lehenengo aldi batean behintzat, ez da banketa baten gainera igotzea. Zeozer gehiago mugitzen da).

Eta, ura tragatzearena, kalte bakarra izan balitz!

Hura, hondartzaren bukaera zan, eskolleraren ondoan. Aizkorriko mendilerro guztian harri gutxiago dago, han hondoan zegoena baino. Erortzen nintzen bakoitzean, hankak mota eta klase guztitako harri ertzdunekin topo egiten zuten. Hiru aste beranduago, nere oinek body-paintig maisulan bat ematen zuten, danak beltzunez bete-beteta. Kolore guztietakoak.

- Aiii!! Uiiii!! Aaaa!

Txarrena ez zan mina izan, hala ere. Txarrena, wind-surf taularen gainera igotzea izan zan.

Arazo tekniko txiki bat baneukan: nere bainujantzia, ez zan egokiena. Duela bi urte, gomak bazuen indar pixkat, baina gaur egun laurdena ere ez.

Taulara igotzen nintzen bakoitzean, bainujantzia jeisten zitzaidan, ipurdi-erdiraino bai.

Nola ez ba. Hondartza, jendez beteta. Igande goiza zan.

Hiru aldiz begiratzen ausartu nintzen hondartza aldera, eta korrotxoak somatu nituen nere parean. Eguzkia baino dizdira haundiagoa zuten begi-irriparretsuak, neri begira. Algararen bat ere bai.

Egia esan, espektakulu gisa, ez zeukan berdinik. Tiketak saldu banitu sikiera.

Gehiago bai? Bai. Desexorzizatzailearen neskatilatxoa

Nere alaba.

Klaro, taula bakarra eskatu genuen biontzat, eta hura konpartitu beharra zegoen. Pixkat tardatzen banuen igotzen, ikusi egin behar zan nola jartzen zan, berari ibiltzeko minutuak lapurtzen bainizkion! Ni, ahal bezela defenditzen nintzan:

- Aizu, 90 kilo ditudala! Olatua noiz etorriko zain egon beharra daukat, harekin batera igotzeko! Ezin det bestela!

Infanteriako tentiente-koronel askok nere alabak baino karraxi gutxiago egiten dute, eta bastante leunago.

Gero, nere harrotasuna ere bai, hura ere ondo mailatu zan. Ordu t’erdian, nik 25 metro egingo nituen taula gainean. Hark 200 egin zituen.

Autx….!

Eta, nola ez ba, perkusioa bakarrik falta zan.

200 metro hoiek egin, eta wind-surf eremutik irten ginen, bañisten artera.

Gurutze-gorrian lehenengo eguna zuen sorosle bat zegoen. Txikitan txilibitu bat euki nahi izan zuen, baina ez zioten erosi, eta gurekin hartu zuen ordaina, juxtu egun hartan.

- Piiiiiiiiiiiiii!!!!! Piiiiiiiiii!!!!!!!!!!!! Piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!

Hondartzan lo goxoan zeudenak ere esnatu zituen. Eta klaro, erruduna, neu – alaba adin-txikikoa baita, hark ezin ardurarik izan – eta danak neri begira. Bañistak, eta loti esnatu berriak. Zapaterok ere ez zuen jaso nik adinako mesprezurik, Pilarika egunean.

Eta errematea, bukatzeko: Kurt Kobain bigarrenarekin berriz alkartu beharra. Ze bildurra. Hitz-erdi bat ere ez. Begiratu zidan bere begiratu fosilizatu horrekin, eta agur-erdi bat ere ez zidan esan.

Zeozer kontsolatu nintzan hala ere, txiringitoan bere ondoan zegoenari entzun nionean, azken momentuan, bere petralkeriaren arrazoia:

Tortikulisa zeukan!

Eskerrak, ez nintzan neu – ez guztiz behinik behin – Bere amorruaren erruduna. Bere lepoa zan!

Hankak minbera, bainu-jantzia titien pareraino ondo igota, eta alabaren parretxo isekarien laguntzaz – han itzuli ginen, toailara.

Erabaki sendo bat bertara iritsitakoan: Wind-surfa, berriz probatu? Ez horixe! Puentig-a sokarik gabe aukeran.

_________

Next!

2011-10-13T00:53:00.005+02:00

TDTa etxean jarri genuenetik, norbait pozik badago, hori gure behatz potoloa da. Lehen maxkal-maxkala zan eta, harrez gero, sekulako indarra irabazi du. Hainbeste kanal daude, hainbeste! Eguna mandoaren “next” botoia sakatuz pasatzen degu... Next – next – next – next – next….

Kateak, mordo bat, baina fundamentuzko bat bilatzerako, mandoaren ibilbide osoa hiru aldiz bete behar degu askotan, tendinitisaren mugetaraino.

"Next" esan al det? Hortxe, saio itxuroso bat. Neox katean. Next.

Telebista hezitzaile eta aberasgarriaren antipodetan, baina gure garai honetako gazte-talde jakin baten ispilu. Irudiarekin obsesionatuta dagoen gazte-talde zabal-zabal hori.

Neri, antropologo sena pizten zait saio honi begira jartzen naizenean, eta izugarri gozatzen det; Livingstone doktoreak makina bat espezimen aurkituko zuen bere Afrikako bidaietan, hemen azaltzen direnak baino dexente normalagoak...

Baina batipat saio honen momentu jakin batekin gozatzen det izugarri:

Aukeratzaileak “Next” esaten duen momentua – Mutila izan daiteke, edo neska, saioaren arabera. Bost pretendiente ditu aukeran. Banan-bana, bere amorantegaiak ezagutuko ditu, egokia aurkitu arte, baldin eta zorte hori badu. Nekez gertatzen da halakorik ordea. Denbora guztia kalabazak ematen pasatzen dute, aukeratzeko dohaia duten hoiek. “Next!”

Zitak dirauen bitartean, goxo, leun-leun portatzen dira hautagaiak, euren alde guria erakutsiz … Baina aukeratzeko boterea duen neska edo mutilak ezezkoa ematen dienean… Buenoooooooooooo!!!

Ze nolako amorruak, ze despetxo zitalak! Harrotasuna, larriki zaurituta. Hor azaltzen da, bapatean, gordeta zegoen mounstroa, bere benetako bizar eta hatzaparrak erakutsiz.

Ai, gaztetxo gixajoak, oskoletik atera berriak. Oraindik ez dakite, bizitzan ate bat zabaltzen zaigunerako, hogei isten zaizkigula. Ez maitasun alorrean bakarrik, beste alor guztietan.

Bigarren B mailako futbol-taldeak gera, haundi geratzen zaigun Txanpion League batean.

Idazten ari naizenean, sukarrak hartzen nau batzuetan, orain bezela, eta neronek gehiegi sinisten ez ditudan esaldiak ateratzen zaizkit...

Baina ez esan neri, esalditxoak indarra ez duenik! ;-)

____

Smartphone-ak, beste erabilpen posible batzuk

2011-10-12T00:47:00.002+02:00

Hiru lagunetik batek smartphone bat omen dauka. Sakelako edo, mugikor inteligentea esaten zaiona. Traste miragarri bat. Ez bere jabea inteligenteago egiten duelako - alderantziz beharbada (dana berak egiten baitu, askoren burmuina kamusten ari ote dan…) -, baizik eta ehunka, milaka aukera eskeintzen dituelako. Bueno, zer kontatuko dizuet nik zuei, ez dakizuenik, smartphoneei buruz.

Bere abantailak ordea, ez dira publizitatean azaltzen diren ezaugarrietara mugatzen. Nik behintzat, beste 3 aurkitu dizkiot, txit probetxugarriak.

1.Pizgailu kardiobaskularra.

Dana eramaten det eta nik nere mugikorrean. Azken bi urtetako argazkiak. Diru kontuak, transferentziak egiteko bidetxidorrak. Nere postontzi guztia, azken hamar urtetako mezu sexual-sentsual-espiritualen bilduma… DANA eramaten baitet nere mugikorrean…

Egunero gertatzen zait. Eskua poltsikora eramaten det, mugikorra eraman ohi dedan poltsikora, egunean hirurogei aldiz bai, bertan dagoela ziurtatzeko – burukomin ederra, galduko balitz! Zeinen eskutan eroriko da? Desfalkoren bat egingo dit? - eta bertan somatzen ez dedanean… Ai!,Ai! Ia bihotzeko bat ematen dit. Gero, hamarretik hamarretan, hau da, beti, beste poltsiko batean, txaketako, motxilako edo danadalakoan utzi dedala gogoratzen naiz, eta nere bihotzak bere taupada-erritmoa berreskuratzen du.

Bua! Kafeina baino eraginkorragoa. Mini-elektro suspergarriak, logure egunetan eta hain mesedegarriak.

2. Endorfina dosis bat, astean behin (gehiagotan ere bai)

Maiz gertatzen zait. Ohean nagoela, mesanotxetik hartzen det, eta interneten sartzen naiz, posta, blogak, egunkariak… Zernahi irakurtzeko. Gero aspertu egiten naiz, eta mesanotxeraino luzatzeko perezaz, ohean bertan uzten det. Beranduago, ordea, askotan ez naiz gogoratzen nun utzi dedan, eta haztaka hasten naiz, edredoiaren tolesen artean. Ez det aurkitzen. Beraz? Edredoiaren azpian dago. Edredoia altxatzen det bortizki. Sorpresa! Edredoi azpian ez dago, nola ba, toles batean zegoen eta, katapultatu egin det mugikor gizarajoa pareko paretaraino.Zarata bildurgarria da. Hiru zati eginda - bateria-estalkia-gorputza -, lehen todouno trinkoa zana…

Ez dakit zenbat aldiz gertatu zaidan erosi nuenetik – duela bi urte -. Astean behin? Hor nunbait. Eta ez da oraindik puskatu!

Hainbestetan timatzen gaituzte; erosten ditugu ustez onak diren gauzak, asko pagatuta batzuk, zertarako eta, lehen erorikoan hondatuta ikusteko…

Nere Nokia honek ematen didan poza! Astero astero. Lurretik altxatu, pusketak josi eta erosi nuenean bezela ez dabil ba! Nere satisfazioa!

3.- Wonderbra

Hirugarrena, behar duenarentzako. Ezagutzen dituzue noski, Wonderbra famatuak. Gizakiak egin dituen asmakizunik garrantzitsuenen zerrendan bosgarren postuan omen dago. Ba, duela gutxi jakin nuen, gizonezkoentzako ere ba omen dagoela! Aumentador de pefil, esaten omen zaio.

Hankartean zer erakutsi askorik ez daukazu, eta kezkatu egiten zaitu? Eraman zure Smartphonea kantzontzilo azpira, wonderbra garestietan xentimorik gastatu gabe!. Sekulako paketea daukazula emango du. Eta ez dezu zalantzarik izango, inoiz, ze poltsikotan utzi dezun. Lasaitasunean irabaziko dezu!

(bibragailua desaktibatzea gomendatzen da – edo ez - )

(txoritxoen melodiak web-gune honetan eskuragarri)

_________

Dicen que un clavo saca otro clavo

2011-10-11T00:02:00.003+02:00

Jun dan astean Donostiara jun nintzen, kotxez halabeharrez. Ipurdia, eserlekuan jarrita; hankak pedaletan kateatuta, eta eskuak bolantean itsatsita. Geldi derrigorrez, karrozeria pusketa bati lotuta.

Buruan berriz, inola ere kanporatu ezin nuen kezka amorragarri bat, hura ere lau pareten artean sartuta.

Ez zan oso potoloa, baina nola itsasten zan alubita!

Ohi bezela, Euskadi irratia jarrita neukan. Villabona ingurura iritsi nintzenean, beti bezela, frekuentzia galdu zan, eta beti bezela, hura ondo entzuteko beste frekuentzia baten bila hasi nintzan…

Ttak… ( La oreja de Van Gogh inicia su gira de…. ) Ttak… ( El espiritu santo obró por gracia de… ) Ttak… ( El Partido Popular plantea reducir… )

Han azaldu zan, bapatean. “Radio Salsa” edo, antzeko batean. Aspaldiko kanta ezaguna. El gran Combo. Por más que yo quiera no puedo olvidarte:

“Por más que yo quieraaaa, no puedo olvidarteeee, en la vida hay amores que nuncaaaaaa, pueden olvidarseeee…

Dicen que un clavo saca otro clavoooo, MENTIRA!! “

…

Iltze batek ezin duela beste bat atera...

Bai jauna. Ondo asmatua.

______

Iritsi ginen Donostiara, neu eta nere kezka itsaskorra, eta halako ernegazio bat sentitu nuen, pentsatzean momentu batez, ze inutilak geran gizakiok, pentsamentu soil deseroso bat burutik aldentzeko hain inkapazak…

...

Sartu nintzen dendara, egin nuen egin beharrekoa, eta… Hau dek hau. Sartu nintzenean ez nuen kezka berri batekin atera nintzan! Eman zidaten sorpresa bat, petral hoietakoa.

Egun borobila.

Lapikoari presio pixkat kentzeko, bota nituen juramentu batzuk kotxera sartu orduko, dantzatu nituen begiak Marujita Diazek bezela, eta jarri nintzen martxan etxera lehenbailehen iristeko irrikitan.

Berrogei minutu beranduago, han! Zumarragara iritsi nintzenean, orduantxe konturatu nintzan:

- Ostras! ¿¿?? Eta Donostiara bidean buruan itsatsita eraman dedan kezka hori? Alegia, bestea?

Arrastorik ez.

Kezka haundiak txikia jan zuen. Bueltako bidean kezka berria gobernatzen nahikoa lan izan nuen nunbait, Donostiara eraman nuen beste harekin gogoratu ere ez nintzen egin bueltako bidaia guztian…

….

“¿Dicen que un clavo saca otro clavo?

VERDAD!”

______

Kateter bat txilibituan barrena

2011-10-10T01:50:00.002+02:00

Norbait muturrez aurrera erortzen danean, parre egiten zaio askotan. Eta hainbati, parre egiteko joera hau, gaizki iruditzen zaio. Neri lehen ere bai. Parre egin nuen, adibidez, elurretan emakume hura hankaz gora erori eta “mis huevos, mis huevos” esanez apatx eginda geratu zanean, arraultzez betetako poltsak eskuetan zituela; baina gero gaizki sentitu nintzen.

Orain ordea, ez naiz gehiegi saiatzen nere parrea gordetzen. Duela gutxi fundamentuzko teoria bat entzun nuelako:

Nunbait, garai batean, pertsona baino gehiago Australopitecus ginenean, norbait erortzen zanean, tribua parrezka hasten zitzaion; baina ez iseka egiteko asmotan, baizik eta hartutako mina leuntzeko helburuarekin, adieraziz: “lasai egon: muturra puskatu dezu, baina ez da larria, ondo jarriko zera. Larria izango balitz, ez ginateke egongo parrezka”.

Horixe litzateke jatorria.

….

Zalantzaz geratu zera?

Irakurri beste hau, goiko teoria indartu baino egiten ez duen pasadizoa, jun dan astekoa:

- Ospitalean izan zera, Patxi? Aitari laguntzen?
- Bai… ITVa pasatzen. Kateter bat sartu diote txilibitutik.

Hiru gizonkote nere aurrean, triangelu bat osatuz. 1,85tik gora bai, bakoitza: “Kateter” eta “txilibitu” hitzak entzun orduko, hirurei ipurdiak atzera egin die 20 zentimetro. Aldi berean hiruei. Dantza sinkronizatua zirudien.

- Ostiaaaaaaaaaa….

Izua hiruen begietan, eta simultaneoki, hirurak parretxoak egiten. Txisteak egiten. Jakina, nolabait neutralizatu behar izu atabiko hori! Asuntoari ertzak leunduz, umoreari toki eginez, nola bestela!

