|
| |
Telebista ala liburua
Egun batzuk badira, semearekin oheratzen naizela gauero. Bere aldamenean etzanda, ohean estu-estu eginda biok, liburu baten kapitulu bat irakurtzen diot (bi ere bai, eskuzabal nabilen egunetan; edo oso temoso jartzen danean) Lagun baten liburuarekin hasi ginen… (Biziki gomendatzen dizuet Antxiñe Mendizabalen liburu hau irakurtzea. Parre egingo dezue, eta zeuen burua erretratatuta ikusi… akaso ere bai. Morkotsen dibujoak ere mundialak) Eta hura bukatu genuenean, Nikolas Txikirekin hasi ginen. Kristona da Goscinnyk Nikolas txiki umearen inguruan sortzen duen unibertso txikia.  ____ Alaba zaharrenak, atzo, ikusi egin gintuen, oso ondo pasatzen nunbait: inbidi gorriak hau esanarazi zion:
- Ez dakit nola egon zaitezketen hor irakurtzen… Irakurtzea mierda bat da (sic).
- A bai e? – tente nik –
- Esango didazu! – tenteago berak –
- Ba irakurtzeak bere abantailak ditu, telebistaren aldean...
- Bai, ba esango didazu zein diren! -
- Irakurtzen dezunean, zuk osatzen eta asmatzen dezu pertsonaien itxura, zuk aukeratzen dituzu paisaiak, gauzen tamaina eta koloreak, usaiak… Eta zureak direlako, horregatik bakarrik, indar haundiagoz bizi dituzu, eta gehiago gozatzen dezu. Telebistakoak ez dira zureak, beste batek sortzen ditu, eta arrotzagoak zaizkizu.
Harrokeria itzali nion. Ez baitzuen asmatu zer esan.
_____
Nire blogaren helbide elektronikoa da...
Gaur Donostiara kotxez jutea tokatu zait. Zenbat gozatu dedan... Irratian, goizero bezela Faktorian... Manu Etxezortu eta konpainia, eta gaurko zeukaten menua, zapore haundikoa, gastronomikoa kasi. Oroimenean oso oso zokoan ahaztuta neukan gauza bat ekarri didate! Esnezopak! Baina nik jaten nituen bezela, azukre mordo-mordo-mordo batekin. Nola leike baina nere burmuinak hainbeste azukre ahaztea?? Eta alua izendatzeko modu desberdinak ere ekarri dituzte. Beste batzuren artean, neri gehien gustatu zaizkidanak: tximeleta, txipiroia, pikua… Eta izendapen paregabea, Bermion erabiltzen duten hauxe: hojabiko librú! Esan bezela, oso jangarria ;-) Eta beste gai oso interesgarri batzuk ere ekarri dituzte, hala nola, estokolmoko sindromea: zure maltratatzailearekin ondo etortzea bizirauteko estrategia gisa…. Baina, danetan onen-onena gaurko saioan, malkoa atera-arazi didana, Iñigo Esnaolari egindako elkarrizketaren azken minutua. Kutsadura elektromagnetikoaz aritu da Iñigo Esnaola, oso egoki, eta neurri haundiz: ikerketa zientifikoek uhin elektromagnetikoek eragin ditzaketen kalteak guztiz argitu aurretik (bere ustetan nahikoa garbi dagoen gauza bat), zuhurrak izatea gomendatu digu. (Inprudente honek, nola ez du ba gogoan hartuko prudentziarako gomendioa!) Hemen alkarrizketa osoa: Azken minutu horretara etorriz ordea: esan du Iñigok, datuekin ez zituela entzuleak mareatu nahi, eta hobe zutela beren erakundearen blogera jutea, eta helbidea eman du: Tira, zuek entzutea onena: Nere lagun batek, epaitegi batean transkribatzaile gisa hogei urtez lanean dabilen batek hotsegin dit, eta esan dit laurdena jasotzeko gai bakarrik izan dala, eta oso pozik dagoela ;-) Tira, plataforma honen trikimailu publizitario bat ere izan daiteke, hain aldrebesa dan izenburu bat ipintzea, bai plataforma berari, bai beronen blogari, izan ere, beste Iñigo batek, Iñigo Fernandez Ostolaza publizistak ondo dioen bezela, “irripartxoa ateratzen baldin badidazu, begi onez hartuko zaitut. Eta saritu ere egingo zaitut agian.” Ni pixkat irabazi naute behintzat. Badaezpadaere badaezpadaere, hemendik aurrera, gauez sakelakoa itzaltzera noa. A! Eta ez naiz geratuko tonto-tonto mikro-uhinaren pantailari begira, telebistaren pantailari bezela! ;-) ____
Kirofanoaren itxarongelan
Gaur aitarekin izan naiz ospitalean. Orduerdiko maxiaketa bat egin behar zioten gizonari.  Aparteko mekanika-lanik ez. Ospitaleko bezero fina da aita gainera. Medikuak esan zion aurrekoan: - En una temporada, nos vas a ver más que a la cuadrilla, Leandro… Tira ba. Tarteka, nahikoa parre egiteko balio du behintzat... Gaurkoan bezela:
- Esperen en la sala de espera, ahora le llamamos...