Animatuta zeudenez, kontatu egin nien beste hura: kateterra sartu ezinda, aurrera eta atzera, tximinia garbitzen balebil bezela ibili zan erizain ajolagabe harena; gaixoak, minez akatzen, saladesperan zain zegoen koinatari sartzeko erregutu zion arte, hura xuabeago ibiliko zan esperantzan…

(Irakurle maitea, faborez, eraman ipurdi hori aurrera ;-)

Australopitecusaren teoria hark arrazoi du: desgrazia segurua danean, parrerik ez zaigu ateratzen, baina oinazea segurua izanik ere, emaitza positiboa danean, parrezka hasten gera. Zenbat eta oinaze haundiagoa, katxondeo haundiagoa.

Izua tapatzea da helburua.

Bildurra eta odolaren joerak

Hau ere, igual jakingo dezue, baina badaezbadaere:

Kontua da, bildurtzen geranean, gure gorputzak modu jakin batean erreakzionatzen duela, beti: odola oinetara juten zaigu – korrika ihes egitea errazteko -, gainerantzeko zatiak suministrorik gabe utziz, hoztuta… Zenbat eta izu haundiagoa, pentsa liteke, orduan eta hotz haundiagoa…

Nere kasuan, bi lan-talde beharko dira, kateterra sartzeko: kateterra sartzeko lana hartuko duena, eta….Prospekzio ekipo espezializatua.

Ea lortzen duten figura hoiek txilibitua aurkitzea.

___________

Sentsual

2011-10-09T00:29:00.001+02:00

Zer ote da, erakargarri baino, sentsual egiten duena?

Ez da beste munduko emakumea. Ez da bere ondotik pasatzean jiratzea beste erremediorik geratzen ez zaizun hoietakoa, baina zerbait du, eta susmatu ere ez det egiten, zer izan daitekeen.

Ez naiz bere bila ibiltzen, baina aldamenean tokatzen danean, asko gozatzen det. Inungo asmorik edo helbururik gabe; ez det nerekin eramaten inora – buruan, gogoan esan nahi det–, ezta nere ametsetara sikiera, baina nere ondoan suertatzen danean, zentzuak esnatzen zaizkit, banan-bana.

Eta, kontua da, bera ere sumatzen dedala nerekiko… Nola esan, “interesatuta”. Baina ez dakit esker on hutsa ez ote dan. Alegia, egunen batean somatuko ninduen ezustean begira; nabarituko zuen begi-niniak asko zabaltzen zitzaizkidala bere ondoan, eta ondo sentitu zan.

Jeneroa ematen didanean, begiratu egiten diot, eta berak ere begiratu egiten dit, eta segundu-erdi bat baino ez du irauten, baina neurria ez da sistema metrikoarena. Minarekin gertatzen dan bezela, plazerrarekin halaxe: segunduak dilatatu egiten dira.

_____

Hiru kamarero

2011-10-08T01:56:00.002+02:00

(Zure burua ikusten badezu hauetako batengan islatuta, kasualitate hutsa da.)

Hotelean parean tokatutakoak:

Hiru kamarero. Batek berrogeiak, hogeitamar bigarrenak, eta bi aldiz hamar hirugarrenak.

Zaharrena, gizon serioa da, oso arduratsua. Beti ostalaritzan ibilitakoa, negozioa ondo ezagutzen duena; baina oso gora iritsi ez dana. Hain zuzen, zama horrekin bizi da; edo beste zama batekin, auskalo zein, soluziorik gabea. Kosta egiten zaio irriparre bat eskeintzea, eta eskeintzen duenean, benetakoa dan ez zaizu garbi geratzen. Pentsa liteke, espermatozoideen gisara, kanpora iristen direnerako indarra galduta daudela oso aldian behineko bere irriparre bakanak. Karikatura bat egitea okurritu zait, eta, itsasontzi haundi baten aingura lepotik txintxilik duela imajinatu det.

Atsegina izaten saiatzen da – ofizioa ondo bete nahia – baina bere tristura estaliko duen makilajerik ez dago.

Erdikoak bai, badarama: estalki gogorra, sendoa, gutxienez errinozeronte batena, helburu bakar batekin eraikia: minik ez hartzekoa. Gizona oso isila da. Beharrezko hitzak baino ez ditu erabiltzen. Ez dizu begietara zuzen begiratzen. Ez dakizu lotsa, ala beste zerbait dan, baina ikertzeko aukerarik ez dizu ematen; erreparoa ematen dizu harekin atsegin izateak. Baina nere semeak – ikasi gabea oraindik, ume bati dagokion moduan, guztiz inuxentea -, ez du gizon biluzi bat besterik ikusten beste miloika gizon biluziren artean. Bromak egiten dizkio, bere geruza lodia alderik alde zeharkatuz. Zauri hoietatik, hoteleko irriparre beteenak, irriparre zintzoenak kanporatzen dira. - Beste ume batenak?

Hirugarrena, gazteena, neska polit bat da. Begi zoragarriak ditu. Mototx dantzari bat. Pirzing bat sudurrean. Uniformerik ez darama, eta harritzekoa da, han inor bada batere agintzen ez duena, bera baita. Derrigorrez esanekoa, etxera dirua eraman beharra: egoera latzen bat gaueko hamaiketatik goizeko hamarretara. Kutsu goibel bat badu, eta hala ere, badaki zer dan maitasuna. Nunbaiten jasotzen du, eta jasotzen duelako helerazten du bere ingurukoengana…

Baina etxera derrigorrez dirua eraman beharrak, muga bat aurkitu du, egun batean. Zerk atera duen bere onetik, auskalo. Beharbada banatzeko soberan duen eta banatzen saiatu dan maitasunak ordainik ez izateak; bere lankideen hoztasun eta zurruntasunak…

Lehertu egin da, eta bere oihuak sukalde barrenetik irten eta jangelako mahai guztien gainetik ibili dira…

Bost minutuko sesio haundi baten ondoren, elkarrizketa guztiak isildu dituen sesio urdurigarri baten ondoren, iskin batean ikusi degu, negarrez, zigarro bat eskuan duela….

Kamarero zaharrenak bere aurpegi zurrunarekin segitzen du. Lotsatuta, eta errabiaz beteta. Apenas antzematen zaio.

Erdikoa, mahai artean pasa da, bezeroen begiradak saihestuz; baina estuasunik gabe, horretan, oharkabean pasatzen, ondo trebatua baita.

Eta kamarera gaztea, behin barrenak hustutakoan, zerbitzatzera itzuli da, postreen garaian. Bere ohizko begirada atsegin eskuzabala eskeiniz. Bera ere, trebatuta nunbait, etxean ilunak utzita, kalean argiz ibiltzen.

Azken bazkaria da. Bagoaz, eta ez ditugu gehiago ikusiko.

________

Sakarina bera baino kaltegarriagoa

2011-10-07T00:01:00.002+02:00

Oporraldi motelak aurtengoak, oso mugimendu gutxikoak, baina nahi ezta ere, beti izaten da zerbait gogoaren kajarako. Eta neri, oraintxe, gogoan jasotako hura tekla punttetara etorri.

Maiz esaten da tabernariez, psikologoak izatea tokatzen zaiela askotan, tabernari baino gehiago. Eta kasu askotan hala izango da, baina ez beti horratio. Ni atenditu ninduen hark behintzat, bezeroak ezagutu eta zaintzeko asignaturan, ez zuen nota alturik aterako.

- Me pones un cortao?

Ekarri zidan kafea, baina, nere akatsa, ez nion eskaria beharbezela, osorik egin.

- Ai, no no, me cambias el azúcar por una sacarina por favor?

- Cómo no, caballero.

Gizona sakarina bila abiatu zan, neu “Caballero” harekin geratu nintzan bitartean. Danok ditugu gure maniatxoak, eta neri, “Caballero” deitzen didaten bakoitzean, mila neurona kortozirkuitatzen zaizkit. Ohitu arteko zerbait izango da, ez dakit.

Etorri da, kendu dit azukrea katilua gainean duen platertxotik, ipini du sakarina haren ordez, baina, ez da horrekin konformatu. Bihotzonekoa gizona, aholkuak ematen hasi zait: ea ez al nekien. Sakarina oso kaltegarria dala. Minbizia sortzen duela. Askoz hobe nuela azukrea hartzea, sakarinak gaitzak baino ekartzen ez dituelako.

Ezin ebitatu irriparretxoa, begi muturretan. Batetik, Oier Gorosabelen hura irakurri nuelako, eta mediterraneoko tabernariez baino, ingles perfektua darabilten osteopata bizkaitarrez mila aldiz gehiago fidatzen naizelako. Baina batipat, tabernari haren neurri baldarrarengatik gehiago. Bezero berri bati, zer eta, minbizia aitatu? Eta hipokondriakoa baldinbanaiz? Eta gertuan halakorik tokatu berri bazait? Eta oporretan nagoela, gaixotasunez akordatzea, nere egitekoen zerrendan azken-azken ilaran badago?

Neuk bai, psikologo izan gabe, psikologia zale xamarra, saio bat egin nuen, haren aurpegiko zimurretan irakurtzen; aurpegiko kolore zuria- zuriegia deszifratzen; polo koloregabe eta zapatila zuri-nahi zikin haien historia zein ote zan imajinatzen, eta, neu bai bihotzonekoa, aholku emaile bihurtu nintzen, nere diagnostikoan gizona hipokondriako hutsa zala atera baitzen:

- Ba, zer esango dizut ba. Sakarinak kalte egingo du akaso, beste eguneroko mila gauza txikik bezela, baina nere ustetan behintzat, gaixotu-gaixotu, komeni baino gehiago kezkatzeak gaixotzen gaitu.

....

Ez dakit gogoan hartuko zuen.

____

Darwin, nere esperantza

2011-10-06T00:03:00.003+02:00

Jun dan astean, bi egunetan gauza bera pasa zitzaidan. Nere aho sapaiak ondo gogoratzeko moduko gertaera desatsegina.

Kalean, bero. Logelak, leihoak zabalik danak, gaueko frexkura sar zedin.

Neu etxean azkena oheratzen. Telebistan edo, sukaldea jasotzen ibiliko nintzan, ez naiz gogoratzen. Ohi bezela, nere gautxori senari obedituz, berandu arte geratuta.

Banua ohera. Sartu naiz logelan eta… Jainko maitia, baina baina hau zer da??

Laino trinko bat. Ikusezina argi gutxirekin, baina ez horregatik sumaezina. Terriblea. Auskalo ze lantegitatik haizeak ekarritako erregalu pozoitua.

Nere burmuinaren erreakzio logiko-automatikoa: leihoak zabaldu, irten dadin! Baina, hain zuzen kontrakoa geratu baita! Kanpotik sartu da barrura!

Itxi det leihoa, lainoa oraindik kalean pasiatzen balebil ere, gehiago sar ez dadin; eta ohera sartu naiz.

Sudurzuloetan gora, gelako airea, sudurzuloetan behera. Gora, behera, gora, behera… bost minutu ere ez dira pasa: ahoa Cola-caoz beteta daukadala dirudi, esne ttanttorik gabe baina. Pttak… Pttak… Pttak…

Buruko mina jarri zait segituan. Ez dakit keak berak, ala nere kezkak eraginda.

Paranoiko izan gabe, burutik pasa zait lehertu dala hor nunbaiten zeozer, eta kea etxe guztietara sartzen ari dala, nerera bezela; eta hurrengo eguneko periodikoetan aterako gerala danak, istripu larri baten kaltetu zorigaiztoko gisa.

Tira, New York Timesen lerroburu nagusi izateak ere, xarmangarria izan behar duela.

_____

Kutsadurarena nere herrian, aspaldiko kontua da. Euskal-Herriko herri kutsatuenetakoa da Zumarraga. Urteak aurrera doaz, baina arazoa ez doa urteekin batera. Ondo asentatuta dago gurean.

Oso osasuntsua ez du izan behar. Kutsadura eta gaixotasunak, noraino dauden lotuta, ez da kontu matematikoa, nahiz eta inork ukatu ez, batek bestea dakarrela… Eta, bati, kezka jartzen zaio, neri, nere ingurukoei, tokatuko ote zaigun gaixo jartzeko grazia….

Eskerrak Darwini, eskerrak

Euskadi irratiko Faktorian, elkarrizketa gogoangarria.

Oso, oso polita. Xabier Erkiziak, eta beste batzuk, soinuak jasotzeko lana hartu dute, eta ari dira bitxi benetan harrigarriak lortzen. Itsasazpikoak bezela, guri aditzea ezinezko zaigunak baina hor daudenak, edo galtzear daudenak… Zeharo oharkabean pasatzen zaigun bizi-zantzu bilduma zoragarria…

Eta gogoan hartzekoak, oraintxe-oraintxe, bi. Bata, esaera bat, grazia haundia egin zidana: “Belarriek ez dute betazalik”. Adierazteko, ezer ikusi nahi ez badegu, nahikoa degula begiak istea; baina belarriak erabat isteko modurik ez daukagula.

Bestea berriz, esperantza pittin bat izatera naramana, ke-hauts-kutsadura giro trinko honen erdian:

Itsasazpian, Bilboko portuan adibidez, neurtuta daudela 140 dezibelio (oinazearen muga, 120koa izanik), eta ikusi dutela, baleek…

Euren kantua aldatu dutela azken hamarkadaotan, zertarako eta, itsasontzien zaratatik desberdinduz, euren artean komunikatu ahal izateko!

Hau sorpresa. Darwinen eboluzioaren teoria, azaletik ezagutzen nuen, baina holako aldaketak izateko, bizidunek mende batzuk behintzat behar zituztela uste nuen. Eta hara nun, baleek behintzat, lortu duten hamarkada gutxi batzuetan moldatzea!

Batek daki! Akaso, gure organismoak ere, ari dira PM10, nitrato, fosfato, merkurio, berun eta halakoetara ohitzen, baleak bezela moldatzen, eta ari gera lantzen poliki-poliki, kutsadurara moldatutako gorputz suntsiezina! Gure DNAn itsatsi, eta datozen belaunaldiei oparituko dieguna!

…

Zentzu exkaxeko esperantza txatxua? Baliteke, baina esperantza, azken finean…

Logela kez beteta, ahosapaia bera Cola-Caoz bete eta hipokondriak antsietate atake bat izateko zorian ipintzen nauen hurrengorako, zeoze-zeoze beharko da…

____

Bi esaera mundial

2011-10-05T02:44:00.001+02:00

Nere esaera kuttunenen artean, hau dago:

“Batzuetan, hobe da gaztelu bat galtzea, berau defendatzen indar gehiegi galtzea baino”.

Etekin asko atera diot esaldi honi bizitzan.

Bada beste bat berriz, zaldi egoskor bat, majo kostatzen ari zaidana dominatzea, nahiz eta ondo jakin dominatzen dedan egunean, zeru erdia irabazita dagoela.

“Visteme despacio que tengo prisa”.

“Lan laisterra, lan alferra”, euskera jatorrean.

___________

Eta biren prezioan, otsi hirugarren bat. Erderaz berak uste baino dexente okerrago moldatzen zan batena, nere lagun batek jasoa. Tente asko botatzen omen zuen gizonak esalditxoa, gustora geratzen omen zan:

'Aunque la mona se vista de queda, tu siempre nunca.

___________

Bost zentimetro gorago

2011-10-04T00:01:00.002+02:00

Bi mezu beherago azaltzen dan modeloetako bat, aspaldiko lagun bat da. Romero.

Poz haundia ematen dit kalean berarekin topo egiteak, urrutitik deitzen baitit beti, Patxiiiiiiiiiiiii!! Irripartsu beti.

Haundia da Romero, baina ez bakarrik bi-hankako gizatiar gisa; hezur-haragitan ere, ni baino puska bat haundiagoa ere bada, zabaleran bezela luzeran.

Nahiz eta argazki honi erreparatuta, ez dirudien hala danik, ezta?

Trukoa nun dan ikusteko, botoiaren gainean egin klik.

Jakina. Patinen gainean nago ta.

Ba, horixe da ba, patinen gainean ibiltzen naizenean sentitzen dedan gozamenetako bat. Askozaz ere altuagoa naizela. Lagunengana arrimatzen naiz, eta goitik behera begiratzen diet, nobedadearekin pozik.

Sketchers shape ups

Ikusi nituenean, esan nuen, kontxo, garesti xamarrak dira ba. Baina, ni oso zalea bainaiz orekarekin zerikusia duten tramankulu guztiekin - batek daki zergaitik -. Bai bizikleta, monoziklo, patin edo dana dalakoekin; eta entzunda baineukan zapatila hauen gainean zenbaitzuk ez direla ondo moldatzen, oso egonkorrak ez direlako… Erostea erabaki nuen, jakin-minak bultzaturik.

Erosi nituenetik, txoratzen nago. Ez sentsazioa asko gustatzen zaidalako bakarrik, baizik eta, patinekin gertatzen zaidan bezela, 5 zm luzeago egiten nautelako.

Ez nuen berehala esango 5 zmk hain probetxuzko gertatuko zirenik! Ze ondo sentitzen dan hor goian.

Emakumeez eta takoien tiraniaz inoiz zeozer idatzi dedalakoan nago. Baina, ez bainuen altuagoa sentitzearen gozamenaren arrastorik!

Munduko emakumeak, zuengandik, lehen baino 5 zm hurbilago nago.

...

Baldin eta… Ez bada, benetan, beste arrazoi ezkutu bat, zapatila hauek erostera eraman ninduena. Bizikletan edo patinetan ibiltzeak dakarren abantaila bilatzen duen arrazoi berbera...

Ipur-masailak gogor-gogor ipintzen baitzaizkizu! Hala entzunda daukat nik.

Ze gero. Ruperrek arrazoi zuen eta…

Zaindu maite dezun hori.

____

Drew, eta bestea

2011-10-02T23:27:00.001+02:00

Urte luzez iraun duen zalantzaren ondoren, azkenean, atzo arratsaldean, lortu nuen zeinen antza duen jakitea.

Norbaiten antza badu ba, norbaiten antza badu ba... Eta hantxe agertu zan, azkenean, Drew Barrimore, larunbat arratsaldeko film erromantiko batean. Klaro ba, Drew Barrimoreren antza dauka.

Orain, bestea, haren antza duen hori ikusten dedan aldiro - eta maiz xamarrean ikusten det - derrigorrez harekin gogoratuko naiz.

____

Drewri buruz zeozer bilatzen hasi naiz ordea, eta, hara, zerekin egin dedan topo. Aldizkari batean, elkarrizketa batean, hara zer bota omen zuen:

30 urteak bete ondoren, eta haurtzaro gorabeheratsu baten ondoren, formalduta omen dagoela guztiz; baina oraindik ere egiten dituela erokeriak. Hala nola, Irlandara juten danean, kotxea bide bazterrean utzi, erropak erantzi, eta biluzik, gari-soroetan korrika abiatzeko haizealdiak jotzen omen dio noizean behin. Ez inork ikusteko, baizik eta libre sentitzeko.

Hummm... Gari-soro batean biluzik korrika ibiltze hori... Oso erromantikoa bai, baina ez dakit ba oso egingarria danik. Aus-ka-lo ze sorpresak aurki ditzakezun gari-soro galdu baten erdian: Zirauneak, sarde ahaztuak, biluzik korrika dabiltzan beste emakume biluztu batzuk, behi tripaundiren batek utzitako "sorpresa", un zulo, Iulian Yantzi... Ilunabarreko argi gorrixka-leunean brisara gozo bat ere bai, baina beste hauek ere, edo beste insospetxatu batzuk, ez dakit ba.

Baina irudia, bere horretan, indar haundikoa da, eta ekidiezina izango da. Ikusiko det nere beste hau, eta gari-soro baten erdian imajinatuko det.

Zalantza berri batzuk

(Inoiz esan ote diote gauza bera? Drew Barrimoreren antza duela?
Antzemango ote dit, begiradan, bera dala antza hartu diodan hori?
Antzematen badit, gari-soroan aurkitutako sardea iltzatu nahiko dit, ala ilunabarra bezain gorrixka ipiniko da?)

___

Inkontzientearen adierazpenak

2011-10-02T18:44:00.000+02:00

Duela hilabete batzuk, nere buruarekin harritu nintzen, gutxitan harritu naizen bezela.

Aspaldiko ezagun batekin nengoen hizketan, eta hor bota nuen, halako batean, bota behar ez nuen haundi bat.

Ezin nuen sinistu nere ahotik irten zan hura neronek sortutakoa izatea.

Ezagun hau, ez zan sumindu. Harrigarria, baina itxuraz behintzat, ez zion minik eman nere eztenak. Errieta egitea merezi nuen, zaputzaldi bat, begirada hasarrekor bat… Holakorik ez zan izan.

Nere buruari zuzendu nintzaion segituan. Galdezka, nola zitekeen ezagun hari holako ostiko zentzugabea ematea. Azalpen eske, nun sortua zan, min emateko asmo ulertezin hura…

____

Hainbeste harritu nintzan, gertakari hura, ate berri bat zabaltzea bezelako zerbait izan zan.

Nere erabaki eta ibilera askoren azpian zer zegoen arreta jartzen hasi nintzan. Halaxe, nere ingurukoenetan. Eta, ondorio lauso bat atera det, azkenean:

Gure erabakiak ez dituela gure kontzienteak hartzen; gure barruko ume hezigabe, kapritxoso horrek baizik.

Mozorrotu egingo ditugu erabakiak hartzeko arrazoiak, hartuko ditugu biderik aldrebesenak, jantziko ditugu gure hitzak nahi erara, baina norabidea, beti, berbera izango da: ume horren apetak betetzera daramana.

Gure kalterako bada ere, ez zaigula komeni sinistuta ere… Beti haren esaneko, haren aginduetara; beti, hala ez badirudi ere.

____

Azken hilabeteotan buruan bueltaka hori dana, hara nun, gaur, Zumarragako kultur-etxean, erakusketa bat ikusten suertatu naizen, kasualitatez.

INKONTZIENTEAREN ADIERAZPENAK

Erakusketa zeinena zan, arrastorik ez neukan. If Matxikoterena.

Pila bat gustatu zaizkit koadroak.

Eta, erakusketa zaintzen duen lagunaren esanetan, neri bakarrik ez:

“Erakusketa honek ez dakit zer izango duen, baina mundu guztiari gustatzen zaio”.

Nere barruko artista esnatu da orduantxe, eta, hori zortea nerea, bi lagun hantxe, nere instrukzioak segitzeko prest. Jarri hola, itxi begiak, luzatu hankak, jarri eskubirago, begiratu gora… Neuk agindu, eta haiek bete; inkontzientea gutako bakoitzarekin bezela-bezelaxe.

______

San Ferminak 2011

2011-07-10T18:57:00.002+02:00

Aurten ere, egin degu San Ferminetara jun-etorri azkar bat.

Zezen askorik ez degu ikusi, baina beste batzuk bai, gordetzeko modukoak. Besteak beste...

Jun dan mendeko eskaparateak, eta bertako xehetasun txikiak...

Ziudadelako paretan zehar irriparrea paseatzen duten emakume loredun bakartiak...

Alde zaharrera sartzeko gonbitea egiten duten eszena bukolikoak...

Eta ez sartzeko gomendioa ere egiten dutenak...

Garbitasunarekin obsesionatuak eta izotz-saltzaile zereginik gabekoak...

Glogo-buru asko saltzeko asmoa duten buru solteak...

Argako balkoiak Titanic-en proatzat hartzen dituztenak...

Baztango euskaraz hitzegiten duten eta paisaia sanfermineroarekin hain ondo nahasten diren edertasun gaupaseroak...

Eta, beren "zezen" partikularra noiz pasa zain dauden mozkor abailduak, zezenen zain adi-adi dauden jende multzo haundien ondoan...

... Baina, danetan ederrenak, momentu ederren jasotzaile amateur honentzako behintzat, San Ferminetan hain oparoa dan maitasun eta erotismoaren baratzetik hartutakoak.

Besteak beste...

Puzzle orijinalak osatzen dituztenak...

Egurrezko hesiaren gogortasuna probatu nahi duten maitale saiatuak...

Kajerotik dirua ez beste zeozer ateratzeko asmotan dabiltzanak...

Bikotea kate-motzean lotzeko ilusio xaloaren jabe direnak...

Eta danetan eder-ederrenak: iragarki premonitorioen ondoan, alkarri maitasunez betetako begiradak eskeintzen dizkioten amorante gazteak.

____

Goizeko bostak eta bi

2011-07-06T15:20:00.003+02:00

Jun dan egunean nahikoa kezkatu nintzen, ispiluan, nere burua beharrean, Juan Alberto Belloch ikustea iruditu zitzaidanean

Bere bizarra baino haundiagoko begiluzoekin.

Errua, nere pareko bizilagunak dauka. Bueno, ez berak xuxenki. Balkoian ipini duen kanarioak, izatekotan. Goizero-goizero esnatzen nau, eta nahita ere, ohean buelta eta buelta, ezin atzera begiak bil egin...

Egia esan, kanarioa dan ere ez dakit. Izan daiteke kanario, jilguero, edo ruiseñor. Neuk, txoriak gustoko izan arren, hauetako zein izan leiken bereizteko kapazidaderik ez.

Euskaldunak oso gogoko izan dituela zalantzarik ez ordea. Ikusi besterik ez dago ze izen politak ipini zizkion mokodunari, honi izen bat ipintzeko beharra suertatu zitzaion garaian:

Canario: Kirrixkileta. Ze polita aizue: ki-rrix-ki-le-ta
Jilguero: Kardantxoria
Ruiseñor: urretxindorra, erresinola

Eta nere artean:

Nola leike baina, hain izen politak dituen izaki txiki bat… hain KABROIA izatea…

Kanario baten kantua, despertadore baten gauzarik antzekoena baita. Diferentzia xume batekin: hari ezin dizkiozula pilak kendu, edo desentxufatu; batipat amildegiaren beste aldean, pareko bizilagunaren jabego pribatuaren barruan dagoelako.

Baina beharbada, errua ez da guztiz berea, bizi ditugun garaiona baizik. Ezagutzen ditugu hezurrik gabeko gereziak, hazirik gabeko mahatsa, esne gehiago emateko sortutako behiak…

Ni etsita nago: txori hau genetikoki manipulatuta dago.

Inguruko etxe bat botatzen ari dira egunotan. Aurrekoan, biak lanean aldi berean, kirrixkileta eta demolizio-bola, zin dagit, txoriari gehiago entzuten zitzaiola.

Baina bere berezitasun nagusia, ez da hau, baizik eta beste misteriotsuago bat:

Gauza jakina da, txoriak, eguna argitzearekin bat esnatzen direla, eta hasten direla kantuan. Zergaitik hasten da orduan hau, Euskal-Herriko, europako, munduko gainerantzeko txorien aldean, ordubete lehenago?????

Jun dan asteko beroekin, nere kalean, mundu guztia leihoak zabalik, lotan. Kalean, arimarik ez. Kotxeen zaratarik ere ez. Kale-garbitzaileak eta beren barredora oraindik martxan jarri gabe. Zarata bakar bat ere ez. Berea bakarrik, Julian Gaiarrek beretzako nahiko lukeen eztarri miragarriarekin, etxe guztietara sartzen…

Zergaitik hasten da ordea hain goiztar kantatzen?

Bi hipotesi:

a) bere jabeak ez dio afaltzeko nahikoa alpiste ematen, eta goseak esnatzen da
b) nere parean, hiru leiho eskubirago, beste txori bat ere bada, hura ere bere kaiolan - azken hau, munduko beste txoriekin batera kantuan hasten dan klasekoa -. Hura kortejatzen ari ote da? Puntuak irabazten, konpetentzia iritsi baino lehen?

Edozein modutara, ez du hutsik egiten. Minutu batzuen gorabeheran, bostak eta bi, bostak eta sei, bostak eta lau… Lanera txintxo-txintxo, hutsik egin gabe, goizero-goizero, operario japoniar bat bezain fin.

ZER EGIN?

Eskerrak behintzat, nere aldameneko bizilaguna ez naizen. Ehiztaria bera, ez dakit berari ere berdin gertatuko zaion, baina gertatzen bazaio, eskopetarekin gogoratuko dala, zalantzarik ez. Badakizue, ehiztariak, eta txoriak akabatzeko duten mania hori.

Udaletxean salatu? Jarduera Gogaikarria -actividad molesta- eritzita?

Ez, ez nintzateke kontsekuente izango nere buruarekin. Gizartea zeharo intolerante bihurtzen ari dala pentsatzen baitet aspalditik. Danak molestatzen digu, eta dana arautzeko sukarrak hartu gaitu. Pentsa, honetarako ere, ordenantza bat aterako balitz:

- 27 artikulua: balkoietako kirrixkiletak, edo genero horretako txori espezieak, ezin izango du kantuan hasi, kale-garbitzaileen barredora baino lehen.

Ez… Errealitatea aldatzea oso zaila danean, askoz errezagoa da norbera aldatzea. Errealitatea aldatu ezin dezunean, ez zaizu beste biderik geratzen:

ZURE ETSAIAREKIN EZIN BADEZU, BAT EGIN ZAZU BERAREKIN

Txoria adoptatzea, irtenbide bat da. Sinbolikoki, jakina. Zeurea egin. Zurea baldinbada, ezin dizu kalterik egin. Eta ipiniozu izen bat. Gorrotatu ezingo dezun norbaitena. Zure amarena, adibidez.

Nahiz eta, honek, ez didan neri balio. Pentsaizue, nere ama, Victorina. Bitxori, lagun eta gertukoentzat. Bitxori, bi-txori. Txori baten faltan, bi.

Beste izen bat jarri beharko zaio. Ea zer okurritzen zaidan.

SOLUZIO SOFISTIKATUAGO BAT

Haren soinu naturala, beste soinu naturalago batekin neutralizatzea da asmoa. Naturako elementuen arteko lehia natural batean gera dadila kontua.

Internetetik soinu batzuk jetsi, CD batean grabatu, eta goizean, hura kantuan hasi orduko, PLAYri eman. Ea kirrixkileta ixiltzen dan, eta mundu guztia esnatu arte konformatzen dan.

Hauek okurritu zaizkit:

Kriskitin sugea…

Kaiolako txoriek ordea, ba al dute kriskitin sugeen arrastorik? Hummm… Ez det uste bildurtuko zanik.

Katuarekin errezago

Huts egiten badu, katu haundiago batekin probatu beharko da. Probatu faltan ez gaitezen gelditu

Eta hauek danak huts eginez gero… Akaso soluzio homeopatiko bat: gaitzari, gaitz berarekin egin diezaiogun aurre. Txoriari pajaro baten soinuarekin aurre egin.

Baina, ez dakit ba, soluzio hau, etikoki onargarria dan. Karlos Iturgaitz, pajaro hori, nere kaleko etxe guztietan sartzen, goizeko bostetan…

Emango dizuet esperimentuaren berri. Ea zer gertatzen dan.

_______

Berriz Faktorian

2011-07-01T00:57:00.000+02:00

Egun batzuk daramazkit zeharo nere baitatik kanpora. Izaten dira ba, bolara batzuk, ez dakizunak nun bizi zeran ere, ze herrialdetan, ze garaitan. Berdin zaizunak kantzontziloekin edo gabe ibili, zorretan utzi edo zordunak izan. Pittin bat, haizearen baitan bazenbiltza bezela, inungo obligaziorik gabe, buruhausterik gabe, asmo sendorik gabe. Hain zure baitatik kanpora, nun, emakumeak ere ez dituzu gogoan, ezta patata prijituak ere. Mundua poltsikoan kabitzen zaizun pelotatxoa da.