Goazen ba, itxarongelara.
Hutsik egongo zalakoan… Bai zera! Bi aulki bakarrik zeuden libre iritsi geranean. Bata aitarentzako, bestea neretzako.
Sartu da aita itxarongelan nere aurretik, eta han bota du:
- Egunon!
Ni, eta itxarongela hartako %50 euskalduna, parrezka.
- Aita… Ez dala ohitura orain “egunon” esatea holakoetan… - ironiaz beteta nik -
- Ez al da? – aitak, irripartsu.
Aitaren egunona hango izotza pixkabat urratzera etorri da, han izotz asko baitzegoen. Asko!
Jakina. Hura, ospitale bateko itxarongela zan. Hango gehienei, haiztoa sartu behar zieten berandu baino lehen… Auskalo ze tokitan!
Hantxe zeuden, hurrenez-hurren:
1. Berrogeitamartsu urteko bikote bat. Ezin jakin zein zan gaixoa eta zein laguntzailea, kezka ezin berdinago banatuta baitzeukaten. Luze iraungo du haien harremanak.
2. Kirofanoei berebiziko ikara dien neska izutua: ez du gau osoan lo egin (ez du esan, baina antzeman egiten zitzaion aurpegian), eta nola deitu egin behar zioten momentu batetik bestera, relajazio postura jakin bat hartu du etsi-etsian, bi eskuak alkarrekin gurutzatuta. Eta lo geratu da! Seko! (gau osoa betazalik bildu gabe, geratuko ez zan ba!)
3. Bere urduritasuna mugimenduarekin leuntzen duen neska ilehori urduri tipikoa. Nere ezkerretara eserita, telefonoz hitzegiten zuen bitartean, hanka dar-dar batean! Banku ilara guztia – nere eta nere aitaren ipurdia barne – danak dantzan, haren hankaren erritmoan… (geratuko al zera, rubia???!!!)
4. Hiru arabiar, alkarrekin zetozenak. Senar-emazteak bale, baina zein zan hirugarrena? Itzultzailea??
5. Olasagastiren lehengusua. Gizon zindoa, iharra, ondo-ondo orraztua, eta hura bai, batere bildurrik gabea. Gu baino beranduxeago sartu da, eta hark ere bota du!
- Egunon!
Baina bere egunonak ez du parrerik ekarri. Itxoinaldia asko luzatzen ari baitzan. Zer gertatzen zan??
Neska ilehori nerbiosak jakin du, eta jakinarazi digu danoi gertatzen ari zana, zeinek bestela! Bilera garrantzitsu bat omen zeukaten kirofanoetako langileek…
- Pues podrían tener la reunión otro día, sin hacer esperar a la gente... ti-ti-ti-ti-ti-ti-ti.........
Goazen barrura
Barruko telefonoa, bapatean:
Aitari deitu diote lehenengo sartzeko. Zer zan hura! (kirofanoetako pasiloa). Tokioko metroa ematen zuen, danak presaka, danak hara eta hona. Erdiak hasarre, beste erdiak pozik…
Zeinek sartu behar zion materiale kirurjikoa aitari?? Bileran galtzaile ateratako batek????
Bera azaldu danean…
Burua estalita, aurpegia maskarilarekin tapatuta, begiak bakarrik ikusi dizkiot. Ezagutu egin det, eta berak ere ezagutu egin nau, nahiz eta agur labur bat egin diogun alkarri.
Begiak ezagutu dizkiot, institutoko politenak - edo hortxe-hortxe - berak zituelako. Gogoratuko ez nintzan ba. Duela 25 urteko kontuak dira, baina begiak ez zaizkio batere aldatu.
Ezin jakin zirujaua dan, ala zeladorea, ez ditut uniformeak kontrolatzen, eta fijatzeko nahikoa denbora ere ez det izan; baina institutoan txintxo-txintxo egoten baitzan, adi-adi beti, zirujaua izatea errezena.
Garantia bat. Alderantziz izan balitz, hau da, ni berdez jantzita, eta hura bezero, gaxua majo ikaratuko baitzan….
Genetika Aita biluzik, bata bakar batez jantzita, ipurdia bistan, txanoa buruan, txanklak hanka banatan… Ikuskarri zegoen gizona. Ossssso parregarri.
Orduerdira bueltatu didatenean, hantxe ikusi det, itxura berberarekin, pasiloaren hasieran, sillan eserita… Isabel Preysler Porcelanosako iragarkian baino irripartsuago…
Eta esan det nere artean:
Genetikoa izan dadila irriparre hori! Genetikoa izan dadila!
Nik ere nahi det 80 urterekin irriparre hori izan txilibitutik kateter bat sartu berritan!!