Fija zaitezte ze punturaino nabilen aztoratuta, Shakiraren abesti bat itsatsi zaidala burmuin sapaian, eta ezin dedala atera. Baina, are urrutiago, ez dedala ateratzea nahi!

“Soy loca por mi tigreeeeeeeee, loca loca looooca….”

Pozik nabil. PO-ZIK!

Uztaila eta abuztuan, blog honek sukurtsal bat izango baitu, Euskadi Irratiko Faktorian.

Asteartero, goizeko hamaiketan.

Atzera ere gonbidatu naute Etxezortuk eta konpainiak, eta Juan Carlosek ondo dioen bezela (tira, ondo-ondo… berak nahi bai ondo esan)

“Me llena de odgullo y zatizfación”.

Nere lana, aurreko astean bizi edo ikusi izandakoak kontatzea izango da. Kronika moduko bat egitea. Gauza txikiak, oso hurbilak, edozeini gerta dakizkiokeenak…

Arrunta, erakargarri bihurtu? Hortxe erronka polita!

Bloga ere jungo naiz betetzen, udaran beharbezela aterrizatu ahala, baina jakin dezazuela, zuzenekoaren soka-gainean ere, nahi izanez gero, hortxe izango nauzuela.

Lehen saioan, nere bizitza zeharo hankaz-gora jarri duen baten aipamena, eta honi buruzkoak.

Aber zer ateratzen dan!

“Y eso que tu tienes to' Y yo ni un Kiki”

“Loca loca locaaaaaaaaa….”

____

Lainoa, photoshop lanetan

2011-06-20T01:20:00.000+02:00

Aurrekoan, esnatu, sukaldeko leihoan kalera begira ipini, eta...

Lainoak Irimo mendia photoshopeatu zidala konturatu nintzen. Beranduago, eguzkiak bueltatu zidan lainoak photoshopeatutakoa - eskerrak -.

Munduan zehar, Donostiatik irten gabe

2011-06-20T01:01:00.003+02:00

Jun dan asteko kontuak dira, baina ederrak iruditu, eta hemen jartzea okurritu, eta gaur arte tarterik ez ordenagailu parean jartzeko (Ejekutiboaren bizimoduak holako gorabeherak ditu).

SUEDIA

Ortodonzistarenean. Sartu gera alaba eta biok, eta itxaron-gelara zuzenean. Itxaron-gelaren hondo-hondoraino. Bertan, gure parean, moda-aldizkari batetik erori berria dirudien neska ezin ederrago bat.

Ezin ederragoa dalako, paradoxa galanta, ez diot begiratzen oso begi-zeharka ez bada (begirada bakoitza ondo-zukutuz bada ere). Alkarrengandik gertuegi, edo bera nere aldean ederregi, bitakoren bat. Begiei ondo eusten diet, bestela Loctitez itsatsita bezela leudeke eta berarengan.

Eta, euskalduna izan arren, halako edertasuna, neri Suedia etorri burura. Suedia, eta hango emakumeak, hain fama ona dutenak (Suedian ez naiz inoiz egon, baina, fidatzen naiz egon direnetaz)

FINLANDIA

Alabari jarri beharrekoa jartzen dioten bitartean, jai eman didate. Ordubetetxo bat.

Euria ari du, eta ez du ematen gogo haundirik itsasoa ikustera juteko, baina pekatua da Donostiara etortzea eta itsasoa ez ikustea (lehorrekoon kapritxoak).

Hondartzan, arimarik ez…

Itxoin itxoin!

Bi bañista. Iritsi dira ertzeraino, kendu dute arropa, eta blaust! Barrura. Eguzkia, ondo gordeta. Ura, oso epela dagoenik ez dirudi behintzat. Antza gehiago du paisaiak Finlandiarekin, Karibearekin baino…

Inbidia. Bulkada bat, lau zankadatan beraiekin bat egiteko, baina, nere burmuina botere faktiko hutsa eginda dago. Operazioa bertan behera geratu da.

BRAZIL

Ortodonzistara bidean, Easo kaletik noa. Harresi ikaragarri bat, espaloi estu baten gainean, eta harresian ondo txertatuta, harriak baino lehenagoko zuhaiska eta zuhaitzak.

Begirada gora eramatea nahikoa da Amazonaseko oihan batean txiki-txiki sentitzeko, zuhaitz erraldoien oinarrian han behean, anakonda, lorito eta tximuen artean.

ERRUSIA

Izan zitekeen Albacete, tabernaren izenari erreparatuz gero: “Bar Cirilo”, baina, hemen ere, begiak itxiz gero, Errusian bertan zaudela dirudi. Bi kamarera gazte daude, alkarrekin hitzegiten. Nola errusieraz ari diren, ezin jakin zertaz ari diren, Kazajistango ekonomiaz edo legatza prestatzeko maneraz, baina bi txoritxo dirudite, eta ezin doinu politagoa darie.

EUSKAL HERRIRA BUELTAN

Zirimiria. Alaba ortodonzistarenetik jaso, eta parkinera.

Parkinean, euskal poeta bat ikustea iruditu zait. Eskilaretan gora.

Baina, segurantzarik ez. Horregatik, bere kotxe ondoraino hurbildu naiz, kuxkuxeroa ni, eta, hau dek hau, kotxe barrena garbi-garbi, txukun-txukun dauka. Toaila beige bat, toles eginda, hau ere txukun-txukun, atzeko jarlekuan.

Poeta txukun bat? Bai zera. Ezin bera izan, nahastu egingo nintzen. Poeta guztiak desordenatuak behar dute izan.

Ala?

_______

Askatasuna bai, baina...

2011-06-14T22:27:00.002+02:00

Halako batean kanta baten esanahia aurreratu zuen. Pako Aristi, Asier Serrano, Euzkitze, Egaña… Ez dakit zeinena dan letra, baina askatasunaz ari zan:

Gutxi gora behera, hau zioen: oso umetan gerala benetan libre. Aurreiritzirik gabe, bildurrik gabe, lotsarik gabe, inolako loturarik gabe…Eta horrexegatik dala hain zuzen hain garrantzitsua gauzak desikastea, jatorrizko horretara ahalik eta gehien hurbiltzea.

Polita, ezta?

Oso polita, eta oso… Konplikatua.

Mundua ez baitago jende librearentzako egina. Libre izaten saiatzen dan hura, askotan, seinalatua izaten dalako, juzkatua, eta egurtua.

Ez gera errespetuan heziak, taldeari zor zaion errespetuan ez bada. Neurri jakin batzuetan ibiltzera gehiago, eta ai, neurri hoietatik pixkat aldentzen dana.

Libre izateak bere abantaila haundiak ditu, baina ez da zerua. Inpernutik ere zerbait badu. Eta, pertsonaren arabera, lotuta bizitzea, erosoagoa, eta atseginagoa ere izan daiteke.

Honetan ere neurri egokia bilatu behar - harritzekoa -.

( Esango nuke, diskaren azalak kanta horrekin zerikusi haundia duela.

Ederra, azala ).

Lehorrean ere bada posible surf egitea

2011-06-13T23:20:00.007+02:00

Etxera bueltan, han! Musika kontzertu batekin egin genuen topo. Klaro, ekainean gaude. “Udaberriko kontzertuak”.

Zein tokatzen da gaur?

Pianoa, kontrabaxua, akordeoia eta… Ahotsa. Zein da? Ezaguna egiten zait.

Entzun nuen kanta bat, eta gustatu egin zitzaidan, asko, eta geratu egin nintzen gehiago entzutera. Baina ez zan gustatu zitzaidan gauza bakarra izan neska honen ahotsa, eta bere taldearen musika. Beste zerbait ere bazan, oso erakargarri egin zitzaidana.

Neska honek surfeatzeko duen abilidadea. Aritz Aranbururi tokatu ote zaizkio inoiz, hain olatu petralak. Hurrenez hurren:

Eszenatokia ez da oso altua, eta ero txiki hoien esku-eskura dago. Eskuraegi dago. Zer gehiago behar du ume batek, eskilara batzuk, “zarata pixkat”, eta kable motroilo bat aurrean baino? Han pilatu ziran, dozena bat ume, zein baino zein tximinoago. Ni zain egon nintzen, ea zeinek egingo zion lehenago tira mikrofonoaren kabletik, edo zein igoko zitzaion buru gainera "platanoaren bila".

Umeak, olatu petral bat. Baina baziren beste batzuk ere: Gunea ibilgailuentzako itxita egon arren, jun-etorriko bidea egin zuten motorzale batzuk, bafleen musika zeharo estali zutenak.

“BBRRRRRRRRMMMM!!!!”

Beste olatu bat: mutiko koadrila bat, bakoitza bere bizikletaren gainean, motorrik ez dutelako penatan, eta hain zuzen horregatik, motorrena baino zarata haundiagoa atereaz:

- EEEeeeeeeeee! Aoooooooooo!!!!!!!, IeeeeeeeeeAAAaaaaaaaaaaa!

Artaldea bakarrik zuten faltan.

Beste bat, ez besteak baino txikiagoa: eszenatokia "PPP" ibilbidearen aurrean dago (PPP: Paseo, Pipas y Pacasa): koadrilak, familiak, bazkideak, kintoak… Zumarragatik Urretxura eta Urretxutik Zumarragara bidean…

Beste bat: eszenatoki parean dagoen tabernaren terraza, hamar bat mahaiduna. Haietako bakoitzean, unibertso txiki bat, bakoitza bere unibertso-erdiguneari begira. Denak ez behintzat Mireni begira. Gehiago ondokoak esaten zuenari begira, oihu eta imintzio artean.

Eta bueno, ni ere izan nintzen, abestietako batean, tarte labur batean, zurrunbilo zoro bat, betiko lagun bat (ekar ezazue zuen irudimenera: neska, ilekixkurra, guapa, eta sexapil ukaezinaren jabea), patinetan demostrazio txiki bat egiteko eskatu, eta gustoa nola ukatuko nion ba. Han egin nituen bere inguruan lau buelta...

...

Nere artean: baina nola demontre konzentratuko da ba neska hau, tamainako itsaso zakarraren erdian? Nola surfeatu hain olatu deabruak? Batipat, bere musika ez dalako hain zuzen “kalejira” estilokoa (hona adibide bat, toki berean, tximu beretsuekin), baizik eta, berak Uztarriako elkarrizketa honetan esan bezela, “lasaia, eta oso intimista” dan bat.

Ba, lortu zuen ba. Lortu zuen bere kantak, osorik, eta arte haundiz borobiltzea. Erabat konzentratuta, maisutasun inbidiagarriaz.

Surflari aparta, bai jauna.

Konzertuaren bukaeraraino geratu ginen, eta gozatu genuen puska bat. Eta esan zuen bat, oso gogoan geratu zitzaidana, baina beste baterako utzi beharko, dana egun berean ezin esango degu ba.

_____

Ekibalentziak

2011-06-13T00:31:00.000+02:00

Pedro Miguel Etxenikek dio:

"Ehunka-milaka-milioika galaxia daude unibertsoan, hori ere jakin dugu; eta baita gure planeta hau ez dela ehundaka-milaka-milioka galaxia horietako baten bazter bateko zoko batean dagoen planeta koxkor bat besterik. Pentsa: argiak zortzi bat minutu behar ditu lurretik eguzkirainoko bidea egiteko, baina ehun mila urte behar lituzke gure galaxia zeharkatzeko. Hortik atera kontu, zeinen gauza txiki eta ezdeusa garen."

Eta, gauzak zer diren, arantza bat hazkazal barrenean sartzen zaigunean sentitzen degun mina, unibertsoa bera baino haundiagoa da.

____

Sikiera hankak frexkatzeko, sar naiteke bertara?

2011-06-13T00:08:00.001+02:00

Atzo arratsaldean, patinak jantzi eta patinatzera jun nintzan, nere txikiarekin. Tokia ezagutzen dezuenok, “mahairaino”, Aginagara hartzeko bidegurutzeraino.

Bertan, zubiaren gainean, bi lagun zeuden, alkarrekin hitzegiten, behatza erreka aldera luzatuta. Zeri begira ote daude?

Han, iskina batean, amorrain bat. Potolo-potoloa.

Poza hartu nuen, haundia. Nere etxe parean ere, Zumarragan bertan, ikusten dira arraintxo ale batzuk tarteka. Erreka nola datorren, horren arabera.

Eta, aspaldi buruan dabilkidan galdera etorri zitzaidan atzera burura: hauetakoren batean, bainu bat hartu beharko da ba, Urola errekan? Bai ala?

Urola errekaren ondoan bizi geranok ez degu ezagutu honen eboluzio makala. Duela urte batzuk, erreka lantegi askok bere hondakinak botatzen zituen hustubidea zan. Gero araztegia ipini zan, eta lantegi askok beren hondakinak botatzen zituen hustubidea izaten segitzen zuen. Baina, pixkanaka-piskanaka, ez dakit krisiak lantegi batzuk itxi ahala, edo bestela, erreka garbitzen-garbitzen jun da, eta askotan orain, errekak ura dakar. Ur garbia. Itxuraz garbi-garbia behintzat. Eta bertan arraitxoak ere ikusten dira.

Errekako uraren kalitatea neurtzea, ez dirudi airearena neurtzea baino zailagoa. Airearena neurtzen da, baina errekarena, ez. Edo, akaso, hau ere neurtzen da, baina hala bada, sekretuko kontua da. Guri, Zumarraga-Urretxuko herritarroi, hiru urtez behin edo, egunkariek ekarri ohi duten diagnosia baino ez zaigu iristen: “hobetu da-ez da hobetu-gure errekaren egoera hau eta hau da”.

Diagnosirik gabe ere, Urola errekak zakarrontzi bat izaten segitzen duela, gauza jakina da. “Erreka eguna”tik, “Erreka eguna”ra bertan pilatzen dan zikinkeria, zikinkeria ugaria, ez du inork jasotzen, hortxe egoten da ( baldin eta, errekak berak, hazita datorrenean, eramaten ez badu behintzat). Euririk egin gabeko bolara baten ondoren, zaparrada luzeantxe batek erreka zertxobait haunditzen duenean berriz, ura beltza etortzen da, eta altxatzen dan usaia ere ez da izaten apetitua pizteko modukoa…

Baina tira, ura garbia datorren egun hoietan behintzat… Dagokionari luzatzen diodan galdera: sikiera hankak frexkatzeko, sar naiteke bertara?

__________

Mezuaren hasierara etorriz atzera: grazia egin zidan bi lagun hoietako batek kontatutakoa, eta bada goian esan dedanaren nolabaiteko laburpena:

- Lagun bat zeukeat nik, Aizpurutxo inguruan, eta hemen gorago ere, arrantzan ibiltzen dana, ta hark bai kontatzen dit, amorrainak hartzen dituela. Galdetu nioan, ea jan egiten al zituen berak hartutako amorrainak, eta bere erantzuna: amorrain hoiek jan, nik? Bai zera. Lagunei ematen zieat, haiek jaten dizkitek gustora.

____

Laura for president

2011-06-08T11:39:00.002+02:00

Hurrengo errepublikako president, jakina.

Ari da, ari da hariak mugitzen, begira nun dabilen, ordu honetan.

(Argazkiaren gainean egin klik, haundiago ikusteko)

(Felipek: edo afaltzera gonbidatzen degu, edo beste galdera bat egiten dit - Eta mikrofonoa ekarri du)

(Juan Carlosek: Hau nere belaunedo ebakuntza baino okerragoa izango da)

Zein da Laura Perez?

____

Marrazki bat egitea

2011-06-08T00:23:00.000+02:00

5 urteko umeen gelan sartu eta margotzen zeintzuk dakiten galdetu. Denek altxatuko dute eskua.
12 urtekoen gelara sartu orain eta galdera bera egin...
17 urtekoei galdetu azkenik...

...

- "Noiz hasi zinen marrazten?" Galdetu zioten ilustratzaileari, eta ilustratzaileak erantzun...

...

Erantzunak ikusi nahi? Marrazki gainean klik egin.

Beste gauza polit sorta bat, "Gauza politak" blogean.

____

Mundu earra zion...

2011-06-02T23:50:00.000+02:00

Zenbat bitxi, Twiterren. Garbiñe Larreak binaka. Azkena, bere amari hartutakoa, benetan mundiala.

Suhiltzaile baten errukizko eskaria

2011-06-02T23:21:00.001+02:00

Nere amaren nahikoa berdina naiz parre egiteari dagokionean. Nahiz eta, bere aldean, ni zeharo exkaxa naizen, berak 84 urte baititu, eta nik baino 48 aldiz gehiago - eta gustorago - egiten baitu parre.

Baina beste gainerantzean, biak berdinak gera: barrurantz egiten degu parre normalean.

Hala ere, aldian behin, ateratzen zaigu bioi parre algara ozenen bat. Nik atzo bota nuenak ia bota zuen parean neukan pareta.

Jun dan urtean, beste albiste ikaragarri bat ere izan zan, benetan antologikoa. Parregureak hilabetetan segitu zidan, nunbait ohitu eta, ganbarara bidali nuen arte. Eta hain dago ondo gordeta, ez naizela gogoratzen nola zan! Madrilen, konbento batean, monja bat… Aaaaai, ez naiz gogoratzen!

Atzokoa ez zait ahaztuko baina. Hemen “gordeko det", idatzita ikusi nuen bezela, itzuli gabe, jatorrizko bertsioan. Entzun zenuten albistea, noski, txintxilik geratu zan kamioia A-8an, gidaria kabinan itxita, eta suhiltzaile heroia, hura ere txintxilik, gizona erreskatatzera…

Mundiala, antologikoa, bukaera aldeko parrafoa: Zuek ere irakurri zenuten??

“… Espin asegura que en ese instante el camionero miró hacia abajo y que "fue entonces cuando se dio cuenta de dónde estaba". De hecho, prosigue el bombero, "no tardó ni un segundo en agarrarse con todas sus fuerzas a la cuerda y a partir de ese instante no se movió absolutamente nada hasta que nos subieron a la autopista con la grúa y todo acabó bien". Eso sí, antes de ser izados hacia arriba el rescatador pidió al accidentado "que al menos tirara el palillo que, una hora después del accidente, todavía mantenía entre los dientes".

_________

Traganarru izugarria

2011-06-02T01:25:00.000+02:00

Bideoan zirrara sortzen badizu, zer izango dan zuzenean ikustea!

Kepa Dieguezenetik hartua

Gogoeta bitxi bat, eta ezusteko bixigarria, beste bat

2011-06-02T01:15:00.007+02:00

Gaur umeei bakarrik okurritzen zaizkien galdera bakun hoietako bat etorri zait burura, Azkoititik Zumarragarantz nentorrela bidegorrian, bizikletaz.

Aizpurutxon geldi ni, Azkoitiko korrikalari bat ("Azkoitia" letrak zeramatzan kamisetan) pasa zait paretik, eta, korrikalari askok askotan transmititzen didaten pena berbera transmititu dit. Juxtu zijoan gizona, oso nekatu aurpegia zuen, eta, Aizpurutxon gora abiatu danez, oraindik zazpi kilometro zituen autobus geralekuraino gizarajoak. (autobusez itzuliko al zan Azkoitira! San vicente de la Sonsierrako geneak ditu bestela)

Abiatu naizenean, segituan harrapatu det, eta, propio, atzetik abiatu natzaio, pasa gabe, distantzia batera, bera bezain mantso.

Eta esandako galdera etorri zait:

"- Gizakiak, asmatu zuen ba, erreminta miragarria, gurpila, eta adornatu zuen burni eta beste tramankulu txiki batzuez, are tramankulu miragarriagoa sortzeko: bizikleta. Korrikan baino askozaz ere azkarrago eramaten zaituena toki batetik bestera, apenas nekerik gabe, bortizkeriarik gabe, eta paisaia disfrutatzeko aukera zoragarria eskeiniz...

Zergaitik tematzen dira orduan, gizaki batzuk, hain teknika atzeratu, baldar eta sufrigarria erabiltzen? Korrika egitea modaz pasa zala, duela ehun urte ia!!"

Tira, parretxo bat atera zaidala, bi pedalkaden artean...

Gizon izerditu sufrituari aurrea hartu, Epaaaaaaaaaa esan, eta aurrera.

___________

Baina teknologia eta zientziaren inguruan, eguneko gertakizun aipagarriena, eta atseginena, ez da hau izan, beste bat baizik.

Goizean, Faktoria entzuten, han azaldu da: sakelakoen eta minbiziaren arteko harremanaz hitzegiten, aspalditik oso oso gustoko dedan ahots bat, nere gogoko gaien inguruan, zientziaz eta, hemen eta han maiz aritzen dana. Ana Galarraga.

Jakinmina zer dan. Makina bat aldiz harrotu ditut Googleren hautsak, bere irudi baten bila. Eta danetan kale. Ana Galarragaren artikuluak Zientzia.net-en, ugari. Saioak Faktorian eta, ugari, baina Ana Galarraga fisikoa, ez zan esistitzen. Uhin elektromagnetikoak bezela. Esistitu, esistitzen dira, baina ez dituzu ikusten.

Gaur sofan etzanda nengoen, Arratsalderori begira, Amaia Artetxek sarreratxoa egin duenean: "Ana Galarragarekin egon gera..."

Beraz... Ohi bezela, segituan berari egindako alkarrizketa zetorren!!

Nik uste det nere sukaldeko erratzen kirtenek ez daukatela nik gaur bapatean irabazi dedan zuzentasuna. Tente gero! Sekulako irrikaz!!

Eta han azaldu da! Han!

Azkenean!!

(argazki hau sarean aurkitu det, orain bai, duela gutxi ez zegoen. Bideoa, 2,21,00 minututik aurrera, hemen)

Bueno, nik hartu dedan ezustekoa! Ikaragarria. Ez bainuen inola ere horrela imajinatzen. Ez aurpegia, ez orrazkera, ez jazkera, ez mugitzeko modua...

Aingeru (zoragarri) bat espero nuen, eta deabrutxo (zoragarri) bat azaldu da!!!!

Nik hartu dedan gozatua.

Ana Galarragak zientzia gaiak jorratzen ditu, baina zientzia gaiak askotan bidelagun izaten duten zurruntasunetik urruti, oso atsegina, eta umore finekoa ere bada.

Segi ezazue bere arrastoa. Zinez gomendagarria.

_______

Pipermina eta mikro-uhin labea

2011-05-30T02:29:00.000+02:00

Inola ere egin behar ez dezuen bat. Edo, alderantziz! Egoera larri jakin batean (aitzakia bat erabiliz zuen etxea bisita desegoki-desatseginez despejatzeko premia bizia sentitzen dezuenean) sekulakoa dan gauza bat.

Sartu pipermin gorri ale txiki bat mikro uhin labean, hamar segunduz.

Etxeko leiho guztiak zabaldu beharko dituzue, itoko ez bazerate, eta ezin izango zerate bertan sartu ordulaurden batean. Hor ez dago arnas hartzerik! Izugarria benetan.

( Nik susto ederra hartu nuen, argi ibili gero, ez erabili metodo hau piperminak beste mundura eramango zaituzten segurantzarik gabe.)

Tentaldiari ezin eutsi, eta proba egiten badezue, ez gero neri konturik eskatu gero! Abisatuta zaudete!

___________

Hainbeste behar eta desio degun hura

2011-05-30T01:51:00.007+02:00

Oso gauza zaila da ezartzea zer zaigun beharrezkoa. Ustez, oso gutxi da behar-beharrezko zaiguna, baina ez da egia. Osasun arazo larri bat badaukagu, adibidez, tratamentua, - denon artean ordaintzen deguna -, oso garesti ateratzen da. Eta diru hori ez da lortzen gutako bakoitza pixkabatekin biziz. Errezago BMWak eginez (BMWa, gure gizarte kontsumistaren ikono gisa hartuta).

Baina, heriotzatik, edo oinazetik libratzen gaituen gure bizi-maila airoso hau, tranpa hutsa ere bada. Izan ere, kenketa egitea derrigorrezkoa da. Zenbat ematen digun bai, baina zenbat kentzen digun ere ikusi behar da. BMWak egiteak - gure bizimodu presati eta esijenteak - gaisotu ere egiten baikaitu, eta ez neurri txikian.

Bideo hau ikusten badezue…

Ipuin hutsa irudituko zaizue beharbada, neri ere bai neurri batean, baina erreza izan daiteke aldi berean nolabaiteko lilura sentitzea, Carmelak bai baitirudi lortzen duela gutako askok hainbeste behar eta desio degun hura.

Lasai bizitzea.

____

( Twiterreko Garbiñe Larreari eskerronez, bere bi tuitek bultzatu bezela egin bainaute, aspalditik idazteko neukan hau idaztera. )

____

Duda ala?

2011-05-27T11:51:00.004+02:00

Odonek lasai utziko du Donostiako alkatetza.

(mesfidatiak, jarri xagua bere gainean)

____

Teknologian berde oraindik?

2011-05-26T02:03:00.009+02:00

Sustatun hauxe kargatu nuen aurrekoan.

Nahieran, “bazen garaia?”

Irakurtzeko perezaz bazaude, laburtu egingo dizut. Ez det ulertzen nolatan tardatu dan hainbeste telebista eta irratiko edukien itxurazko gordailu publiko bat egiten, teknikoki egitea, aspaldi (bost urte gutxienez bai) posible zanean.

Hori oso harrigarria egiten zaidan bezela, beste batzuk ere egiten zaizkit harrigarri. Esate baterako, nolatan oraindik, euskal telebista eta irrati saio batzuk, bizkarra ematen dioten beren produktuaren berri zuzenean emateko aukerari.

Zergaitik ez duten Twitter erabiltzen, ez dakit. Zentzua baduela, garbi dago. Adibide bat aipatzearren, oso gogoko ditudan batzuk, Maite Goñik, edo Juan Kruz Lakastak, bai erabiltzen dute horretarako, eta ez alperrik. Twitterrek txibatzen badit, egiten ari naizena utzita, irratia pizten det tuita jaso orduko.

Galdera da, zergaitik ez duten telebista edo irrati saio askok momentu horretan egiten ari direna, edo orduantxe egitera dijoazena publizitatzen. Gerora bai, ematen du audioen berri @euskadi_irratiak, edo @euskaltelebistak, baina zuzenean ez. Eta, ondoren zentzua badu emateak, aurretik emateak askozaz ere zentzu haundiagoa ez al du? Irratira edo telebistara jartzen danak, sofatik altxatzeko ahalegin titanikoa egin behar baitu. Edo bestela ere, erreza da konektatuta jarraitzea.

Ez da matxaka talde bat behar. Soilik, kazetari bat, eta 140 karaktere orduerdiro. Ez da asko, ezta?

Badu buru edo hankarik esaten ari naizenak, ala ez hanka ez buru nabil?

______

Inspirazioa elikatzeko behar diren biak

2011-05-25T02:53:00.000+02:00

Markos Zapiain Bob Dylanen zale haundia da. Eta sortzaileei oso ondo datorkiekeen informazio bat eman zuen atzo, Faktorian:

Abesti onak sortzeko, - pentsatzen det, edozer gauza sortzeko - Dylanen esanetan, bi gauza behar dira: bata, oinarri filosofiko sendoak. Eta bigarrena, askoz sinpleagoa, eta egingarriagoa: mugitzea.

Euskal sortzaileok. Utzi tuitak, feizbukak, blogak eta antzekoak. Itzali ordenagailua, eta atera ipurdia paseatzera.

Elikatu inspirazioa.

____

Ikusezina, ukiezina, usainezina

2011-05-25T02:03:00.011+02:00

Galdera zan, zergaitik desagertu dan Fukushima hedabideetatik. Zergaitik ez dan lehen mailako albiste izan azken asteotan, duela bi hilabete bai izan zan bezela.

Euskadi Irratiko Faktorian, galdera horri erantzuna bilatzen saiatu ziren atzo goizean...

"Hedabideen logika", erantzun zuten bi adituek, Igor Peñalva, EHko Unibertsitateko injeniaritza irakasleak eta Iñaki Barcena, EHko unibertsitateko zientzia politikoetako irakasleak: albiste berriagoek zaharrak esaltzen dituzte. Baina galderaren mamiari ez zioten heldu modu zuzenean.

Galderaren zentzua, nere iritziz behintzat, garbia zan:

- Alajaina, ez al zan ba, Fukushimakoa, oso kontu larria? Egiguzue argi pixka bat, aditu ez geranontzat: bada, edo ez da oso larria, Fukushimarena?

Iñaki Barcenaren ustetan, bai, baina Igor Peñalvari kasu egiten badiogu, ez. Aztoratuta bazabiltza kontuarekin, entzun behin eta berriz elkarrizketa hau. Entzun Igor Peñalvari. Bai da larria, baina tira. Guretzat, inola ere ez, eta Japoniarrentzat – zentralaren ondo-ondoan bizi direnentzat ezik -, hoientzat ere ez, ez die eragingo kutsadurak. Ufala.

Igor Peñalvaren lasaitasunak, beste batzuen iritziarekin egiten du talka, ordea, modu bortitzean. Lurrikara gertatu zanetik bazter guztiak informazio egarriz arakatu dituen Pello Zubiriari kasu egiten badiogu, lasaitasuna transmititzen duten aditu askoren hitzak, “arinkeriaz” beterikoak dira. Arazoa, oso, oso larria da.

Pellok ematen dituen datuak behintzat, oso kezkagarriak dira. Oso ondo lotzen direnak gainera, mundu mailako hainbat albiste berrirekin. Esanguratsuenak, Japoniarren zentral nuklear batzuk isteko erabakia; edo alemaniarren azkena, 2022 urterako zentral nuklear guztiak, guzti-guztiak istekoa.

Alajaina, arriskua hain haundia ez bada, Peñalvaren esanetan, eta dagoen energia merkeena bada, nola leike herrialde batek holako erabaki bat hartzea? Ez da logikoa.

Kontua, oso labainkorra da ordea. Hain zuzen, Barcenak esaten zuen bezela, erradiaktibitatea oso alua dalako. Ikusezina, ukiezina, usainezina.

Eta okerrena dana: matematikak erabili ezin direlako. Ezin esan bi eta bi lau dira. Ezin jakin, modu zehatzez, ze neurritan egingo digun kalte. Hor dago koxkarik haundiena.

_________

Hauteskunde emaitza negargarriak

2011-05-24T02:25:00.000+02:00

Ez hemengoak, itxaropenez beteak. Amets egitea libre da behintzat. Bai aldiz, gure mugez kanpo izanik ere, guri bete-betean eragiten digutenak. Eskubia garaile, eta ezinbesteko galdera: noiz itxiko dute Garoña? 2013an ez behintzat. Eta gauza animatzera azkenaldi honetako lurrikara festa, Lorcatik Burgetera. Noiz eta, Japonian egia zabaltzen hasi danean. Garoñaren bixkia ez zuela kaltetu tsunamiak, baizik eta zuzenean lurrikarak.

_____

Bi plazer konparaezin bizitzan

2011-05-24T01:24:00.012+02:00

(Batzuk futbolarekin, edo gizon-emakumeekin, edo bizioekin, edo kaloriekin, edo bestea izorratzeko moduarekin, edo… Halakoekin entretenitzen dira beren baitara biltzen direnean, eta ni halako enigmak argitzen ibiltzen naiz. Bakoitza bere zoroak bizi du)

"Bi plazer konparaezin daude bizitzan. Bata irabaztea da, bestea galtzea"

Agustina Oterok esan zuen.

Galtzea, plazer konparaezina? Noiztik?