____
Ez zitzaidan tokatzen
Bizikletaz nindoala, gaur goizean, bide ertzean gelditu naiz, kable bat zuzentzera. Bapatean, kotxe bat azaldu da nere aurrean. Ni nengoen tokirantz zetorren… Ezkerrean bainengoen, eta bidea estu xamarra baitzan, presaka, nere karrileraino mugitu naiz. Ustekabean, oreka galdu det. Hanka kalapietik ateratzeko keinua egin det, baina ez det lortu. Gehiago galdu det oreka... Segundu batean, garbi ikusi det gertatzera zijoana: ez nuen lortu behar hanka kalapietik askatzea, eta justu kotxea nere paretik pasa baino pittin bat lehenago, errepide aldera eroriko nintzen, eta kotxeak aurretik eramango ninduen. ... Estuasun ederra pasa det. Bai, lortu det kalapietik hanka askatzea, jakina, ez nituen lerro hauek idatziko bestela. Batzuetan heriotza gertu-gertutik pasatzen zaizu: saludatzen dizu, eta abiatu egiten da, presaka. Gaur beste norbaiten txanda zan nunbait...  ____
Desestresatzeko udal bulegoa
Leipzigeko zoologikoko hartzek ilea galdu dute.  Estresak eragindako gaixotasun bat omen da. Errukarriak. Oso itxura penagarria dute, baina batez ere, oso itxura ezohizkoa dute. Alkarri begiratuko diote, eta gu kantzontzilotan-galtzerdi zuriak jantzita bezela sentituko dira. Bihankakook, ohituago gaude. Estresarengatik ilea galtzearena gurean, hain dago zabalduta, eta hain aspalditik, zenbaiti “interesante” ere iruditzen hasi zitzaiola behinola (oso ikuspegi interesatua, itzal haundiko burusoilen batek interesatuki zabaldutakoa, inundik inora…). Kontua da, Leipzigeko hartzen kontu honek, eta hauen ileak, Ibarrangeluraino eraman nauela: Hartzek ilea galtzea harrigarria dala? Are gauza harrigarriagoa gertatu da Ibarrangelun: Udalak (bai bai, udalak) ileapaindegi bat ipini du! Kultur-etxean! (bai bai, kultur-etxean!) Udal ileapaindegia! Halakorik! Zer nahi dezue esatea... Ez det esango gaizki iruditzen zaidanik, baina gauza xelebreak asmatzen hasita, asma zezaketen hori baino gauza onuragarriagorik! Esaterako… Desestresatzeko Udal Bulegoa! ESTRESARENAK, IZAN ERE, ERREMEDIO ERREZA BAITU Bai, badira estresatuta bizitzeko arrazoizko motibuak. Esaterako: zure bikoteak aldi berean tabakoa uztea eta dieta egitea erabaki du: exortzistaren haurra dirudi, baina hura baino metroerdi altuago (eta bildurgarriago). Edo babes ofizialeko etxea tokatu zaizu, zorionekoa zu, baina oh… 3.C koak pianoko klaseak ematen ditu, goizez eta arrastsaldez (gauez ere eman izan ditu), eta 1.C koa osteopata da: bezeroak hamar minuturo aiene batean ipintzen ditu, AIIIIIIIIII… AIIIIIII….
Edo hauek baino aspergarriagoak, baina ez horregatik gozoagoak: etxez aldatu zera, langabe zaude, emazteak utzi zaitu…
Ondo da. Holakoetan, aurrera, estresatuta egoteko baimen osoa daukazu.
Baina orokorrean, jendea nahi duelako bizi da estresatuta. Nahikoa luke bere burua pixkabat estutzea, egin beharreko batzuk egitea, eta utzi beharreko batzuk uztea, bizi dana baino askozaz ere hobeto, lasaiago eta alaiago bizitzeko.
Ez du egiten ordea. Zergaitik baina?
Gure berezko joera utzikerian erortzekoa dalako. Grabitatearen erruz seguruasko. Etengabe zutik egoteko ahalegin nekagarrian bizi gera, eta gure berezko tendentziak sofara bultzatzen gaitu, horizontaltasunera, alperkeriara.
Beraz?
Zure buruaz ardurarik hartzen ez dezunerako, hor dago, zure salbatzailea: administrazioa! (erretzeari uztera, kotxean segurtasun-uhala eramatera behartzen zaituen berbera…)
Bulego estu bat, leihorik gabea. Itxia. Ihesbiderik gabea.
Barruan, zu estutzeko gai izango dan funtzionario bat, guraso lanak egingo dituena: izakera gogorrekoa, kokilezina, aldi berean bildurra eman eta babesa transmitituko dizuna… .
Hooooori da, Xabier Arzalluz bat, alegia.
Bai, bera bakarra, baina seguru herri bakoitzean asko arrimatzen zaion ale bat behintzat badagoela.
 - 8 ordu lo egiten dituzu?  - Kirol pixkat egiten dezu?  - Neurriz jaten dezu?  - Duela sei hilabete uzten eta uzten ari zeran lan hori egin gabe daukazu??  - Adiskidetu zera amarekin? Zeren zain zaude?  - Ordenagailuan egunean bi ordu ematen dituzula? Humm… Seguru lau edo bost badirela…  ... Sesio pare baten ondoren, garantizatuta: ohitura sanoak, eta bizimodu ordenatua. Desestresastze erabatekoa.
| |
|
|