Asteak, honi zentzuren bat bilatzen.

________

Gogoratu, Otero ederra.

Galizian jaio zan, abere artean. Ederra eta talentuduna, fortuna baten jabe egin zan, bere garaiko agintarien oheak ezagutu ondoren (Belgikako Leopoldo, Alfonso XIII, Monacoko Alberto I, Nicolas II zar-a, Gillerno Kaiserra, Eduardo VII Galesko printzea… ).

Ez zion betirako iraun fortunak. Milaka miloi, kasinoetan jokatzen galdu zituen.

Dana galdutakoan, bere edertasuna behera egiten hasi zan garai beretsuan, pentsio batean bakartu zan, eta han bizi izan zan, 97 urterekin hil zan arte, bere miresleengandik urrutian.

ENIGMAREN BI HARIAK

- Hain estimatua eta idolatratua izanik, zergaitik gorde zan halako batez pentsio batean, bakarturik? Zein izan zan arrazoia?

- Zer zan, galtzean zein irabaztean, neurri berean betetzen zuen hura?

Ba, bi galderentzako erantzun berbera:

Bere dibismoa.

Bere altxorrik haundiena, ez ziren bere ondasunak, ez bere edertasuna, ez bere historia, baizik eta besteek BERATAZ ZUTEN IRUDIA. Eta bakartu zanean, horixe egin zuen, hainbeste betetzen zuen irudi hori izoztu, munduak beti, bere onenean zegoen hura - gaztea-ederra-boteretsua- gogora zezan.

____

Kasinoan milaka miloi jokatzen imajinatzen det. Sekulako dirutzak irabaztean, danak euren traje eta soinekoetan kabitu ezinik, hura idolatratzen…

Baina modu beretsuan dana galtzean. Milaka miloi, jokaldi batean. Eta galtzean, denek ikusten dute pasiloan aurrera doala, atea zabaldu eta desagertzen, tente burua, barrua gustoz lehertzen, hauxe ari dala pentsatzen:

“orain ere miresten naute, nere ausardiagatik, eta beti izango naute gogoan”

________

Beraz, hori zan, - hala uste behintzat – betetzen zuen hura.

Hau zaputza.

Nik beste zentzu bat bilatzen bainion.

Bi plazer konparaezin, bai: bata, irabaztea. Zoriak nahi izan du zu aukeratua eta estimatua izatea, beste guztien artean.

Eta bestea, galtzea. Galtzen duenari zabaltzen baitzaio bapatean, - dana daukanaren betetasun geldoaren beste muturrean - bizitzaren hasieran jartzeko aukera.

Aukera kilikagarria. Abenturarena.

__________

Pilulak nola irentsi

2011-05-22T02:17:00.000+02:00

"Gauza politak" blogaren ganbara, ari da gauza politez betetzen-betetzen, eta azkena, gerezietan eskua sartzearen plazerra gogorarazi digu.

Aprobetxatu nahi dedana, pilulak eztarrian behera pasa ezin dituzuen errukarrioi, beharbada lagun diezazuekeen truko bat erakusteko.

Gereziak gustoko dituzue? Sartu lau gerezi ahoan, pilularekin batera, eta dena batera irentsi, hezur eta guzti. Miragarria da. Ur litro baten laguntzaz ere irentsi ezin dituen nik dakidan batek, horrela behintzat lortzen du.

Beste batek aldiz, zera egiten omen zuen, aspaldi: Lacasitos mordo bat sartu ahoan, pilularekin batera. Eta ez omen zion funtzionatzen! Lacasitosak bai, denak barrura, baina pilula mingainean, setati-setati.

____

Beste mugarri bat, hop!

2011-05-22T02:05:00.005+02:00

Bizitzan pasa beharrekoak dira hainbat mugarri, eta gaur tokatu da bat pasatzea. Alaba zaharrena emakumetu egin zait, erabat. Berarekin eztabaidan, 50 urteko heldu askori somatzen ez diodan heldutasuna antzeman diot. Lehenengo aldiz.

Ironia garatu du, pikardia, eta arrazoitzeko gaitasuna. Moralari buruzko eztabaida batean, aurrea hartu dit momentu batzuetan, eta bere independentzia ozen aldarrikatu du. Lehenengo aldiz.

Lehenago ere pasa izan zait, ilobekin. Halako batez, egun batean, ez zaituzte behetik gora begiratzen, berdinetik berdinera baizik.

Sentipen arraroa da. Pena sentitzen dezu, bapatean maite zenuen umea ez dagoelako zure aurrean (bere xamurtasun guztiarekin); eta aldi berean poza, lehen ez zegoen heldu bat azaldu dalako (helduok ditugun abantaila guztiekin).

Zein dan indartsuago, poza, pena… Pozagatik ez gera kejatuko, noski, penarekin akordatzea errexena. Baina tira, gauzak atzean uzteak ere, bere abantaila haundiak ditu. Txarrak, ahaztu egiten dituzu, edo lausotu behinik-behin, eta onak berriz… Nostalgiaz begiratzen dituzu, eta halako kutsu ederrez jazten dira…

Ondo-ondo busti naiz gaur behintzat, nostalgiaz. Google Videok, bertan zeharo ahaztuta nituen bideoak Youtubera pasatzeko ultimatuma jo zidan aurrekoan, eta horretan aritu naiz gaur, bideo hauek ikusten, gozo-gozo.

Hona bat, adibiderako:

____

Mimetismoan maisu

2011-05-21T00:36:00.000+02:00

Zientzia.net webgunean aurkitutako perla bat. Intsektu hauek gai dira ingurunetik kamuflatzeko edo agresibitate handiagoa duen itxura egiteko. Harrigarria, hartzen dituzten formak. Eta hemen ni, George Clooneyren antza pixkat, pixka-pixkat hartu nahiean bakarrik, eta ezinean.

____

Gizakia jaioberri bat da...

2011-05-20T23:33:00.002+02:00

Stephen Hawking

Esan du, ez dagoela zerurik, maitagarrien ipuina dala paradisuaren, beste bizitza baten ustea.

Zuzen ote dabil?

Hummm...

Deskartes askozaz ere zentzudunagoa zan. Hark ezer ez zekiela zekien, eta Hawking-ek aldiz, zenbait gauzatan, ez dio zalantzari txirrikiturik uzten.
.

GAUZAK ASKOTAN EZ DIRA EMATEN DUTENA

Poesia hutsa, maitagarrien ipuinak, aurrekoan Redes saioan, fisika kuantikoan aditu den batek Eduard Punseti esandakoak.

(irakurri adi-adi, merezi du eta)

“Unibertsoaren eskalarik txikiena – fisika kuantikoaren legen araberakoa – ez dirudi inondik ere zentzuzkoa. Atomoaren azpiobjetuak, bi tokitan egon daitezke aldi berean; galaxia batean, bakoitza mutur batean egon daiteke, eta hala ere, biak informazio beraren jabe izan. Eta, fenomeno kuantiko bati begira egoteak berak, hauen portaera alda dezake erabat. Baina harrigarriena hauxe da: unibertsoa bera, ez litzateke ez materia, ez energia, baizik eta INFORMAZIOA.”

Harrapazak.

ZER DA ERREALITATEA?

“Nere hipotesia da, ERREALITATEA ez dutela materia edo energia unitateek sortzen, baizik eta INFORMAZIO UNITATEEK.”

Zer esan nahi duen, susmatzen hasi baino ez; imajinazioa borborka, geiser baten gisan. Eta susmo bat: ez bakarrik beste bizitza bat, baizik eta imajinatu ahala bizitza egon daitekeela!

Gizakia jaioberri bat da ezagutzaren unibertsoan.

(Ez naiz Stephen Hawking prezisamente, baina ze itxura oneko esaldiak erditzen ditudan)

Hala ere, bere teoriei funts pixkat aitortu, aitortu behar zaie. Begira gizona nola inspiratzen dan.

______________

Zeinek jan dion zeini

2011-05-20T03:20:00.000+02:00

Itsasoak lurrari, ala lurrak itsasoari? Zeinek jan dio terrenua zeini?

Donostia lehen eta orain.

Anton Uriarte: postal

#Spanishrevolution evolution

2011-05-20T01:49:00.007+02:00

Inork ez zuen espero tamainako fenomenoa. Hasi, danok ikusi degu nola hasi dan, eta misterio bat da edozeinentzako, noruntz zuzenduko dan...

Honuntz beharbada?

Esango nuke, baten batzuren belaunak hasi direla pittin bat dantzan...

(Iparraldeko lagunentzako itzulpena:

Felipe: #monarkiakanpora mundu mailako trending topic bihurtu da!

Sofía: #Zarzuelacamp bat sumatzen dut

Leticia: Zmmmur btt attra zzzzait, Arrrgghhh! )

____

Aro digitalaren seme-alabak

2011-05-10T01:23:00.000+02:00

Ez da bakarrik nere alabaren kontua izan. Bere ikaskide bati ere gauza bera gertatu zaio, beraz, "aro digitalari" egotzi behar errua.

Udalekuetan izena emateko inprimakia bete; ordainagiria, gizarte segurantzako fotokopia, eta bi argazki erantsi, dana kartazalean sartu, eta ala, alabari eman, korreoz bidal dezan.

Eta alabak, zer egingo eta, ez destinatzailerik ez helbiderik kartazalean idatzi gabe, buzoian sartu!

Handik hilabetera - gaur hain zuzen - telefonoz deitu antolatzaileei, erantzunik jaso ez degulako harrituta, eta haien erantzuna, ez dutela ezer jaso. Nola jasoko zuten ba!

Lehen besterik ez zegoen eta, gaur egun ordea, zenbat eskutitz bidaltzen ditugu? Guk, bakarren bat, eta gure txikiek, batere ez! Hala iruditzen zaie, destinatzailerik ipini gabe ere berdin dala, ez zigilurik, ez ezer. Korreosen zabalduko dituztela eskutitzak edo... Nik ba al dakit, zer pasatzen zaien burutik aro digitalaren gure seme-alabei??

Parre egiteko balio izan digu behintzat.

____

Internetek duen – zuen? - gauzarik onena

2011-05-10T01:16:00.000+02:00

Bizitzan ez zait askotan gertatu, baina inoiz, lortu izan det konexio ikaragarri ona ezezagun batekin, ezagutu berritan. Denbora izan berriketan egiteko eta, somatu, oso denbora laburrean, bestea fidatzekoa dala, eta utzi diezaiokedala nere etxeko giltza lasai asko, ez duelako kajoi bat ere zabalduko. Betidaniko lagunak gerala, sentsazio atsegin harrigarri hori.

Interneten ere gertatu zait, behin baino gehiagotan. Somatu det, hariaren bestaldean, bestea fidatzeko modukoa dala, eta interneten izaerak berak, hasierako konfidantza hori sendotzen lagundu du: bestea aurrean ez izateak, eta berezko anbienteak (bakardadea, foko baten argi leuna, isiltasuna…) asko erraztu du lotsa eta kezka guztiak uxatzea, eta, libre, bestela beharbada esango ez nituzkeen batzuk lasaitasunez kontatzea.

Besteak ere, neurri haundi edo txikiagoan, jasotzen du konfidantza hori, eta itzuli egiten du. Plazer haundia da. Internetek duen gauzarik onena da.

Baina, bakarrik ote gaude benetan?

Pribatutasuna hauts dezaketen aukera guztien zerrenda haunditu baino ez da egin urteak aurrera egin ahala. Nahikoa da fede txar pixka bat izatea, eta ordu batzuk horretan ematea, inoren “etxean sartu eta kajoi guztiak irikitzeko”. Hala diote askok behintzat, eta inork esan gabe ere, hori egiteko erremita asko, edonoren eskura daudela, kontu jakina da.

Nahiz nere disko gogorrean deliturik ez dedan gordetzen, ez estatu kolpe diseinurik, ez Seichelles irletan konturik, ez harreman sexual zirraragarririk inorekin – bueno, ia inorekin ;-) kezkatu egiten nau inork nere konturik ezagutzea. Nere lagun batzuk neri kontatutakoa inork jakitea adina.

Internet, itxuraz oso segurua, praktikan zuloz betetako koladorea da. Hola sentitzen naiz aspaldi honetan behintzat, eta gero eta uzkurrago nabil, arrazoi horrexegatik.

Inork lehorrago antzeman banau, barka bekit. (eta nik kontatutakoak ondo-ondo gordetzeko faborea egingo al dit!)

___________

Xaguxahar maiteak

2011-05-09T01:47:00.000+02:00

Ez dirudien arren, goiko xelebre hau xaguxahar bat da. Papua-Ginea berrian duela gutxi aurkitu zuten espezie bat. Guk ezagutzen ditugunak, askozaz ere bildurgarriagoak dira, gertutik ikusiz gero erabat bildurgarriak, baina uste baino baliotsuagoak zaizkigu.

Estatu Batuetan energia eolikoa indartzekotan omen dira. Ez dute aurreikusi ordea, animalia hauek traste hauekiko sentitzen duten erakarpen harrigarria.

Anton Uriartek ondo esplikatzen du eta, hari irakurtzea onena.

Co2: Aves y murciélagos

_____

Azaldu dira!

2011-05-09T01:10:00.008+02:00

Thomisus Onustus: lorearen arabera kolorez aldatzen dan armiarma. Kamuflajearen erregina.

Horixe, teknika horixe aukeratu zuten nere betaurrekoek, ordenagailuaren atzekaldean ezkutatzeko, hiru egunez kolore bereko kableen artean, guztiz ikusezinak!

Aurkitu ditut!

Noiz eta... Urko Aristiren tuit hau jaso eta segituan, handik bost minutura.

Nunbait, Urkoren tuitek ahalmen paranormalak dituzte, edo “Estitxu” hitza entzuteak berak, nere zentzuak pizkortzen ditu modu miragarrian, hogei aldiz begiratutako tokian gauzak ikusteko ahalmena irabazteko neurrian!

Kasualitatea? Benetan ahalmen ezkutuak?

Edonola ere, hara nun aurkitu dedan, zure aldamenekoa – senarra-emaztea-neska-mutila-aita-ama-anaia-arreba-lankidea... – ZORIONTSU, BENETAN ZORIONTSU sentiarazteko modu bat.

Ezkutaiozu hiru egunez asko maite duen gauza bat. Erotu dadila gauza horren bila.Eta gero, etsipenak hartuta dagoenean, egin bedi miraria. Jarriozu begien parean.

Bai, pittin bat kabroi izatea, bada, baina ...Emaitzak espektakularrak dira. Ez neukan nik halako irriparre zabal bat... Noiztik!

Benetan, merezi du sufritzea.

;-)

______

Reward, 100 euro

2011-05-07T00:43:00.003+02:00

Duela oraintxe 54 ordu (eta 30 minutu), betaurrekoak desagertu zitzaizkidan. Ez kalean, baizik eta etxean.

Kendu nituen niki bat ipintzeko, eta handik hamar minutura, haiek hartzera jun nintzenean, ez zeuden.

Poltergeist.

Etxeko aplikeak ere desmontatu ditut haien bila. Guardia Zibilak ere ez luke hain bilatze-lan zorrotza egingo, erregistro batean.

Nere aldamenekoak ere mobilizatu ditut, ejerzitoa katastrofe batean nola. Haiek ere saiatu dira. Alper-alperrik.

Nun zaudete??

Bi pausu jarraian ez ditut egiten etxeko zokoren bat xehe-xehe miatu gabe. Amets ere egin det beraiekin.

Etsita nago. Eta, gauza paranormala dirudienez, soluzio paranormal bat erabiltzea erabaki det.

Bidentea zera? Irabazi 100 euro etxetik mugitu gabe. Konzentra zaitez, atera itzazu kartak, bola, tarota, kafe katilua… Nahi dezuna. Esaidazu nere betaurrekoak nun dauden, eta 100 euroko transferentzi bat egingo dizut.

Patxpitx@gmail.com

_________

Aral itsasoko "altxorrak"

2011-05-05T02:02:00.000+02:00

Internetek zer duen...

Xaguxahar baten irudi bila nenbilela, nun bukatuko eta, Aral itsasoan. Desbideratu egin zituzten nunbait itsaso honi "jaten ematen zioten" ibaiak, eta iharturik, aspaldi hondoa jotako itsasontzi herdoilduak erakusten ditu.

Txundigarria!

____

Lorea Agirre

2011-05-05T00:58:00.001+02:00

Nere etxean Berria zaharrak dantzan ibiltzen dira. Hemen bat, han beste bat...

Tarteka bati heltzen diot, eta zabaldu egiten det punteriarik egin gabe, tokatzen dan moduan, ea zerekin topo egiten dedan.

Gaur Lorea Agirrerekin egin det topo. Artikulu zoragarri honekin.

"Aktore baten bakarrizketa ikusi nuen udazken bukaeran. Bakarrizketa hasi aurretik, begiak itxi, arnasa sakon hartu, kokotsa goratu eta geldi-geldi geratu zen aktorea. Minutu bat, bi minutu, lau. Sei. Zaratak, soinuak eta begiradak entzuten. Errealitatetik fikziora sartu aurreko ariketa. Eten hau egin eta gero, beste leku batean sartuko gara, esan nahiko balu bezala. Izan badena, baina berez ez dena. Bi munduren arteko pasabidea. Eta ikuslea, isiltasunaren pisuaz jabetuta, ordura arte entzun gabeko soinuak entzuten hasten da, gero eta ozenago. Non dagoen jabetzen. Eta horixe izan zen, arauak eta konbentzioak kontrakoa badio ere, bakarrizketaren zatirik eder eta adierazkorrena: atariko isilunea.

Urteko azken kontzertuan ere isiltasunak zaratak bezain ozen hitz egin du. Ornitorrinko baten jantziz etorri ziren Maialen Lujanbio, Judith Montero eta Xabi Erkizia: bertso-hitza, konpas kanpoko saxo soinua, eta hots-zarata manipulatuak. Zati desberdinekin osatutako musika baten arnasaldia.

Eta horretan ere isiluneak. Tarteka. Luzeegiak, deserosoegiak, agian. Isilpe, musika, hitza edo ozentasuna. Zaratarik txikiena egiteko beldurrez, baina zaratarik txikienean babesa bilatu nahian. Eztula. Aulkiaren kirrinka. Joan badoan kotxe baten bozina totela. Ume baten negar urruna. Itzali den berogailuak utzi duen isiltasun burrunba. Begi kliska baten danbada. Lepoaren hezur kraka. Bi pentsamenduren arteko talka. Hazkura besoan. Jertsearen igurtzia. Esku baten ukitua. Irribarre baten dilinda urduria. Listua eztarritik behera marranta. Euli bat sikiera, tipula azaleko hegotxoen zarata. Arnasa. Ornitorrinko baten arnasaldia. Arnasaldi zaratatsua.

Zer da ornitorrinko hori. Adabakika eraikitako animalia zantar hori. Barrerik eragiten ez duen txiste txar hori. Aldarean santurik ez duen eliza hori. Eboluzioaren bidean ez batera ez bestera erabakirik hartu ezinik geratu den izaki amorfo hori. Edo, okerrago dena, bide bakar bat aukeratu nahi ez eta guztiak bateratzen, zatika bada ere, saiatu den piztia hori. Zein kategoriatan sailkatu ezin asmatu uzten zaituen hori. Zoologo, soziologo, antropologo, kazetari, historialari, filosofo, politikari, polizia, irakasle, mediku, epaile eta auzokoen amets gaizto hori. Ezinezkoak diren baldintzak gorputz batean biltzera ausartzen den deabru hori. Sailkapen guztiak hausten dituen ez-gutar hori. Itolarriak jotako saxo baten gisan arnasa hartzen duen hori. Hitzak jaten, hausnartzen, konpost bihurtzen, eta jaulkitzen dabilen hori.

Ornitorrinko bat galdera ikur bat da: nor, non eta nola. Zu. Zu zeu. Kezka, zalantza, duda, muda, guda, ardura. Eta zu zer zara ba? Zalantza zaku bat ez bada? Arauak ez betetzeak eta desberdin izateak sortzen duen beldurraren beldurrez, zeure burua sailkatzen, lerrotzen, lerratzen, taldetzen, gutartzen, besterentzen, berdintzen, normaltzen dabilen ornitorrinko kamuflatu bat baino?

Isiltasunak galdera handiak, garrantzirik gabeko galderak, egin ditzake, arauz eta konbentzioz kanpo sortzen denean."

Adinean aurrera egin ahala...

2011-05-04T01:02:00.000+02:00

"...Izan ere, adinean aurrera egin ahala, perbertsioak findu egiten ditugu, gaiztoago bihurtzen gara gauza batzuetarako. Denborarekin gauza agerikoekin bainoago gozatzen dugu ia oharkabean eman nahi zaizkigunekin. Gurutzegrama errazegiak ez zaizkigu laket izaten, adin batetik aurrera. Letra larritan idatzitako ahoberokeria agerikoen ehizan ibili baino, nahiago izaten dugu, askozaz ere, lerro artekoak harrapatu, oharkabean pasatzeko egiten diren horietakoak atzeman."

Alua Mundua! Zeharkako informazioaz.

____

Blogik politena

2011-05-04T00:26:00.003+02:00

Aurrekoan euskal blogosferako blogik politenarekin topo egin nuen, ezustean harritxo honekin estropezu egin bainuen, Apa!

Gauza politak.

Xumeak ez du zertan ederra izan beharrik, baina xumea eta ederra, bi aldiz ederra da.

Ez da oso langilea, blog honen betetzailea, baina orain arte, ze gauza politak billdu dituen!

Esaterako, oso politak direla krokodiloak, oihanean edo ohe azpian; edo kafe usaia goizetan; edo galtzen jakitea; edo euria, edo...

Tira, hurrengoak, zeuek deskubritu.

Bat ezik! Neri gehien gustatu zaidana:

Mandarina usaina, atzamarretan: "ya has vuelto a fumar mandarinas", esaten omen zion lagun batek.

____

Legazpin bueltaka

2011-05-03T01:20:00.000+02:00

Mobil batekin, argirik gabe, eta hala ere, argazki txukunak ateratzen, gaur Legazpin. Bi hauekin bereziki gustora geratu naiz behintzat.

Zainduko haut

2011-05-03T00:42:00.000+02:00

Oier Gorosabelen artikulu ederra.

Pater amamantisimuana

Aita izatearen gozamena

____

Munilla Merchandising

2011-05-02T23:36:00.007+02:00

Ez nuen berehala pentsatuko...

Gipuzkoako gotzai dan Jose Ignacio Munillari egindako alkarrizketa batek hainbeste beteko ninduenik, baina aurrekoan Euskadi Irratiko Faktorian Manu Etxezortuk egin zion alkarrizketa, ez zait berehalakoan ahaztuko.

Tira, ez zait ahaztuko, beste arrazoi batzuren artean, sarean dagoelako! Esku-eskura:

Baina, zer du ba, zer du ba? Patxi? Alkarrizketa horrek?

Bueno, alkarrizketan ez saiatu urrezko esklusibarik aurkitzen: teknikoki perfektua: Jone Larrañagak emandako informazio historikoa, borobila; eta Manuren galderak, zorrotzak, argi eragingarriak, eta ertzak aurkitzera bidaliak, ondo!

Baina, Munilla ez baita zezen plaza batera irtetzen dan betizu haixeburu bat. Munilla beteranoa baita horrelako plazetan, luze hitzegingo dizu; eramango du diskurtsoa berak nahi duen tokira; jantziko du komeni duen modura; eta aspertuko zaitu zuk fundamentuzko zatira iristerako, baldin eta fundamentuzko ezer esatera iristen bada…

….

ZERBAIT egon zan, ordea, alkarrizketa horretan, ni zeharo ZUT ipini ninduena, eta zeharo harrigarria egin zitzaidana; atejoka oraintxe Angelica Jolie gatz bila etorriko balitzait bezela.

Munilla, parrezka!

Munilla pozik, Munilla halako… Nola esan… Urduritasun nerabe batekin!

Berari buruz nuen, eta betidanik ikusi izan diodan irudi ILUN (negro sotana) horretatik hain urruti, hainnnnnnnn biziz betea gizona…

BUENO BUENO BUENO!

Zergaitik ote? Beharbada, 3,30 minututik aurrera datorren informazio “garrantzigabeko” horregatik?

(Entzun entzun, 3,30tik 4,05era bitarteko tartea )

BIEN BIEN BIEN, Jose Ignacio, beraz, autobusez Bartzelonara, eta gero handik Ferryz Erromara… 110 gazterekin!!

Alegría alegría!

Pozik egongo ez da ba! Zerikusi gutxi, honek, Fatimara bidean errosarioa errezatuz marmarrean eta eztulka dijoazen jubilatuz betetako autobusekin, susmo txiki bat daukat ;-)

Eta halako POZA eman dit, Munillaren fazeta berri honek, laguntzatxo bat eman nahi diodala.

Komunikazioaren mundua baita bizi gaituen hau, hori dio alkarrizketan, onartzen baitio berebiziko garrantzia…

Jose Ignacio: dohatsu izendatu berri dezuen Karol Wojtyła bezela, teknologia berrien munduan aitzindari, zeu ere, izan zaitez berritzaile, eta zabal ezazu mundu osoan zehar, luze bezain zabal, ZURE POZA!

Merchandising egoki batek lortuko ez duena!

Gure sukaldeetan garai batean San Pancraciok betetzen zuen tokia.... (nun ote daude? Ze larretan, gure sukalde guztiak esperantzaz betetzen zuten San Pancracio haiek?)

Zeuk bete dezaula!

Sukalde guztietan bat!

Ikastetxe guztietan! Bulego guztietan!

Triste dagoela giroa? Saka ezazue botoia!

Hemen botoirik ez eta, altabozak piztu, eta jarri xagua bere gainean!

Joxe Arregi berari ere gustatu zaiola!

Nik probatu det eta, zeuek ere probatu. Ikusiko dezue ikusiko, ze kutsagarria!

Munillaren (eta Batikanoaren) laguntzaz…

Gora biyotzak!! Zabal bedi zabal, Jainkoaren grazia!

_____

Ezetz asmatu...

2011-05-02T02:07:00.010+02:00

... Zer egin duen Tribunal Gorenak Bildurekin?

Xagua irudian ipini, eta erantzuna topatu.

Zaparrarea

2011-05-01T20:20:00.002+02:00

Leire Narbaiza, Buckinghamen!

2011-04-30T01:31:00.009+02:00

Egunen batean, eskertuko al diogu Sustatuko “Zer erantzi” taldeari, esterotipoen kontra eta modaren ezagutzan zabaldutako bidea.

Batek pentsa bailezake, bah, modaz edozeinek idatz dezakeela, kriterio haundirik gabe, berdin da. Baina bai zera. Hori da, inolako zalantzarik gabe, ez geralako beharbezela jabetzen gaiak duen garrantziaz; horrelako langintza batek eskatzen duen sakrifizioaz, eta konpromezuaz.

Azken adibidea, - txapela esatera nijoan baina, kasu honetan, beste izen hau hobeto - "pamela" kentzeko modukoa da. Leire Narbaizaren gauzak ondo egiteko su horrek, Buckinghameraino eraman du! Presoen aldeko Giraldillarena gogoratzen? Ba berak ere asmatu du ospakizunaren bihotzerainoko bidea. Arraioa, nola lortu du? Emozionatu ere egiten gera irudiak ikusita.

Begira begira, gurdian lortu duen txoko pribilegiatua.

(Irudien gainean egin klik.)

Itzal bat bailitzan, andregaiaren ingurura ere iritsi da, honen eta bere sekitoaren jantzien nundik norakoak ondo-ondo ezagutzera (fundamentuzko telak dira, ala txinatar generoa?)!

Irudiaren gainean egin klik.

Eta andregaiaren lagunekin ere asmatu du bat egitea! (hellow darlings, pleased to meet you, i’m Catalina's best chilhood’s friend. I used to play txorro-morro-piko-tallo with her).

Irudiaren gainean egin klik.

Ez lehenago, hori bai, itxurazko txano bat Carol Middletoni lapurtu gabe, hura konturatu gabe (Ezta Txan magoa balitz ere), nahiz eta besteen tokadoekin oso ondo ematen ez duen, baina seguru bere hurrengo artikuluan aipatzen duela.

Eta honen ondoren, noraino helduko Leire eta, sukalde bertaraino, palkoraino!

Kokoriko jarrita, ze ondo kamuflatu dan, aldameneko aingerutxoen artean - hori bai, hauek baino irripartsuago, alajaina -)!

Klik irudiaren gainean.

Baina esandakoa, bere arriskuak hartuta. Hor jaso dute argazkilariek, soldadu batek lepotik heltzen dion momentua.

Eskerrikasko Leire! Zu lasai, pagatuko dizugu eta denon artean fidantza!

(langostino batzuk ekarri, serbiletan bilduta ;-)

_______

HAMAR EGUN BARRU BLOG HAU AUTOSUNTSITU EGINGO DA

2011-04-29T07:43:00.007+02:00

Txikitan, bazan gauza bat asko liluratzen ninduena. Espien filmetan autosuntsitzen ziren mezuak:

“Mezu hau 20 segundu barru autosuntsituko da”. Eta 20 segundu hoien ondoren, pof! Hartzen zuen sua eskutitzak, edo dana dalakoak.

Bai, mezuak ez ezik, bonbak ere izaten ziren, 20 segundura autolehertzen zirenak, baina ez ez, nik ez daukat blog hau suntsitzeko asmorik.

Osorik ez behintzat.

Aspalditik ordea, zalantza potolo batzuk neuzkan, nahikoa neurona mazpildu didatenak, eta orain nolabait ezabatu ditudanak…

Blog honetako mezuen iraunkortasunari buruzkoak.

______

IRITZIAK

- Zer egin behar du blogariak iritziz aldatzen badu?

Printzipioz, ez luke mezurik ezabatu behar. Hau filosofia kontu bat da. Nere ustetan, inork ez lioke beste bati, aspaldi idatzitako mezu bat dala ta, konturik eskatu behar. Iritzi hura, denbora hartan hartu zan, kontestu hartan, umore edo sentipen haien baitan, eta ez du zertan, inundik ere, gaurko iritziarekin bat etorri beharrik.

Aldakorrak gerala gizakiok – gizaki batzuk behintzat - .

Irakurleak blogetako mezuetako zatirik garrantzitsuari erreparatu beharko lioke, hau da, DATAri.

Nere jarrera behintzat, inork aspaldi emandako iritzi baten aurrean, zalantzazkoa da: “berdin pentsatzen segitzen ote du?” Ez behintzat kritikoa: “Duela bost urte hau eta hura bota zuen, tipo hau melokotoi hutsa da.”

Baina, printzipio gisa bikaina dirudiena, praktikan ez da hain bikaina. Inoren iritziek, aspaldikoak badira ere, gehiago edo gutxiago, komeni baino gehiago baldintzatzen gaituzte.

Zer egin, beraz? Beste mezu bat idatzi, hura baztertzeko? Edo matizatzeko, edo kontestu hartan justifikatzeko? Nahikoa lan ematen digu gaur eguneko iritzia osatu eta beharbezela adierazten saiatzeak. Egunak 24 ordu ditu.

BESTE BATI EGINDAKO ERREFERENTZIAK

Batzuk ez dute indar pittin bat ere galdu. Pertsona hoiek berdin ikusten ditugu. Izatekotan, dohai gehiagorekin.

Baina beste batzuetan, pertsona hoiek ere, kontestu hartan kokatu behar ditugu, berriz ere DATAren garrantzia. Ez da bakarrik beste modu batera ikusten ditugula, baizik eta beraiek ere, aldatu egin direla beharbada, eta iritziei buruz esandakoa aplikatu behar zaiela.

Ez dituzu betirakotu nahi. Garai hartan, hau pentsatzen zenuen hari buruz, hau edo hura esan zutelako, edo halakoak zirelako, baina gaur ez dituzu berdin ikusten, edo ez dakizu aldatu diren. Eta ez dezu zuk haiei buruz esandakoa, gaurkoarekin bat datorrela inork jasotzerik nahi.

MEZU KAXKARRAK

Egun guztiak ez ditugula berdinak. Mezu batzuekin, atzera begiratzen det batzuetan, eta pittin bat lotsagorritu ere egiten naiz (gehiegi ere ez, lotsagabe xamarra naiz -).

Bai, sanoa da nork bere akatsak onartzea, eta haiekin ikastea, baina alajaina, ez dezula zure terapiarekin inor sufriarazi nahi! Zure irakurleek kalitate minimo baterako eskubidea dute.

ERANTZUN BATZUK

Norberari egindako kritikak ez, baina beste batek izen eta abizenak dituen hirugarren bati esandako batzuk, anonimotasunetik… Hoiek nahikoa burukomin ekarri didate. Zer egin erantzun hoiekin? Sekula ez ditut ezabatu, baina uste det badala garaia. Aspaldi bazuela garaia..

____

Beraz, blog honetako irakurleok, mezu honen izenburu publizitarioa matizatuz, blog hau hamar egun barru, ez da autosuntsituko, baina bai autoentresakatuko da.

BLOG HONEN MUINA

Blogintzan hasi nintzenean, helburua horixe zan, konpartitzea. Neretzako ederra, edo mami pittin bat izan lezakeena, nola gordeko det ba neretzako? Nahiz eta printzipioz, erakusten dedan guztia, NERETZAKO IZAN.

Nik ezabatu, ez det ezer ezabatuko, zirriborro bihurtuko baizik. Bere horretan gordeko ditut, komarik aldatu gabe, beti eskura izango ditut desagertaraztera noan mezu hoiek, baina batzuk bai utziko ditudala, ezkutaturik.

Inork interes bibliografikorik edo kolekzionistarik balu, gorde dezala nahi duena, denbora batean gordetzeko moduan egongo da ta. Eta inor zezenak harrapatu badu, eska dezala nahi duena, gustora bidaliko diot eta.

AURRERANTZEAN

Galdera, derrigorra da. Eta aurrerantzean? Zenbatero egingo det entresaka? Ba, ez zait burutik pasa.

Baina tira, blog honetako mezuek, hemendik aurrera, denek ez dakit baina askok behintzat, iraungitze data izango dute.

(Blog honek duen kategoria, letra txikia ere baduela, aizue ;-)

____

Momentu hark eskatzen zuena

2011-04-28T00:08:00.007+02:00

Nunbait, amildegi bat dago, amildegi haundia gero, esaten degunaren eta adierazten degunaren artean, bestela ez baita posible Aitorrek neri atzo, jata muxu bat ematea nere onetik aterata nengoen momentu hartan, eman zidan bezelakoa gainera, bultza eginez paretaren kontra.

Lepoko zaina zeharo puztuta neu, eskuak jiraka, txistu zipriztinak boteaz aldika: “Athletikek! Athletikek ze kantera dauka ba? Bizkaitarrik gabe jokatzen du eta. Errealekooi jokalariak lapurtu, hori bai! Eta urtetan arbitroek egin dizkioten mesedeak? Villar txepel hori, Zer uste dezue ba? Amorebieta, euskalduna izango da? Eta Caparros? Caparrosek zer pint

Xxxxxxxxxxxxx…………..

Bistan danez, nere erretolika guzti hura zelofan hutsa zan. Nere begiek beste mezu bat zeramaten barrenean: “Muxuka nazazu, muxuka nazazu, muxuka nazazu. Muxuka nazazu segituan”

Hortik, bere pisuraino, igurtzi batzuk. Tira, igurtzi asko, Loctitez jositako bi ezpain pare, eskilaretan gora itsumustuan. Eta Holliwoodeko gidoilari batek egina zirudien gidoi fantastikoa. Bost urtez festarik festa, oporrez opor konkistatutako lige guztiak, denekin lortutako plazer guztia, errauts pilatxo bat bihurtuta:

Behingoz, begiak denbora guztian itxita dituen gizon bat! Erropa kentzen didan bitartean disekzionatzen ez nauena. Geldialdiak egiten dakiena, eta ez gola kohete baten moduan sartzera dijoan Cristiano Ronaldoa. Ai, eskuak erabiltzen dakiena! Jakin-minez betetako esku batzuk, bi titi ta ipurdi bat baino harago ikusten dakitenak. Ez sinistekoa, bi minutu baino gehiago irauten duena! Eta berak bukatu ondoren, bere besoetan bilduta, bat zerura eramateko lana hartzen duena. Eta barealdian, natural portatzen dana, eta halako arretarekin! Tapatu egin baininduen, bera biluzik, ohearen gainean geratu zan bitartean, txinatarren sexu-ohiturak zerrendatzen nere parretxoen artean…

Eta halako poz batek hartu ninduen, halako betetasun batek eta negargure batek, momentu hartan…

Ikusi nuen bere Athletiken kamiseta, zabalik zegoen armairuko atearen gainean, salto batean hari heldu, balkoiraino iritsi, kanpora irten eta…

- Athleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeetiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!!!!

….

Bai, hura lehenengo pisu bat zan, Bilboko Gran Viaren erdian, larunbat arratsaldea, jendea zientoka Corte Inglesera bidean; probabilitate guztien arabera Zestoarren bat haien artean, eta ni erabat biluzik, artzai batzuen aurrean azaldutako birjina baten gisan, nere bi titiak dantzan nituela, zertan eta, hantxe, ero baten moduan “Athleeti Athleti” oihuka…

Baina, momentuak hori eskatzen baitzuen. Eskerroneko izatea.

_______

Egun batean zerbait esan behar diot

2011-04-27T00:05:00.007+02:00

Nik ez det esaten beharrik ez daukanik, baina gauza bat da beharra izatea, eta beste bat, oso diferentea, neri potroak ikutzea. Badirudi nere zain egoten dala. Nahiz eta, klaro, klaro egoten dala nere zain. Nik supermerkatuko botatzekoak noiz botako zain egoten da. Eta nik kadukatutakoak eta hondakinak edukiontzian sartu orduko, bera atzetik etortzen zait, ni hemen ez banengo bezela, edukiontziaren ondoan utzitako aulki puskatu bat banintz bezela. Ez dit ezer esaten, inoiz. Ez dit begietara begiratzen, inoiz. Nik edukiontziaren estalkia jetsi, hark jaso. Nik berriz zabaldu, bota beharrekoak bota, edukiontziaren estalkia jetsi, hark jaso. Sikiera, aprobetxatu behar dituenak eskatuko balizkit! Baina zain egoten da nik zer botako, bere gakodun makil luze horrekin, plastikoari heldu eta nik bota berri dedana jasotzeko. Eta gero, alde egiten duenean, erdia kanpoan uzten du, eta hurrengo bidaian, nik sartu behar ditut edukiontzian berak kanpoan utzitakoak! Egun batean zerbait esan behar diot!

Banoa! Bestela zeozer esan behar diot!

Klink!!

……..

Giltzak!

……..

Oso sakonean daude, estolda barrenean. Eta burni-sare hau, lurrari josita dago! Orain ez, lana atzeratuta daukat, eta aste honetan dagoeneko bi abisu jaso ditut. Ezin naiz nagusiarengana jun eta giltzak, supermerkatuko giltza guztiak zulo batera erori zaizkidala esan!

Puskatutako zati horretatik, hutsune horretatik igual… Sakonegi ordea, burni bat behar det, burni bat, edo… Makil bat, makil luze bat… ? ...

……

- Hola, me podrías…Me dejarías el palo un momento? Te lo devuelvo ahora, va a ser un momento...

…..

Belauniko, besoa sartu det barreneraino, aurpegia lurraren kontra, pilatutako lokatz beltzaren kontra erabat ipiniz. Lau edo bost ahalegin egin behar izan ditut.

Kakoarekin lagunduta giltzak jasotzea lortu det.

Gizonari makila itzuli diot. Belaunetako hautsa astindu, eta supermerkaturantz abiatu naiz, aurpegia garbitzera.

_________

Eseki, txintxilikatu, kolgatu?

2011-04-26T01:49:00.000+02:00

Telefonoaren aurikularra bere lekuan kokatu behar dedan bakoitzean sortzen zaidan galdera esistentziala.

Eskerrak Maite Goñiren "Gaurko hitzak" behar nuen lasaitasuna ekarri didan.

"Txintxilikatu" hemen.

Lapurra

2011-04-26T01:14:00.002+02:00

Altsasun Urbasa aldera jo nuen, animoa hankapean nuela. Bertara daraman errepide estuan, ez nuen komeni bezainbat arreta ipini, eta gutxigatik ez nituen aurrez jo bi kotxe. Bozinaka erantzun zidaten biek, luze. Badakit animoa hain grixa izateko arrazoia, oraingo honetan, ez zala oso kabala. Ez zitzaidala gustatu ispiluan ikusi nuena, kontu erabat estetikoa, baina, sakoneko zerbait ere izango zan, beste arrazoiren bat, ba al dakit nik zer nuen jun dan ostegunean.

….

Eguraldi hotza zegoen, grixa. Iluntzera zihoan Pilatos-en balkoi ondoko aparkalekuan. Hiru kotxe baino ez zeuden, nereaz gainera. Gizon edadetu bat gogoratzen det, zakur bat Land-Rover barrenera sartzeko ahaleginetan, eta bikote gazte bat ere bai, kotxearen kontra, zirriak egiten – besterik ez nuen behar oraindik bakarrago sentitzeko, bikote zoriontsu bat -.

Aulkia etzan nuen, negargurea eztarrian gora etorri ahala; eta kotxearen sapaiari begira geratu nintzen, haizeak kotxea astintzen zuela. Loak segituan hartu ninduen, ez baitet lo geratu aurretiko ezer gogoratzen.

Esnatzea bai, hura ondo gogoratzen det.

Danbateko bat.

Kotxearen atzeko ateetako bat B A M.

Eta sudurrean gora abiatuta, nere burmuinaren bildur-neurona guztiak dardarez jarri zituen usain bat, oso sarkorra, sarkorregia. Ozpin usaina, baina ezta guztiz desatsegina ere; desodorante batez nahastuta bezela, edo…

Dana ilun. Kanpoan barruan baino ilunago. Eskuak dardar batean, arnasestu batean, giltza jartzea asmatu nuen, bigarrengoan hala ere. Asmatu beharko nuen, kotxearen ate guztiak itxiko banituen. Goazen, goazen! Ziztu bizian abiatu nintzen handik, zulo bat edo, muino bat joz. Ez dakit zer izan zan, argiak geroago piztu nituen.

Segundu batzu baino ez ziren pasa. Azeleragailua erabat zapalduta…

Zalantza, bapatean:

Eta kotxe barrenean badago?

Frenoa sakatu nuen nere indar guztiz. Irristatzen jun zan kotxea, okertuta, erabat gelditu zan arte.

Isilik geratu nintzen…

Ahal nuen isilen.

….

Han ez zegoen inor.

____

Aseguru-etxetik pasa behar det bazkal aurretik, galdetzera, arrisku orotako poliza daukat eta, ea lapurtu didaten lasaitasuna baloratzera, peritua noiz datorren.

_____

Herrena, osoa baino hobea?

2011-04-25T11:00:00.001+02:00

Anjel Lertxundik Adiskidetasun birtualaren "beroaz", idatzi zigun hemen.

Tristea, ezta?

Benetan gertatutakoa da? Hala bada, ez naiz ni izango harritzen lehena, gertuan ezagutzen ditut eta antzeko adibideak.

Zergaitik ezin izan zuten harremanik bideratu?

Ez dirudi gaurko gazteen kontu esklusiboa danik, gainera. "Lotsatien" eremua zabaldu egiten da nunbait beste adin-talde batzuetara:

Internetek 100 erabiltzaile balitu:

"100 pertsona horietatik 62rentzat sare sozialak oinarrizkoak lirateke. Hain oinarrizkoak, ezen 36k denbora gehiago pasako lukete sarean lagunekin baino. "

....

36 zenbaki potoloa da. Ze arazo dute 36 hoiek? Nola izan leike harreman birtualak hobestea?

Ba, beharbada, aurrez-aurreko harreman askok ere, herrenetik asko dutelako.

Aurrez aurreko harreman askotan ere ematen baita uzkurtasuna; “informazioa” ezkutatzea, edo itxuratzea. Onartuak ez izateko bildurrak lagun asko mugatzen baititu. Eta ez naiz jende bakartiaz ari, itxuraz sozialki ondo txertatuta daudenez ere bai. Lagunak badituzte, koadrilak… Baina zein da harreman hoien kalitatea? Libre dira asko, beren buruak diren bezelakoak erakusteko? Ala itxura da garrantzitsuena? Konfidantzarik badute lagun talde horretako inorekin? Eroso, babestuak, maitatuak sentitzen dira lagun hoiekin? Talde horren barruan?

Harreman birtual askok, herrenak izanagatik, abantaila haundiak dituzte. Interneten fenomenoak, askori mesede ikaragarria egin dio. Ez bakarrik kalitateko harreman osoak bideratzeko garaian; “bigarren mailako” harreman batzuri esker, askori, harreman osoen bidez sekula sentituko diren baino hobeto sentitzen, zoriontsuago izaten ere lagundu die.

Izan ere, harreman birtualekin, ezagutzen ez dezun pertsona batekin maitemintzen zeranean bezela gertatzen da. Datu batzuk bakarrik dituzu, asko betetzen zaituztenak, eta ezagutzen ez dituzun hoiek… Zeuk ipintzen dituzu. Zeuk osatzen dezu puzlea, zure intereseko osagaiekin, edukirik ederrenekin. Eta, etxeko intimitateari esker, konfidantza, beharbada eguneroko lagunekin falta dan hori, errez mamitzen da, eta zeran bezelakoa azaltzeak ere egiatasun bat erakusten du, hariaren bestaldekoak jasotzen duena, eta berak ere erraz itzultzen duena.

Herrena hala ere

Zati potolo bat falta zaizu ordea: erraiak. Deituiozu kimika, edo nahi dezun bezela. Aurrez-aurreko harremanetan funtsezkoa dan soka hori, beste pertsonarekin lotzen zaituena. Hori, ez daukazu. Eta lehenago edo beranduago, iritsi egingo da.

Zapuztea, askotan, kontu derrigorra da. Guk zati ederrenekin osatu genuen puzzle hori, desitxuratu egin baitzaigu, oso haundiak baitziren gure espektatibak. Aurrez-aurreko harremanetan ez bezela, sorpresak ugariak dira. Batzuetan, galdera ere egiten da: internetengatik ez balitz, hain estua izango ote zan gure harremana?

Alderantziz ere gertatzen da, bai. Erraiek txispak aterako dituzte, aurkitutakoa, oraindik hobea da.

Aurrez-aurreko harremanetan, erraiek lehenengo filtroa egiten dute, eta gero dator harremana; interneten ordena aldatzen da.

Herrena, osoa baino hobea izan daiteke? Jakina baietz. Bolara batean behintzat, herrenak osoa gaindi dezake, modu erabatekoan.

Anjel Lertxundiren adibidean, zerk galerazi zien harremanetan hastea? Bildurrak noski. Bestea zapuzteko, eta norbera zapuzteko bildurrak.

Hutsetik hasi balira, gehiago hurbilduko ziren seguruasko, erraiek azkar egiten baitute lehenengo filtroa, zapuzteko aukera erabat ezabatzen baita alkar ezagutu eta segituan.

____